Τετάρτη, 14 Μαρτίου 2012

Απορίες.

Από μικρή φοβόμουν πολλά πράγματα.Ένα από αυτά ήταν το να έχω πάρα πολλά πράγματα να πω,το να θέλω να φωνάξω να ζητήσω βοήθεια και για κάποιο λόγο να μη μπορώ να ανοίξω το στόμα μου.Τώρα πια αυτό πού ζω αυτό πού φοβάμαι,είναι να έχω ανοιχτό το στόμα μου και να μη βρίσκω τίποτα να πω.Περίεργο πού είναι το μυαλό.Τη μια πνίγεσαι μέσα στις σκέψεις παλεύεις με τα κύματα βασανίζεσαι προσπαθώντας να επιλέξεις με μια σειρά θα ξεδιπλώσεις αυτές τις σκέψεις,κι απ την άλλη πιέζεις τον εαυτό σου να σκεφτεί να νιώσει να πει κάτι και το μόνο πού επικρατεί είναι η σιωπή.Η μάλλον κάτι χειρότερο από τη σιωπή.Το κενό.Ένα άυλο πράγμα πού όμως είναι εκεί και σε εμποδίζει να δράσεις,σε εμποδίζει να αντιδράσεις.Όπως τώρα.Κι αυτή η φαγούρα παντού πού δεν περνάει με τίποτα πολύ με εκνευρίζει.Περίεργο πού νιώθω εγώ φυλακισμένη.Σαν να φυλάκισα αυτά τα αισθήματα πού χρονια κουβαλάω και περιμένω να βρεθεί το σωστό κλειδί.Μα ποιος με κλείδωσε εκει μέσα;Μήπως μπήκα μόνη μου σ αυτό το κελί;Και εδώ θα κάνω μία παύση για να αναφέρω το στίχο του αγαπημένου τραγουδοποιού''Αυτοί πού ξέρουν να πετάνε ψηλά κάποιος μου είπε πώς τρικλίζουν στη γη,αν η αγάπη δίνει φτερά πες μου πως βρέθηκα σ αυτό το κλουβί.."Πώς άραγε.Σχέσεις,ανθρώπινες σχέσεις.Πολύπλοκο πράγμα.Ζόρι.Και χαρά.Όλα αυτά μαζί.Δυο άνθρωποι συνοδοιπόροι σε ένα ταξίδι σε άγνωστο προορισμό με άγνωστη διάρκεια πτήσης.Και το τιμόνι;Ποιος το κρατά;Γιατί πιλότος είναι πάντα ένας,οι άλλοι είναι οι βοηθοί.Και άπαξ και είσαι στον αυτόματο εκέι μάλλον έχει ήδη μπει η συνήθεια.Κακό πράγμα η συνήθεια.Και καλό μαζί.Όταν την έχεις δεν τη θες κι όταν χάνεται την αποζητάς.Τι είναι αυτό πού πραγματικά θέλουμε.Από μας,από τον άλλο.Αν εμείς οι ίδιοι δεν ξέρουμε τι είναι αυτό πού θέλουμε τι είναι αυτό πού μας φοβίζει πώς μπορούμε να ζητάμε πράγματα πού εμείς οι ίδιοι δεν μπορούμε να δώσουμε;Γιατί οι ανθρώπινες σχέσεις να είναι μια καθημερινή μάχη;Πού ο καθένας προσπαθεί να προστατέψει τον εαυτό του;Και όχι μια μάχη πού και οι δύο ανήκουν στην ίδια ομάδα και προσπαθούν να πολεμήσουν το κακό;Γιατί να πολεμούν ο ένας τον άλλο;Αφού σε μια μάχη πάντα ένας απ τους δυο χάνει.Εκτός και αν εγκαταλείψει κάποιος τη μάχη,η αν σηκωθεί ηλευκή σημαία.Μια ζωή.Μια ολόκληρη ζωή προσπαθώντας να αποδείξεις ποιος είσαι.Δεν χρειάζεται.Φτάνει να είσαι πάντα αυτό πού είσαι.Και ποτέ να μην προσπαθήσεις να γίνεις αυτό πού θέλουν οι άλλοι να είσαι.Αυτό το κάνουν μόνο οι μαριονέττες,είναι καταδικασμένες να είναι παντα αυτό πού θέλουν οι άλλοι.Οχι.Κι αν νιώσεις ότι αυτό πού είσαι δεν αρέσει στον άλλο τότε φύγε,ας ψάξει να το βρει αλλού αυτό πού θέλει.Εσύ μείνε αληθινός.Ξέρω είναι δύσκολο.'Ολοι θέλουμε να μαστε αρεστοί,όλοι θέλουμε να κερδίζουμε.Πόσα κερδίζεις όμως όταν δεν κάνεις δεν λες δεν δειχνεις δεν ζεις αυτό πού νιώθεις;Όταν στην προσπάθεια σου να ικανοποιήσεις τον άλλο αφήνεις τον εαυτό σου την απ'εξω και εν τέλη παλεύεις για την ευτυχία του ενός και όχι για τη δική σου.Ακόμα και ας πονάει,σίγουρα κάποια στιγμή θα βρεθεί κάποιος/α πού θα σε θέλει γι αυτό που είσαι και πού οι μικρές γκρίνιες και ατέλειες σου είνα αυτές πού θα τον κάνουν να σε θέλει ακόμα πιο πολύ.Είτε είναι φίλος είτε είναι κάτι παραπάνω όταν συμβεί θα το καταλάβεις.Και όταν δύο άνθρωποι θέλουν αλλά δεν μπορούν να είναι μαζι,ώπα διόρθωση.Δεν έχει δεν μπορώ.Απλά δεν ήταν τόσο δυνατοί για είναι μαζί.Ή απλά δεν το ήθελαν τόσο.Γιατί ότι εμποδία κι αν μπουν ανάμεσα σε δύο ανθρώπους αν αυτό πού νιώθουν τη στιγμή πού κοιτάζονται και αγγίζονται είναι το πιο δυνατό πράγμα πού αισθάνονται μέσα στη μέρα τότε μπορούν να είναι μαζί.Όμως εμείς οι άνθρωποι είμαστε καλοπερασάκιδες εγωιστες βαριόμαστε φοβομαστε θέλουμε την ασφάλεια μας,διαλέγουμε το σίγουρο δρόμο είμαστε απόλυτοι και θέλουμε να ξέρουμε πάντα το τέλος της ταινίας,για την ακρίβεια το ορίζουμε εμείς ανάλογα με το πώς θέλουμ να συνεχίσουμε.Το πιστέυω όμως πώς δεν ήταν πάντα έτσι.Σίγουρα κάποτε θα υπήρχε αυτή η όχι παντοτινή αγάπη αλλά αυτό το αλλοπρόσαλο συναίσθημα της αγωνίας της υπομονής της επιμονής της πάλης για να καταφέρεις να είσαι με αυτόν πού θες.Τώρα πια έχει χαθεί η μαγεία.Και τη θέση της έχουν πάρει τα καθημερινά προβλήματα,η ανεργία η βαρεμάρα η μιζέρια.Κάποτε υπήρχαν άνθρωποι πού όταν ξάπλωναν ο ένας στην αγκαλιά του άλλου ο χρόνος πάγωνε και δεν ξημέρωνε ποτέ.Τώρα υπάρχουν οι άνθρωποι πού ο όταν ο ένας κοιμάται στην αγκαλιά του άλλου ο άλλος σηκώνεται και πάει να δει τηλεόραση.Αθαρέπευτα ρομαντική;Όχι δεν είμαι.Απλά μου αρέσει να ζω έντονα και μου αρέσει να βλέπω κι άλλους να κάνουν το ίδιο.Κουράστηκα να βλέπω φοβισμένους ανθρώπους.Χρειάζεται τρέλα και αρχίδια.Και εκεί πού η λογική δεν δίνει αλλά μόνο παίρνει χρειάζεται μια καρδία να προκαλέσει σεισμό μπας και αρχίσουμε να ταρακουνιόμαστε λιγάκι.Και αύριο πάλι απ' την αρχή.

