Δευτέρα, 30 Νοεμβρίου 2009

With Daddy and Mama standing by..


Πώς γίνεται οι γονείς να έχουν αυτό το μαγικό τρόπο και πατώντας ένα κουμπί να σου γυρνάνε τα μυαλά μέσα στα μεσάνυχτα είναι πραγματικά άξιο απορίας.Ξεκινάς μιλώντας για το πόσο όμορφα στολισμένο είναι το σπίτι και καταλήγεις μαλώνοντας για το αν οι επιλογές πού έχεις κάνει είναι σωστές και το γιατί δεν έχεις βρει κάποιο σωστό άνθρωπο να είσαι μαζί του.Εντάξει δε λέω γονείς μου είναι ανησυχούν για μένα και στην τελική μια ζωή για ότι κάνω στραβά αυτοί θα τα πληρώνουν κι αυτοί θα είναι από δίπλα να με μαζεύουν με το κουτάλι.Αφήστε με όμως να κάνω λάθη.Το χω ανάγκη.Έχω μετανιώσει για πολλά πράγματα στη ζωή μου μα πάνω απ' όλα έχω μετανιώσει για όσα δεν έχω κάνει.Πού δεν πήγα erasmus πού δεν έχω πάει να δω τους φίλους μου πού σπουδάζουν μακριά επειδή φοβάμαι να χάσω έστω και ένα Σάββατο απ' τη Θεσσλονίκη λες και η ζωή μου εδώ είναι υπερπαραγωγή και δε μπορώ να χάσω μέρα.Έχω μετανιώσει πού ενώ μπορούσα φοβήθηκα να δουλέψω έχω μετανιώσει πού έφαγα 2 ολόκληρα χρόνια απ' τη ζωή μου σε μία σχέση πού μου προκάλεσε μόνο πόνο πού με τύφλωσε και με εμπόδιζε να βλέπω ότι όμορφο υπήρχε γύρω μου.'Εχω μετανιώσει πού εμπιστεύτηκα κάποιους ανθρώπους και πού άλλους τους άφησα να φύγουν από τη ζωή μου ενώ ποτέ δεν το θελα.Η μαμά μου λέει πώς δε ζω τη φοιτητική ζωή έτσι όπως θα πρεπε.Λέει ότι θα πρεπε να χω δημιουργήσει καινούργιες παρέες θα πρεπε να χω καινούργιες συνήθειες.Ωστόσο δεν καταλαβαίνει ότι αυτή στα 18 της χρόνια έφυγε απ' το σπίτι της και πήγε να μείνει στο εξωτερικό με 5 άγνωστα άτομα για να σπουδάσει.Σόρρυ ρε φίλε εγώ εδώ πού ήμουν όταν έκανα ποδήλατο με βοηθητικές ρόδες εδώ είμαι και τώρα.Περίεργοι πού είναι οι γονείς απ' τη μία σε κράζουν πού δν παίρνεις τη ζωή στα χέρια σου κι απ την άλλη την ώρα πού κάνεις το μηχανογραφικό και τους λες δειλά δειλά"Μαμά μήπως να δηλώσω και Αθήνα;" αμέσως"Τι λες παιδάκι μου;τρελάθηκες;Πού θα πας και θα αφήσεις τη μανούλα και το μπαμπάκα εμάς δε μας λυπάσαι καθόλου;"Δηλαδή είναι για γέλια τη μια σε μαλώνουν επειδή γυρνάς το πρωί και την άλλη γυρνάς νωρίς και σου λένε"Αγάπη μου έγινε κάτι δεν είσαι καλά;".Ε αποφασίστε.Και σα να μη φτάνει αυτό έρχεται η μαμά μου και πού λέει"Θέλω να κάνω facebook να ψάξω να βρω τους συμφοιτητές μου" στην προσπάθεια της φυσικά να μου αποδείξει το πόσο τέλεια φοιτητική ζωή έκανε.Τελικά οι γονείς φοβούνται μήπως τα παιδιά τους κάνουν τα ίδια λάθη μ' αυτούς ή θέλουν να κάνουν όσα αυτοί δεν έκαναν;Ώρες ώρες πάντως εγώ νιώθω πώς οι γονείς μου θέλουν πιο πολύ κι από μένα αυτά πού θέλω εγώ κι αυτό με συγκινεί.'Ισως αυτό να ναι πού με κάνει να μη μπορώ να τους αφήσω να μη μπορώ να κάνω κάτι μακριά τους.Είναιμεγάλη απόφαση το να πάρεις τη ζωή στα χέρια σου και δεν πιστεύω πώς επειδή κάποιος έτυχε να χει περάσει σ' άλλη πόλη μακριά απ' τους δικούς του το έχει κάνει.Κάθε μέρα είναι μια καλή μέρα για να πάρεις τη ζωή στα χέρια σου.Δυστυχώς για κάποιους αυτή η μέρα αργεί.Για κάποιους άλλους όμως σύντομα ξημερώνει.Όπως επίσης πρέπει σύντομα να κλείσω ραντεβού με τον οφθαλμίατρο(ναι ναι Σίσσυ και Χρυσαυγή ξέρω ξέρω) γιατί γίνεται όλο και πιο δύσκολο το να γράφω εδώ πέρα...Γι' αυτό σ' αφήνω προς το παρόν εδώ μ' ένα τραγούδι πού ταιριάζει στην περίσταση The cranberries-ode to my family.Καλό ξημέρωμα..
Εβελίνα.