''Αυτός ο κόσμος πού αλλάζει πώς σου μοιάζει πώς σου μοιάζει
αυτός ο κόσμος πού αλλάζει με τρομάζει με τρομάζει.."

Καλό ξημέρωμα.

Ε.

Κυριακή, 12 Φεβρουαρίου 2012

Κυριακή.


Φιλοι.Φιλοι που πέρασαν φίλοι πού περνούν φίλοι πού μένουν φίλοι πού φεύγουν.Και σχεδόν ποτέ εσύ δεν ξέρεις το γιατί.Για ότι κι αν συμβαίνει.Τι γίνεται όμως όταν κάποιος φίλος φεύγει όταν κάποιον φίλο τον διώχνεις χωρίς καν να το καταλάβεις και ξαφνικά έρχεται μια στιγμή πού συνειδητοποιείς ότι έχεις ένα κενό,ακόμα κι αν είναι ένας από τους δεκάδες φίλος πού έχεις έχεις ένα μικρό κενό,λείπει ένα λιθαράκι,μια ζωγραφιά μια γλυκία ανάμνηση ένα συναίσθημα ανεμελιάς και ασφάλειας.Τάχα στ αλήθεια η ζωή να προχωρά,δίχως το πίσω να κοιτά;Δεν νομίζω.Δεν το πιστεύω.Απλά υπάρχουν άνθρωποι πού έχουν τη δύναμη και την ικανότητα να κρύβονται τόσο καλά πού ακόμα και αν περάσουν χρόνια εσύ ποτέ δεν θα μάθεις πόσο μπορεί να σ' αγάπησαν,και πάντα θα μένεις με αυτή την απορία.Τι ένιωθε πραγματικά για μένα.Γιατί φτάσαμε σ' αυτό το σημείο;Γιατί ποτέ δεν πήρα αυτά πού έδωσα;Έρχεται αυτή η στιγμή πού νιώθεις ότι η ζωή είναι τόσο μικρή ότι υπάρχουν τόσα πού δεν έχεις πει τόσα πού κρατάς γερά μέσα σου περιμένωντας την κατάλληλη στιγμή για να τα δείξειες και να τα πεις.Έχεις αναρωτηθεί ποτέ ότι όταν έρθει αυτή η στιγμή μπορεί να είναι αργά;Αυτό παθαίνω εγώ.Αυτό σκέφτομαι.Γιατί άραγε να είμαστε εγωιστές και να αφήνουμε τις στιγμές να φεύγουν.Γιατί η πραγματική ζωή είναι αυτή πού ζεις με τους φίλους σου.Και πραγματικοί φίλοι είναι αυτοί πού ακόμα κι αν σε πλήγωσαν ακόμα και αν μαλώσατε ακόμα και αν χαθήκατε είτε για λίγο είτε για καιρό,όταν έρχεται αυτή η στιγμή της Κυριακής το μουντό μεσημέρι και αναπολείς παλιές στιγμές,νιώθεις αυτό το κενό,αυτή την ανάγκη να μιλήσεις.Και τι κάνεις εν τέλη γι αυτό;Γράφεις ένα μπλογκ ξεσπώντας στον υπολογιστή;Και μετά τι;Πάλι από την αρχή;Μέχρι να ρθει πάλι αυτή η στιγμή;Γιατί είμαστε τόσο εγωιστές;Γιατί είμαστε αυτοκαταστροφικοί;Γιατί προσποιούμαστε;Γιατί φοβόμαστε;Φίλοι.Αυτοί πού όσα χρόνια και αν έχουν περάσει θα διαβάσουν αυτό και θα νιώσουν ένα μικρό κόμπο στο λαιμό.Η ζωή φεύγει.Μη την αφήσουμε να μας προσπεράσει. Ε.