Σάββατο, 28 Νοεμβρίου 2009

High Voltage..


Υπάρχουν κάτι βράδια-ξημερώματα πού γυρνάει σπίτι όπως τώρα καλή ώρα και νιώθω πραγματικά καρναβάλι.Δεν ξέρω γιατί δεν ξέρω για πόσο αλλά νιώθω πώς φέρομαι τελείως αψυχολόγητα και κάνω πραγματικά ότι μου κατέβει στο κεφάλι.Και δεν φταίει το ποτό γι' αυτό.Σήμερα δεν ήπια,δεν τελείωσε ακόμα η αντιβίωση.Εντάξει ήπια.Αλλά όχι πολύ.'Ωρες ώρες δεν ξέρω αν όντως περνάω καλά ή αν κάνω πώς περνάω καλά.Αλλά γιατί να το κάνω;Ποιον θα κοροιδέψω;Τον εαυτό μου;Άραγε είναι απαραίτητο ένα λίτρο αλκοόλ για να περάσουμε καλά;Εντάξει όχι δεν είναι αλλά όταν πίνω δε ντρέπομαι να κάνω ότι πιο τρελό θέλω.Βασικά κάπου ήθελα να καταλήξω λέγοντας όλα αυτά αλλά δε θυμάμαι καθόλου πού.Όπως επίσης δε θυμάμαι τι μου είπε ο Αντρέας να γράψω στο blog μου γι' αυτόν.Τώρα για τραγούδι μου είπε για μένα μου είπε;Ειλικρινά δε θυμάμαι.Μα πώς γίνεται όταν πίνεις να μη θυμάσαι;Ο Αντρέας είναι το άλλο μου μισό στο χορό.Και γω είμαι η γυναίκα της ζωής του.Και είναι ο μόνος άνθρωπος πού μπορώ να χορεύω μαζί του όλη μέρα και να μη με νοιάζει ούτε το πώς φαίνομαι ούτε το τι κάνω.Αλλά ρε γαμώτο όταν χορεύουμε όλοι αυτόν κοιτάνε.Ακόμα και οι άντρες δηλαδή έλεος.Μου αρέσει τόσο πολύ όταν γυρνάω σπίτι και έχει ξημερώσει.Αφού έχω φάει πρώτα και μια τσιγγάνα απ' τον Ανδροκλή αλλιώς δεν μπορώ να ηρεμήσω.Κι εκεί πού προσπαθώ να ήρεμήσω και σκέφτομαι τι ωραία πού πέρασα και σήμερα μου 'ρχεται μήνυμα απ' τον ...(δε λέω όνομα για να μην πει πάλι ότι τον δίνω στεγνά στον κόσμο) και λέει <>Συγγνώμη τώρα εγώ τι ν' απαντήσω;Η μάλλον τι μπορεί να τον οδήγησε σ' αυτή την απεγνωσμένη δήλωση;Εντωμεταξύ το σκουπιδιάρικο περνάει κάθε μέρα την ίδια ώρα 6 παρά είκοσι.Το ίδιο και ο κύριος πού μένει από πάνω κάθε μέρα στις 4 το πρωί ακούω τις παντόφλες του να σέρνονται.Τι πίκρα κι αυτή να σηκώνεσαι στις 4 τα χαράματα για να πας στη δουλειά και να το κάνεις αυτό τα τελευταία 40 χρόνια.Με πιάνει δυσφορία μόνο πού το λέω.Δε θέλω ποτέ να γίνω ο άνθρωπος πού εδώ και 30 χρόνια κάνει κάθε μέρα την ίδια ώρα τις ίδιες κινήσεις παίρνει τα ίδια λεωφορεία κάνει τα ίδια δρομολόγια βλέπει τους ίδιους ανθρώπους βγαίνει στα ίδια μαγαζιά και το βράδυ γυρνάει σπίτι και έχει την ίδια μιζέρια πού έχει και ο άνθρωπος του.Με τρομάζουν κάτι τέτοιες σκέψεις.Προτιμώ να παντρευτώ ένα φίλο μου όπως τον Αντρέα και να περάσουμε μια τέλεια ζωή παρά να βαρεθώ τον ίδιο μου τον εαυτό και να μην ξέρω από πού να το σκάσω.Κι όσο μεγαλώνεις τόσο πιο δύσκολο είναι να κάνεις μια καινούργια αρχή.Πρέπει να μένεις κολλημένος σ' αυτά πού έχεις χτίσει ως τώρα ακόμα κι αν δε τα θέλεις πια.Θα τα σκέφτομαι τώρα όλα αυτά και δε θα με παίρνει ο ύπνος.Ο ύπνος άμα κάτσεις και το αναλύσεις δεν είναι πάρα πολύ περίεργο φαινόμενο;(προσπαθούσα να βρω μια άλλη λέξη αλλά δεν..)Δηλάδη τι είναι ο ύπνος και πώς αποκοιμόμαστε;Τι δε λειτουργεί εκείνη τη στιγμή και είναι σαν να παγώνει ο χρόνος;Και ποιος τελωςπάντων είναι αυτός πού δημιούργησε τον ύπνο;Ε;Εγώ όταν κοιμάμαι νιώθω πώς χάνω πολύτιμο χρόνο απ' τη ζωή μου και δεν μπορώ να το απολαύσω.Σκέψου με μία ώρα ύπνο να ήμασταν τζετ και να είχαμε 23 ώρες τη μέρα ξύπνιοι.Είναι τόσα πολλά αυτά πού θα κερδίζαμε.Πάνω απ' όλα όμως θα κερδίζαμε χρόνο.Χρόνο για να ζήσουμε να πιούμε να αγαπήσουμε να μάθουμε να πονέσουμε να κλάψουμε να διασκεδάσουμε να χορέψουμε να τραγουδήσουμε να βγάλουμε φωτογραφίες να μεθύσουμε να γνωρίσουμε να ελπίζουμε.Αν και όλα αυτά μου φαίνονται πολύ όμορφα εγώ λέω να πάω να την πέσω σιγά σιγά.Αν κάποια στιγμή αποφασίσει κάποιος να κόψει τον ύπνο για να μην χάνει στιγμές ας μου το πει και εγώ είμαι μέσα για να το κάνω.Μόνη μου όμως δεν έχει νόημα.Και ένα τραγούδι πού κολλάει εδώ είναι το insomnia από Faithless.Και για να σε νανουρίσω σ' αφήνω με το one more time από Cure πού εμένα με βοηθάει να κοιμηθώ.Αντρέα σ' αγαπώ.
Εβελίνα.

Πέμπτη, 26 Νοεμβρίου 2009

Δίπλα σου σαν πάντα..