Κυριακή, 22 Ιανουαρίου 2012

Γράμμα σε έναν άγγελο..

Πάλι εσύ είσαι η έμπνευση μου,πάλι εσύ είσαι άγγελε μου.Τι κι αν οι λέξεις μείναν μοναχές τι κι αν ο ουρανός σκοτείνιασε,εσύ είσαι εδώ,πάντα είσαι.Μου δίνεις δύναμη μου δίνεις ελπίδα,με κάνεις να λυγίζω και την ίδια στιγμή μου δίνεις αυτό το αόρατο χέρι και με βοηθάς να σήκωθω.Τα γράφω όλα αυτά άραγε θα τα δεις ποτέ;Εγώ είμαι σίγουρη ότι τα βλέπεις.Και χαμογελάς χαμογελάς και σκέφτεσαι το πόσο σ αγαπούσα το πόσο σ αγαπάω.Και ξέρω ότι χαίρεσαι για μένα,ναι σήμερα έπαιξα για σένα και νιώθω ότι έλαμψα όσο ποτέ.Γιατί όταν παίζεις για κάποιον γεμίζεις συναισθήματα και τ αδειάζεις στην σκηνή.Σ' ευχαριστώ.Πού είσαι ακόμα εσύ η έμπνευση μου,η ζωντάνια μου η προσπάθεια πού κάνω για να περνάνε οι δύσκολες μέρες.Σ' ευχαριστώ πού δίνεις νόημα σ αυτή τη ζωή.Μια ζωή πολύ διαφορετική.Χωρίς εσένα.Εγώ σ' ευχαριστώ γιατί μου έμαθες να ζω αληθινά να είμαι αληθινή να αγαπάω και να γελάω δίχως αύριο,να ελπίζω να αισθάνομαι και το δείχνω,να μην κρατάω τίποτα μέσα μου να μην αφήνω τίποτα για αύριο να λέω ναι σε κάθε πρόκληση να γεμίζω εμπειρίες να μαθαίνω μέσα από τα λάθη μου να μη φοβάμαι.ΝΑ ΜΗ ΦΟΒΑΜΑΙ.Ούτε τον κόσμο ούτε τη ζωή αλλά ούτε και εμένα.Μου έμαθες πώς πρέπει πρώτα να αγαπήσω εγώ εμένα για να με αγαπήσουν οι άλλοι.Ξέρω ξέρω με σέναδε χρειαζόταν ποτέ αυτό.Ξέρεις η τέχνη είναι συναίσθημα,η μουσική είναι το σαουντρακ της ζωής και το θέατρο είναι το σενάριο.Και συ είσαι έμπνευσηκαι για τα δυο.Σ' ευχαριστώ πού ακόμα ελπίζω.Σ' ευχαριστώ πού με κάνεις να νιώθω ξεχωριστή σ ευχαριστώ πού με βοήθησες να καταλάβω τη ζωή σε ευχαριστώ πού με βοήθησες να δω το πόσο πραγματικά είναι σ ευχαριστώ πού μου έδωσες τη δύναμη να το πω και σε άλλους, σ ευχαριστω που ήσουν εδώ.Συγγνώμη πού δεν το εκτίμησα.Σ αγαπώ.Συγγνώμη πού δεν στο είπα αρκετά.Όμως ότι θα γίνω,σε σένα το χρωστάω.Χρόνια πολλά..

Τρίτη, 6 Δεκεμβρίου 2011

KANTO.