Μόλις τελείωσα το Grey's anatomy.΄'Οχι μη φοβάσαι δε θ' αρχίσω τα ιατρικά ούτε θα αναλύσω το αν η Izzie και ο Karev τελικά θα χωρίσουν.Απλά μου προκαλεί δέος το γεγονός ότι υπάρχουν εκεί έξω άνθρωποι πού μπορούν να σου σώσουν τη ζωή.Όσο δέος μου προκαλεί αυτή η αλήθεια τόσο φόβο μου προκαλεί και μια άλλη αλήθεια.'Οτι υπάρχουν φορές πού δε μπορεί να σε σώσει κανείς και το μόνο πού έχεις να κάνεις είναι να ελπίζεις.Σε τι;Σε ένα φάρμακο;Σε ένα θαύμα;Στο Θεό;Γιατί να γίνεται αυτό;Γιατί να μη σώζονται όλοι;Ποιος είναι αυτός πού επιλέγει το ποιοι θα φύγουν και ποιοι θα μείνουν.Με ποιο δικαίωμα το κάνει αυτό;ΑΠΩΛΕΙΑ.Καθένας την καταλαβαίνει διαφορετικά τη βιώνει διαφορετικά.Άλλοι πάλι αρνούν να το δεχτούν,προτιμούν να ζουνε σε μια πλάνη σ' ένα κακό όνειρο ελπίζοντας πώς κάμια μέρα θα ξυπνήσουν.Πώς μπορείς να συνηθίσεις ότι λείπει;'Οτι δε θα τον ξαναδείς ποτέ.'Οτι έτσι απλά δεν υπάρχει πια.Ότι έφυγε και δε θα ξαναγυρίσει.Όχι δεν ήθελε να φύγει.Αλλά όσο σφιχτά κι αν τον κρατούσα μου τον πήραν.Και δεν πρόλαβα ποτέ να του πω ένα σ' αγαπώ.Ο καθένας το βιώνει διαφορετικά.Άλλος δε θέλει να το συζητάει κάνει σαν να μη συνέβει κι άλλος αναλώνεται σε χάπια και σε ηρεμιστικά προκειμένου να αποκοιμηθεί έστω για μια νύχτα.Υπάρχουν όμως κι άλλοι πού κρύβουν τον πόνο τόσο βαθιά και φτάνουν σ' ένα σημείο να μιλούν μ' αυτόν πού έφυγε να τον βλέπουν να του χαμογελούν να του πηγαίνουν λουλούδια και να κάθονται με τις ώρες λέγοντας του τα νέα της εβδομάδας πού πέρασε.Είναι τρέλα;'Η απόγνωση;Είναι πόνος.Πόνος ατελείωτος αβάσταχτος πόνος.Και ένα τεράστιο ΓΙΑΤΙ;Γιατί αυτόν;Γιατί τώρα;Είναι στιγμές πού ξυπνάω μες στο βράδυ και νιώθω πώς εδώ και ενάμιση χρόνο κοιμάμαι και τρέχω να πω στη μαμά μου τα νέα πως ο Ντόντος έγινε καλά.