Εκνευρίζομαι.Το μυαλό είναι μία μηχάνη πού παρόλαυτα δεν υπακούει σε εντολές.Μία ώρα προσπαθώ να το κάνω να σταματήσει να σκέφτεται και να συγκεντρωθεί στο διάβασμα πού έχει να κάνει όμως είναι αδύνατο.Όταν τόσες σκέψεις βασανίζουν κολυμπούν σ ένα δοχείο στο οποίο το νερό ίσα πού καλύπτει τον πάτο.Πώς να μην χυθεί απέξω το νερό;Πώς να μη λεκιάσει;Μα επιτέλους.Τόσα κείμενα τόσες λέξεις τόσες σκέψεις τόσα δάκρυα τόσα χαμόγελα τόση προσπάθεια τόσος χρόνος τόσα βράδια τόσες μέρες τόσοι μήνες τόσα χρόνια,και όμως ΠΑΛΙ ΠΑΛΙ ΠΑΛΙ ΠΑΛΙ εδώ.Ψάχνοντας.ΤΙ ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ ΨΑΧΝΩ ΜΟΥ ΛΕς;Είπαμε.Τα γιατί ποτέ δεν απαντιούνται και τα αν ποτέ δε σταμάτανε.ΓΙΑΤΙ ΟΜΩς ΡΕ ΓΑΜΩΤΟ;ΚΑΙ ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΟΤΑΝ ΑΝ;.....Κάποιος μου είπε ψυχραιμία.Και γω γέλασα.Και συνήθως δεν γελάω με τα ανέκδοτα.Αλλά αυτό ήταν από τα καλά.Ποιον κοροιδεύω;Ποιον κοροιδεύουμε;Ο χρόνος έχει 365 ημέρες ο μήνας έχει 30.Κάθε 30 του μήνα,λέμε εντάξει από το επόμενο μήνα θα φτιάξουν τα πράγματα και κάπως έτσι έρχεται κάθε πρωτοχρονιά και λες ¨ΑΝΤΕ ΒΡΕ ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ"και από μέσα σου κρυφά αρχίζεις τώρα "Αχ χριστούλη μου σε παρακαλώ αυτή τη χρονιά θέλω πάνω απ όλα υγεία αγαπή φροντίδα λεφτά χαρα,θέλω ένα αγόρι αγκαλιάνα είμαι καλά με τους φίλουσ μου να σταματήσουν ι πόλεμοι να χιονίσει για να κάνω σκι να πάρω αμάξι να πάρω πτυχίο να τα καταφέρω να φύγω στο εξωτερικό να γίνει κάτι διαφορετικό να να να και μέχρι να τελειώσεις αυτά πού θέλεις σε χει ήδη πάρει ο ύπνος και ΝΑ.ξΥΠνας το επόμενο πρώι.Η χρονιά έχει αλλάξει.ΕΣΥ ΟΧΙ.Είναι πολύ ωραίο αυτό.Περνάει απλά ένα λεπτό και απο 12 η ώρα παει 12 και ένα του καινούργιου χρόνου και εμείς νομίζουμε ότι παθαίνουμε μετάλλαξη.Λες και στο ύπνο μας θα μεταμορφωθούμε σε κάτι καινούργιο λες και υπάρχει Αι Βασίλης.Ήρθε η ώρα να το πω.ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ.Τα μελομακάρονα από το τραπέζι εγώ τα έφαγα όχι αυτός.Σορρυ.Δεν είμαι απαισιόδοξη απλά πραγματικά τα Χριστούγεννα μου προκαλούν μια θλίψη,γιατί είναι 2 εβδομάδες πλάνης.Ωραίαφωτάκια χρώματα μουσικές ερωτευμένα ζευγαράκια να βγάζουν φωτογραφιες στο καρουζελ της Αριστοτέλους και να τις ανεβάζουν στο facebook λέγοντας πόσο ευτυχισμένοι είναι.Εγώ ξέρω ότι τα Χριστούγεννα είναι γι αυτούς πού είναι μόνοι.Ένας λόγος για να νιώσουν παραπάνω μόνοι.Είναι εκεί για να τους θυμίσουν ότι δεν έχου λεφτά να φάνε δεν έχουν δέντρο να στολίσουν δεν έχουν δώρα να πάρουν δεν έχουν να φιλήσουν κάποιον μόλις αλλάξει η χρονιά δεν έχουν οικογένεια δεν έχουν κουβέρτα να ζεσταθού απ το κρύο δεν έχουν λεφτά να πάνε ταξίδι στο 'Ασπεν,δεν ξέρουν γράμματα να γράψουν στον Άι βασίλη δεν έχουν φάει ποτέ μελομακάρονα.Είναι μόνοι.ΜΟΝΟΙ.Ωραία στολίδια,όμορφα φώτα γλυκές μυρωδιές.Τι αξία έχουν όλα αυτά όταν δεν είσαι ευτυχισμένος;Γιατί εγώ δεν μπορώ να είμαι ευτυχισμένη.Γιατί είναι άδικο.Γιατί η ζωή να επιλέξει εγώ να είμαι ευτυχισμένη και αυτός να κοιμάται στο δρόμο;Μακάρι να είχα τη δύναμη ν αφήσω το όνειρο πού προσπαθώ ίσως και μάταια να κατακτήσω,μακάρι να μπορούσα να το κάω για να βοηθήσω.Αυτού πού έχουν πραγματικά ανάγκη.Είναι μέρες ,πολλές μέρες πού κλαίω κάθομαι στο δωμάτιο είμαι έξω πίνω το ποτό μου και κλαίω και σκέφτομαι πόσο καλά ΔΕΝ είμαι.Το σκέφτομαι τώρα και ντρέπομαι.Ναι ξέρω εκείνη τη στιγμή πού το κεφάλι είναι έτοιμο να εκραγεί νιώθεις πώς είσαι ο μόνος σε αυτόν τον κόσμο που νιώθεις έτσι νιώθεις ότι είσαι ο πιο δυστυχισμένος άνθρωπος του κόσμου και δε θα συνέλθεις ποτέ ότι όλοι σε έχουν μουτζώσει ότι έπεσες και δε θα ξανασηκωθείς.Η αλήθεια είναι ότι στέκεσαι στα πόδια σου.Άλλοι δεν έχον καν.Το ξέρω ότι με το να το σκέφτομαι απλά δεν αλλάζω κάτι τουλάχιστο όμως ξέρω ότι γράφοντας το μπορώ να βοηθήσω κάποιον όπως προσπαθώ να βοηθήσω και μένα τώρα.Πίστευα και ακόμα πιστεύω ότι πρώτα είναι η υγεία και μετα η αγάπη.Και ύστερα όλα τα άλλα.Μα τι είναι άραγε αγάπη;Γιατί να μην αγαπάμε όλοι όλους;Τι είναι αυτό πού χρειαζόμαστε για να γίνει αυτός ο κόσμος καλύτερος;Και τι θα γίνει πια αν δε σου απαντήσει σ αυτό το μνμ;Τι θα γίνει αν δεν σε φιλήσει;Φίλα τον εσύ.Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΜΙΑ.(Τουλαχιστον έτσι λέει η επιστήμη)και όσο χρόνο έχουμε εδώ στ αλήθεια δεν πρέπει α αφήσω ούτε δευτερόλεπτο να πάει χαμένο.Γιατί τα χρόνια περνάνε και δεν υπάρχει χειρότερο συναίσθημα πάω στη γη,από το να μετανιώνεις για κάτι πού δεν έκανες.Γιατί και γω κάθομαι εδώ και παρακαλάω με όλη μου τη δύναμη να γυρίσω τον χρόνο πίσω.Όμως αυτός ο κάποιος γύρισε και μου είπε.Μη γυρνάς το χρόνο πίσω,φύγε μπροστά γιατί αυτός θα σε προλαβει και θα σε προσπεράσει.Και έτσι θα κάνω.Θα πάω μπροστά όχι επειδή δεν θέλω να πάω πίσω αλλά επειδή δεν μπορώ.Και αν θέλω ,θα πάρω μαζί μου όσα άφησα πίσω όμως θα προχωράω μπροστά.Όχι άλλη στεναχώρια όχι άλλα δάκρυα (όχι αλλο κάρβουνο,συγγνώμη αλλά έπρεπε να το πω).Ναι ξέρω πριν είπα ότι τα Χριστούγενα είναι μια πλάνη.Και αυτό πού κάνω εδώ μια πλάνη είναι.LIFE SUCKS.BUT I PREFER A SUCK-ING LIFE THAN NO LIFE AT ALL.Και όσο μελό κι αν ακουστεί,όσο μελαγχολικό και μίζερο και είπα χέστηκα έτσι είμαι εγώ και πραγματικά σε όποιον αρέσει,γιατί ξέρεις είχα φίλους πού δεν τους άρεσε αυτό το μελαγχολικό νόμιζαν ότι το έκανα για να τραβήξω την προσοχή τους μα στ αλήθεια πόσο καθόλου δεν με ήξεραν.Είναι ξέρεις κρίμα.Να χάνεις φίλους.Και είναι χειρότερο να νιώθεις ότι το γεγονός ότι τους έχασες ήταν δική σου επιλογή.Πονάει όταν συνειδητοποιείς πώς κάποιοι άνθρωποι έχουν αλλάξει πώς δεν τους ήξερες ίσως ποτέ.Όμως ποτέ δεν είναι αργά.Αρκεί αυτό πού νιώθεις α το λες.Και αν θες να πάρεις κάποιον να του ζητήσεις συγγνώμη ΚΑΝΤΟ,κι αν θες να πάρεις κάποιον να του πεις ότι σου λείπει ΚΑΝΤΟ κι αν θες να πάρεις κάποιον να του πεις ότι σε πόνεσε ΚΑΝΤΟ κι αν θες να πάρεις κάποιον να του πεις ότι τον αγαπάς ΚΑΝΤΟ κι αν θες να πάρεις κάποιον να του πεις ότι φοβάσαι ΚΑΝΤΟ κι αν θες να πάρεις κάποιον να του πεις ευχαριστώ ΚΑΝΤΟ κι αν θες να πάρεις κάποιον να θυμηθείτε τα παλιά ΚΑΝΤΟ κι αν θες να πάρεις κάποιον να του πεις όλα αυτά πού νιώθεις ΚΑΝΤΟ.Και ας φας τα μούτρα σου και ας πονέσεις και ας κλάψεις και ας νιώσεις και πάλι τη ζωή να χάνετε κάτω απ τα πόδια σου κι αν νιώσεις ότι θα τρελαθείς ότι πονάς τόσο πολύ πού θα πεθάνεις κι αν νιώσεις ότι έκανες λάθος τουλάχιστον θα ξέρεις ότι το έκανες.Γιατί το ρίσκο είναι σαν το κέρμα.Έχει δύο πλευρές.Μπορεί να φας τα μούτρα σου.όμως μπορεί απλά να ανακαλύψεις το πόσο πολύ χρόνο έχασες τόσο καιρό πού το σκεφτόσουν και δεν το έκανες.ΚΑΝΤΟ.Ακούγεται λίγο αστείο.ΚΑΝΤΟ-ΚΟΥΝΓΚ ΦΟΥ κάτι τέτοιο μου θυμίζει.Και κάπως έτσι μετέτρεψα αυτό το κείμενο από συναισθηματικό σε γελοίο.Έτσι πάει.Πρώτα σκέφτεσαι,μετά συνειδητοποιείς μετά κλαις μετά πονάς μετά πελαγώνεις μετά σφαδάζεις από τον πόνο μετά παγώνεις μετά αργοπεθαίνεις μετά ξανασκέφτεσαι μετά ξεσπάς μετά γράφεις μετά ηρεμείς μετά λες καφρίλες μετά γελάς μετα το ξεπερνάς μετά περνάνε δέκα λεπτά και πάλι απ' την αρχή.