Δε πέθανε ποτέ.Φάρσα μας κάνανε για να μας τρομάξουν αλλά τώρα πάει τελείωσε.Στ' αλήθεια έχω φτάσει σ' αυτό το σημείο;Πού πιστεύω ότι θα ξυπνήσω και τίποτα κακό δε θα χει συμβεί;Υπάρχουν στιγμές πού αναγκαστικά το δέχεσαι και προχωράς.Πώς να προχωρήσω όταν γυρνάω το βράδυ σπίτι μου και βλέπω στο μπαρ από κάτω τους συμμαθητές του να διασκεδάζουν.Να ΖΟΥΝ.ΑΠΩΛΕΙΑ.Σου προκαλεί μία τρύπα στο στομάχι ένα κενό στο μυαλό.Σταματάς να σκέφτεσαι σταματάς να νιώθεις.Δε νιώθεις ούτε πόνο ούτε οργή.Δε νιώθεις τίποτα.Μία κατάμαυρη φωτογραφία.Και κάθεσαι να την κοιτάς με τις ώρες.Τι κοιτάς ρε;Τι νομίζεις θα βγει από κει μέσα;"Άφησε με όσο θέλω θα κοιτάω."Σημασία δεν έχει τι βλέπεις αλλά τι φαντάζεσαι πώς βλέπεις.Και εγώ αυτή τη μαύρη φωτογραφία άμα γουστάρω μπορώ να την κάνω και άσπρη κι αν μου τη βαρέσει μπορώ και να την κάψω.Αυτό θα κάνω θα την κάψω.Η μυρωδιά σου.Αυτή η μυρωδιά.Κάθε φορά πού μυρίζει έτσι κάποιος γεμίζω ευτυχία σε ψάχνω παντού.Θέλω να σ' αγκαλιάσω να σε σφίξω με όλη μου τη δύναμη να μη σ' αφήσω να ξαναφύγεις ποτέ.Το καλοκαίρι οι γιατροί μας έλεγαν να μη σ' αγκαλιάζουμε μήπως και κολλήσεις κάποιο μικρόβιο.'Αν ήξερα ότι δε θα σε ξαναγκάλιαζα ποτέ..Μόνο αν το ήξερα..'Οσες λέξεις και να γράψω όσο δάκρυα κι αν αφήσω ποτέ δε θα 'ναι αρκετά.Κι όμως ελπίζω πώς διαβάζεις αυτά πού γράφω ακούς αυτά πού σκέφτομαι και χαμογελάς.Και ξέρω ότι δε μας ξεχνάς.Ούτε εμείς.Ούτε εγώ.Δε θα σε ξεχάσω ποτέ.Γιατί δεν έφυγες ποτέ.Είσαι εδώ.Μέσα στα μάτια μου πάνω στο δέρμα μου βαθιά στην καρδιά μου.Και θα σαι για πάντα.Και δε με νοιάζει αν είναι ότι πιο καταθλιπτικό έχεις διαβάσει.Για μένα είναι ότι πιο αληθινό.Για σένα.Σ' αγαπώ..
Στον Θ.