Καλο ξημέρωμα.


listening to SIA-I'M IN HERE (piano vocal)


E.

Δευτέρα, 14 Νοεμβρίου 2011

We can work it out.

Είναι αστείο πριν από δέκα λεπτά έκλαιγα με λιγμούς κάνοντας μάυρο το βιβλίο των αρχαίων από τη μάσκαρα μα τώρα έχω νεύρα ναι ναι έχω νεύρα με όλους εσάς διόρθωση με όλους ΕΜΑΣ πού φοβόμαστε τη ζωή φοβόμαστε τους γύρω μας φοβόμαστε αυτή αυτόν πού γουστάρουμε δε μιλάμε δε δείχνουμεδε ρισκάρουμε ΔΕ ΖΟΥΜΕ ΓΑΜΩ ΤΗΝ ΤΡΕΛΑ ΜΟΥ.ΤΙ ΝΑ ΠΩ ΤΙ ΑΛΛΟ ΝΑ ΠΩ?Είναι τόσο άδικο.Και είμαστε τόσο ηλίθιοι πού αφήνουμε τις μέρες και τα λεπτά να περνάνε,λες και θα ξαναγυρίσει πίσω ο χρόνος.ΟΧΙ.Δε γυρνάει πίσω ο χρόνος είτε είσαι 16 είτε είσαι 26,είσαι μόνο για τώρα,τώρα είσαι 16 και δέκα δευτερόλεπτα μεγαλύτερη.Σύνελθε κάνε μαλακίες,με μέτρο πάντα.Κάνε αυτό πού νιώθεις,μίλα σ αυτόν πού θες να μιλήσεις κάνε την επανάσταση σου,η ζωή είναι τόσο μικρή και οι απολαύσεις είναι δευτερόλεπτα πού εμεί αφήνουμε να φύγουν μακριά.ΝΑΙ.Χρειάστηκε να σκεφτώ για ακόμα μια φορά πώς το αγόρι αυτό πού τόσο αγαπούσα ο Θεός το πήρε από κοντά μου και ήταν μόνο δεκαέξι χρονών όμως αλήθεια ΜΟΝΟ γι' αυτόν εγώ θα παλέψω και θα είμαι ο εαυτός μου.Και θα ζήσω και ας με λεν μικρή και ανώριμη και παράξενη και τρελή.ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΖΩ ΚΑΙ ΔΕ ΦΟΒΑΜΑΙ.

Try to see it my way,
Do I have to keep on talking till I can't go on?
While you see it your way,
Run the risk of knowing that our love may soon be gone.

Chorus:

We can work it out,
We can work it out.


Verse #2
Think of what you're saying.
You can get it wrong and still you think that it's all right.
Think of what I'm saying,
We can work it out and get it straight, or say good night.

Chorus:
We can work it out,
We can work it out.

Bridge:
Life is very short, and there's no time
For fussing and fighting, my friend.
I have always thought that it's a crime,
So I will ask you once again.

Verse #3
Try to see it my way,
Only time will tell if I am right or I am wrong.
While you see it your way
There's a chance that we might fall apart before too long.

Chorus:
We can work it out,
We can work it out.

Bridge:
Life is very short, and there's no time
For fussing and fighting, my friend.
I have always thought that it's a crime,
So I will ask you once again.

Try to see it my way,
Only time will tell if I am right or I am wrong.
While you see it your way
There's a chance that we might fall apart before too long.

Chorus:
We can work it out,
We can work it out.


Ε.

Τρίτη, 1 Νοεμβρίου 2011

Change of plans.


Προσπαθώ μία ώρα να διαλέξω τη χρώμα να έχει η γραμματοσειρά μου και συνειδητοποιώ ότι απλά είμαι τόσο κουρασμένη σωματικά πού απλά έχει παραλύσει ακόμα και το μυαλό μου κοιτάζοντας τα χρώματα χωρίς να σκέφτομαι κάτι κοιτώντας απλά το κενό.Και εκεί πού μέσα απ' την ένταση του χορού και της δύναμης,της πάλης και της οργής μου βγήκε και όλη η ψυχολογική ένταση και ήμουν έτοιμη να αρχίσω πάλι αυτά τα καθόλου καταθλιπτικά και καθόλου απαισιόδοξα κείμενα μου,ένα ζεστό,καυτό για την ακρίβεια μπαμπλμπαθ ήταν αρκετό για να με κάνει να αλλάξω γνώμη.Ναι ναι ξέρω αυτές τις αμερικανιές πού κοροιδεύω,αφρόλουτρο μπανιέρα κεριά κρασί μουσική,ναι αυτό πρώτ φορά εκτίμησα πραγματικά την αξία αυτής της ιεροτελεστίας ειδικά όταν την κάνεις μόνη σου.Άλλη η χάρη.Νιώθεις αυτό το μούδιασμα στο κεφάλι και τα μάτια σου να τρέμουν και αυτή την ηρεμία όπως έτσι ήρεμη και ζεστή είναι η θάλασσα τα βράδια του καλοκαιριού.Αυτό το συναίσθημα της γαλήνης και της διαφυγής από την πραγματικότητα μέσα στο ίδιο σου το σπίτι είναι τόσο ξεχωριστό πού θέλω να το κάνω κάθε μέρα ξανά και ξανά και ξανά.Φωνάζουν όμως όλοι να μην ξοδεύουμε νερό.Αν όμως είναι να νιώθω έτσι ε τότε εγώ θα ξοδεύω.Και απλά να ορίστε θα χω σβηστό το φως δεν θα ξοδεύω ρεύμα.Και πού λες είναι εκείνη η στιγμή πού έχεις το καυτό νερό να σε αγγίζει και προσπαθείς να αδειάσεις απ όλες τις σκέψεις καιιιι τσουπ.Να το.Αυτό πού ήθελες δεν γίνεται ποτέ.Αντί να αδειάζεις γεμίζεις νιώθεις ότι η στάθμητου νερού ανεβαίνει απειλητικά.Δεν είναι όμως το νερό,είναι οι σκέψεις της σημερινής μέρας της χθεσινής του περασμένου μήνα του επόμενου χρόνου.Ποτέ δεν είχα συνειδητοποιήσει πόσα πολλά πράγματα μπορεί να σκεφτεί ένας άνθρωπος μέσα σε μια μπανιέρα.Θα μπορούσα να περάσω ώρες ατελείωτες ακίνητη απλά κοιτώντας το ταβάνι και τον καθρεύτη πού θολώνει όλο και πιο πολύ από τη ζέστη.Ώρες ατελείωτης σκέψης κα ανάμνησης.Θα μου πεις,σήμερα πχ τι είναι αυτό πού σκεφτόμουν.Χμμ σκέφτηκα τα πράγματα πού έχω κάνει τις τελευταίες δέκα μέρες,πώς νιώθω γι αυτά αν έχω μετανιώσει για κάτι από αυτά.Και μετά σκέφτηκα τα πράγματα πού φοβήθηκα να κάνω ή πού δεν έκανα.Προς μεγάλη μου έκπληξη,κι αυτό σημαίνει πώς σιγά σιγά παίρνω τα ηνία του εαυτού μου ,ανακάλυψα ότι περισσότερα ήταν αυτά πού έκανα παρά αυτά πού φοβήθηκα να κάνω.Ακόμα κι αν μετάνιωσα για κάποια από αυτά τουλάχιστον πήρα το ρίσκο βρήκα το θάρρος και το έκανα.Τόλμησα και αυτό δείχνει τη δύναμη πού έχω ενάντια σε όλο τον κόσμο.Γιατί άραγε δεν τολμάς εσύ.Είναι πιο όμορφη η τόλμη όταν προέρχεται από δύο.Δεν θα ανοίξω συζήτηση για σχέσεις και για ζευγάρια για έρωτες και αγάπες για ερωμένες και πουτάνες.Δεν είναι το φόρτε μου και ξέρω ότι αν αρχίσω δεν θα τελειώσω ποτέ γιατί έχω πολύ μα πολύ πίκρα να βγάλω,ναι ακόμα κι ας είμαι μικρή ακόμα.'Αλλωστε το ξαναείπα ''Από μικρό και από τρελό μαθαίνεις την αλήθεια''.Ποια αλήθεια άραγε;Μέσα σ ένα ψέμα ζούμε.Σου λέει σε θέλω και την ίδια μέρα πηδιέται με άλλη,είστε μαζί και στέλνει σε άλλη.Πολλές φορές επιλέγουμε εμείς οι ίδιοι να ζούμε στο ψέμα απλά γιατί δεν θέλουμε να βλέπουμε την αλήθεια.Σταμάτα να είσαι ο τρίτος άνθρωπος αγόρι μου/κοπέλα μου.Δεν το βλέπεις ότι έχει γκόμενα/ο;Τι νομίζεις ότι είσαι γι αυτόν/ην;Ένα πήδημα είσαι ένα διάλειμμα απ τη μίζερη σχέση του/της,ένας τρόπος διαφυγείς για να την/τον κάνεις να νιώσει όμορφη/ος.ΣΟυ αξίζει όλο αυτό;ΌΧΙ.Αυτό πού σου αξίζει δεν είναι να είσαι ο τρίτος άνθρωπος για τη σχέση του/της αλλά ο πρώτος άνθρωπος για τη ζωή του/της.Σταμάτα τώρα.ΑΝ σε θέλει θα σε διεκδικήσει.ΝΑ ΤΟ ΘΥΜΑΣΑΙ ΑΥΤΟ.'Εχω βαρεθεί να λέω τα ίδια και τα ίδια στις φίλες στους φίλους μου σε μένα σε σας.Ένας φαύλος κύκλος είναι.Μια ζωή το παρελθόν εκεί σαν γκεστ σταρ πού ακόμα δεν έχει βγεί στη σύνταξη και κάνει πανυγηρικές εμφανίσεις και συ θες απλά να κλείσεις την τηλεόραση και κοίτα να δεις χάλασε το τηλεκοντρολ.Μην εμπιστεύεσαι κανένα μόνο εσένα στο ξανάπα.Ξέρω έχω γίνει σκληρή,δεν ήμουν έτσι,όμως έτσι όπως με αγκάλιασε πριν το καυτό νερό όχι δεν πιστεύω ότι μπορεί κάποιος να μ αγκαλιάσει έτσι.Έχει αλλάξει ο κόσμος έχει αλλάξει η γενιά,έχει φύγει η αθωότητα.ΞΥΠΝΑ.Σταμάτα να περιμένεις τον πρίγκηπα του παραμυθιού να έρθει να σε σώσει και να σου δώσει αυτό το πολυπόθητο φιλί για να πέσουν τα πυροτεχνήματα.Είναι άδικο.Από μικρούς μας μάθαν να βλέπουμε "όλο το έργο" μέχρι το τέλος γιατί στο τέλος ήταν πάντα η λύτρωση και το φιλί.Τώρα τα πράγματα είναι ανάποδα.Πρώτα είναι το φιλί και μετά εξελίσσονται τα επεισόδια,μιας δραματικής καθημερινής σειράς.Δεν είναι τυχαίο πού τα αποκαλούσαν παραμύθια.Δεν είμαι απαισιόδοξη,κατά βάση τα λέω για να τ ακούσω εγώ πού παραμένω αθεράπευτα ευαίσθητη και ρομαντική δίνοντας τα πάντα και πέρνοντας ένα τίποτα,ή μάλλον χειρότερα από το τίποτα,αυτο πού παίρνεις είναι πόνος.Πάρε τώρα και μια μούντζα και είμαστε εντάξει...Η συνέχεια στο επόμενο επεισόδιο.Ελπίζω να έχει μείνει λίγο φως.

Καλό ξημέρωμα

Ε.