Εβελίνα.

Τετάρτη, 25 Νοεμβρίου 2009

Κάθε τι πού ανασαίνει..


Θέλω να ξαναδώ τις "Πεταλούδες ελεύθερες πετούν"..Πού θα τις βρω ρε γαμώτο..Έλα μη γελάς ρε ήταν γαμάτη σειρά πολύ μπροστά για την εποχή της.Μάλιστα είχε και έναν πού είχε τζίβες σου λέω πολύ πολύ μπροστά.Δε ξέρω πώς μου ήρθε τώρα απλά βαριέμαι να κάνω και να δω το οτιδήποτε γι' αυτό σκέφτομαι τι θα 'θελα τώρα.Νομίζω ότι οι πεταλούδες ελεύθερες πετούν δεν τελείωσαν ποτέ κόπηκαν στη μέση και δεν ξέρω γιατί.'Ημουν τόσο ερωτευμένη με τον Thomas είχα πάρει απόφαση ότι θα πάω στην Αργεντινή να τον βρω να τον δω από κοντά.Το έβλεπα ακόμα και στον ύπνο μου ότι είμαστε μαζί.'Ελεος.Το χω πάθει πολλές φορές αυτό να ερωτευτώ κάποιον απ' την τηλεόραση και το τρομακτικό είναι ότι πολλές φορές νιώθω ότι όλο αυτό είναι αληθινό.Ούτε καν.Πώς γίνεται να σαι ερωτευμένος με κάποιον πού δεν έχεισ δει ποτέ και κάθε τι πάνω του να σε κάνει να τον θες.Γίνεται;Ή είναι διαστροφή;Πραγματικά τόση ώρα δε μπορώ να γράψω κάτι γιατί κάθε φορά πού ακούω Διάφανα Κρίνα κολλάω κοιτάω το ταβάνι.Ξέρω πολλοί τους βρίσκουν υπερβολικούς όμως οι στίχοι τους είναι τόσο αληθινοί,καταθλιπτικοί μεν αλλά αληθινοί.Και ναι εντάξει προτιμώ να τους ακούω μόνη μου στο σπίτι απ' το να πηγαίνω στις συναυλίες τους και να βλέπω ανθρώπους να σέρνονται στα πατώματα να κλαίνε να τσιρίζουν να ξερνάνε και το Θάνο Ανεστόπουλο πιο κομμάτια κι απ' τα κομμάτια.Αλλά λέω δεν πειράζει ο άνθρωπος το νιώθει και το κάνει.Λατρεύω τις συναυλίες και είναι κρίμα πού πρέπει να πληρώσεις για να ακούσεις κάποιον πού θαυμάζεις,απ' την άλλη κι αυτοί από πού θα βγάλουν κέρδη;Ε ας βγάλουν απ' τα cd όμως θα πρεπε οι συναυλίες να έχουν ελεύθερη είσοδο γιατί είναι πάρα πολλοί αυτοί πού θέλουν αλλά δεν μπορούν λόγω έλλειψης χρημάτων.Την τελευταία βδομάδα ξόδεψα 70 ευρώ μόνο για συναυλίες δεν το μετάνιωσα αλλά μετά δεν είχα λεφτά ούτε για μια μπίρα.Σίγουρα δεν το μετάνιωσα ειδικά για τους Wailers.Η συναλία ήταν απίστευτη όπως ακριβώς την περίμενα.Είναι πολύ σημαντικό ο καλλιτέχνης να νοιάζεται για το κοινό του και να φαίνεται πώς παίζει γι' αυτό.Έχει τύχει να δω κάποιον γύρω στις 10 15 φορές και κάθε φορά λέει τα ίδια και τα ίδια λες και τα χει ηχογραφημένα και πατάει ενα play.Η μουσική είναι για να μας φέρνει κοντά.Δεν είναι αγγαρία.Δεν είναι τυχαίο πού στις συναυλίες η ατμόσφαιρα είναι πάντα ηλεκτρισμένη.Ακόμα και ο αέρας απ' τους καπνούς είναι ερωτεύσιμος.Μού αρέσει πολύ να πηγαίνω μόνη μου σε συναυλίες,δε το βρίσκω καθόλου περίεργο καθόλου μοναχικό.Το ίδιο μ' αρέσει να πηγαίνω και σε μπαρ μόνη μου.Είναι όμορφο να παρακολουθείς τους ανθρώπους γύρω σου πίνοντας ήρεμος τη μπίρα σου.Το ότι πας σ' ένα μπαρ μόνος σου δε σημαίνει ότι δεν έχεις παρέα αλλά ότι θες να περάσεις λίγο χρόνο με τον εαυτό σου,να χαλαρώσεις να σκεφτείς να ταξιδέψεις.Τώρα θα 'θελα να μαι στον ταξιδιώτη μόνη μου και να ακούω αυτή την τέλεια μουσική ή να μαι στο berlin μεθυσμένη χορεύοντας δίχως αύριο..Περιμένω με αγωνία το αύριο.Επιτέλους φεύγει ακόμα μια μέρα ατελείωτης βαρεμάρας και ατελείωτου καψίματος.Είναι περίεργο το πώς κάποιες φορές το σπίτι σου μοιάζει με φυλακή.Αλλά αφού μίλησα για χορούς και ατελείωτα μεθύσια αυτή τη φορά θα σ' αφήσω μ' ένα τραγούδι πού αγαπάω και πού όταν το χορεύω νιώθω τόσο όμορφη πού νομίζω ότι είμαι το κέντρο του κόσμου.Ωραίο συναίσθημα..Ladytron-the lovers..Καλό ξημέρωμα..
Εβελίνα.