Κυριακή, 30 Οκτωβρίου 2011

Γιατί;


Γιατί γράφω ξανά;Γιατί γύρισα νωρίς;Γιατί δεν είμαι ακόμα έξω;Γιατί πρέπει να ξυπνήσω νωρίς;Γιατί πρέπει να κοιμηθώ μόνη;Γιατί δεν είσαι εδώ;Γιατί έφυγες;Γιατί δεν ήρθες;Γιατί δεν θα ρθεις;Γιατί μου λείπεις;Γιατί δε σου λείπω;Γιατί δε σε συναντάω;Γιατί έχεις εξαφανιστεί;Γιατί δε μου μιλάς;Γιατί δε μου λες την αλήθεια;Γιατί δε σε ξεχνάω;Γιατί με ξέχασες;Γιατί σ αγαπάω;Γιατί δε μ' αγαπάς;Γιατί δε με μισείς;Γιατί σε μισώ;Γιατί δε μου στέλνει μνμ;Γιατί να του στείλω;Γιατί δεν μου μιλάει στο τσατ;Γιατί να του μιλήσω;Γιατί με βρίζουν;Γιατί τους βρίζω;Γιατί πονάω;Γιατί χαίρομαι;Γιατί πίνω;Γιατί δε μιλάω;Γιατ΄φοωάμαι το σκοτάδι;Γιατί είμαι χοντρή;Γιατί είμαι ψηλή;Γιατί είμαι όμορφη;Γιατί είμαι άσχημη;Γιατί είναι ωραία;Γιατί δεν έχω λεφτά;Γιατί δεν έχω φίλους;Γιατί έχω φίλους;Γιατί με θέλει;Γιατί δε με θέλει;Γιατί μου μιλάει;Γιατί δε με φιλάει;Γιατί με φίλησε;Γιατί δε με παίρνει αγκαλιά;Γιατί απατάει τη γκόμενα του;Γιατί δεν απατάει τη γκόμενα του;Γιατί με απάτησε;Γιατί δε με έχει ανάγκη;Γιατί σε έχω ανάγκη;Γιατί ξενυχτάω;Γιατί ακούω μουσική;Γιατί κλαίω;Γιατί δεν κλαίει;Γιατί δε γελάω;Γιατί τραγουδάω;Γιατί μου αρέσει η βροχή;Γιατί δεν μου αρέσουν τα λεωφορεία;Γιατί έχω μυστικά;Γιατί μου κύβεις την αλήθεια;Γιατί δε μου κερνάει ένα ποτό;Γιατί δε νοιάζεται;Γιατί δεν χωρίζει;Γιατί χωρίσαμε;Γιατί με άφησε;Γιατί τον άφησα;Γιατί την άφησα να φύγει;Γιατί δεν πάλεψα;Γιατί έκλεισα τα μάτια;Γιατί έκλεισα τα αυτιά;Γιατί είμαι μικρή;Γιατί είμαι μεγάλη;Γιατί τους κρίνω;Γιατί με κρίνουν;Γιατί ονειρεύομαι;Γιατί τα όνειρα δεν γίνονται πραγματικότητα;Γιατί βλέπω ταινίες;Γιατί η ζωή δεν είναι ταινία;Γιατί δεν με ξέρεις;Γιατί σε γνώρισα;Γιατί δεν με εκτιμάνε;Γιατί με ντρέπεσαι;Γιατί να ντρέπομαι;Γιατί φοβάμαι;Γιατί φοβάσαι;Γιατί μπερδεύεσαι;Γιατί με κορόιδεψες;Γιατί δε μου πήρε δώρο;Γιατί δε με πήρε μαζί του;Γιατί πληγώνομαι;Γιατί σε άφησα να με πληγώσεις;Γιατί εκδικούμαστε;Γιατί εξαρτάται η ζωή μας από άλλους;Γιατί ασχολούμαστε με τους αλλους;Γιατί η ζωή είναι αδικη;Γιατί δεν έχω δίκιο;Γιατί δεν ένιωσε έτσι για μένα;Γιατί δεν συνεχίσαμε μαζί;Γιατί έχει χαθεί ο ρομαντισμός;Γιατί οι άνθρωποι έχουν κατάθλιψη;Γιατί ο καιρος είναι μουντός;Γιατί κρυώνουμε;Γιατί υπάρχει η θάλασσα;Γιατί όταν ακούω αυτό το τραγούδι το μόνο πού θυμάμαι είσαι εσύ;Γιατί υπάρχουν πρότυπα;Γιατί υπάρχουν κανόνες;Γιατί με διατάζεις;Γιατί δεν είμαστε ελεύθεροι;Γιατί να μη γίνω διάσημη;Γιατί ξεχνάμε με τα χρόνια;Γιατί γερνάμε;Γιατί αρρωσταίνουμε;Γιατί υπάρχει ο χρόνος;Γιατί δεν είχες χρόνο;Γιατί κοιμόμαστε;Γιατί δεν είμαστε ξύπνιοι;Γιατί υπάρχουν στιγμές σαν κι αυτή;Γιατί να μη μιλάμε με στίχους;Γιατί κάνεις σεξ χωρίς προφυλακτικό;Γιατί ζητάμε συγγνώμη;Γιατί δε μου πες ποτέ τι ήμουν για σένα;Γιατί ερωτευόμαστε;Γιατί φεύγει ο έρωτας;Γιατί δεν βρίσκω το άλλο μου μισό;Γιατί φοράει αυτά τα ρούχα;Γιατί σε πειράζει το πώς ντύνομαι;Γιατί είμαστε ρατσιστές;Γιατί κανείς δεν επαναστατεί;Γιατί δεν μας σώζει η τέχνη;Γιατί είσαι τόσο ηλίθια;Γιατί εμπιστευόμαστε τους φίλους μας;Γιατί οι φίλοι μας μας απογοητεύουν;Γιατί είσαι εγωιστής;Γιατί είμαι τόσο ευαίσθητη;Γιατί δε σου μιλάω;Γιατί φοβάμαι να ζήσω;Γιατί;Γιατί το γιατί δεν τελειώνει ποτέ;

Τελειώνει॥Εκεί πού ξεκινάει η επόμενη ερώτηση॥

"Αν...."


Καλό ξημέρωμα॥

Ε.