Hometown glory..


Είναι κάποιες μέρες πού δε θες να σηκωθείς απ' το κρεβάτι πού νιώθεις ότι ο ουρανός είναι σκοτεινός πώς οι δρόμοι είναι παγωμένοι πώς οι άνθρωποι περπατούν μηχανικά στο δρόμο.Αλήθεια τι να ναι αυτό πού σε κάνει να ξυπνάς μ' αυτό το συναίσθημα;Είναι κάποιο κακό όνειρο πού είδες στον ύπνο σου ή μήπως είναι ο φόβος πού ακόμα μία μέρα ανήκει πια στο παρελθόν;Και συ τι έκανες γι αυτό;Τίποτα καθόσουν όλη μέρα μπροστά από μια οθόνη και σκεφτόσουν"Να του μιλήσω;Μήπως να περιμένω να μου μιλήσει αυτός;Του αρέσω;Άμα του μιήσω θα καρφωθώ;Μήπως θέλει κι αυτός να μου μιλήσει αλλά περιμένει εμένα να κάνω κίνηση;Κι αν πάλι όχι;Μήπως δεν έχει ιδέα ότι μου αρέσει ή μήπως το ξέρει και γι' αυτό δε μου μιλάει;"Σκεφτόμαστε τόσα πολλά πράγματα πού ποτέ δεν τα κάνουμε πράξη.Γιατί;Φοβόμαστε ότι θα χάσουμε;Και στην τελική ακόμα και να χάσουμε τι είναι αυτό πού πραγματικά θα χάσουμε;Την αξιοπρέπεια μας;Την ομορφιά μας;Τον εγωισμό μας;Υπάρχουν τόσα αισθήματα είτε ασήμαντα είτε σημαντικά πού κρύβουμε μέσα μας κι όμως αν τ' αφήναμε ελεύθερα θα κάναμε τον κόσμο μας καλύτερο,θα κάναμε κάποιον ευτιχισμένο κάποιον πού δεν είχε ιδέα ότι νιώθουμε όλα αυτά γι' αυτόν.Δεν είναι κακό να δένεσαι με τους ανθρώπους ακόμα κι αν αυτοί δε δένονται με σένα εσύ νιώθεις γεμάτος.Γεμάτος από τι;Από αγάπη;Από έρωτα;Από πάθος;Δεν ξέρω.Εγώ νιώθω γεμάτη.Κι ας μη ξέρει ότι μου αρέσει.Κι ας μη ξέρει ότι μου λείπει.Κι ας μη ξέρει ότι τον βλέπω στον ύπνο μου και περιμένω τη στιγμή πού θα τον δω.Δε μ'αρέσει να μαι κλεισμένη στο σπίτι γιατί σκέφτομαι πολύ.Βέβαια κι όταν είμαι έξω πάλι πολύ σκέφτομαι όμως μπορώ να ξεφύγω.Μέσα στο σπίτι δε μπορώ.Σκέφτομαι τα λάθη πού έχω κάνει ή αυτά πού δεν έχω κάνει και μετά σκέφτομαι ότι είμαι χαζή πού τα σκέφτομαι όλα αυτά.Αντί να βγω έξω να ζήσω τη ζωή μου όπως λέει ο κάθε πικραμένος να πούμε.Άσχετο αλλά σήμερα γιορτάζει ένας άνθρωπος πολύ ξεχωριστός για μένα πού μου λείπει πολύ όμως ξέρω ότι μπορεί το σώμα του να είναι 504 χλμ μακριά όμως η ψυχή του και το γέλιο του είναι εδώ.Μού αρέσει όταν βρέχει.Θέλω να βρέξει.Ανατριχιάζω όταν βρέχει δε ξέρω γιατί.Νιώθω ότι κάθε βροχή είναι διαφορετική είναι και ένα καινούργιο τραγούδι.Μου αρέσει το χρώμα του ουρανού όταν βρέχει.Μου αρέσει να βγάζω φωτογραφίες όταν ο καιρός είναι μουντός γιατί σε ταξιδεύουν σε μελαγχολούν.Ίσως καταβάθως να είμαι πολύ μελαγχολική.Γι' αυτό λατρεύω τις ασπρόμαυρες φωτογραφίες και τα θλιβερά τραγούδια.Δε με στεναχωρούν.Αντίθετως με γεμίζουν με όνειρα και εικόνες με ελπίδα και δύναμη.Μού ήρθε τώρα όρεξη να τραβήξω μερικές φωτογραφίες,έστω κι απ' το μπαλκόνι αφού ο γιατρός είπε μέχρι την Παρασκευή μέσα.Σας αφήνω προς το παρόν μ'ένα τραγούδι πού μου θυμίζει βροχή το κύμα από τον Κ.Βήτα..
Εβελίνα.

Τρίτη, 24 Νοεμβρίου 2009

She's lost control..


Μισό να βάλω τη μουσική μου γιατί μόνο όταν ακούω μουσική μπορώ να γράφω..΄Οτι σκέψη μου βγει αυτή τη στιγμή είναι εξαιτίας του hearing damage του Thom Yorke.Αυτό το τραγούδι με ταξιδεύει σ' ένα κόσμο διαφορετικό στο δικό μου κόσμο γιατί ειλικρινά πιστεύω πώς πλέον μόνο εκεί η ζωή είναι ωραία.Δεν έχω να προσφέρω κάτι σε κάποιον από 'δω δεν έχω κάποιες special γνώσεις να μεταδώσω.Γράφω γιατί μετά από 3 μέρες φυλακής στο σπίτι και ατελείωτου καψίματος στο pc λόγω γρίπης σκέφτηκα πώς ήρθε η ώρα να ξεκολλήσω από αυτή τη μιζέρια πού έχει κυριέψει όλους της γενιάς μου.`Να πω την αλήθεια θα προτιμούσα τώρα να κάνω κάποια εκπομπή στο ραδιόφωνο ή να ξαπλώνω στην άμμο του Αρμενιστή όμως αυτή τη στιγμή έχω μπροστά μου μία οθόνη και ένα πληκτρολόγιο οπότε..Οπότε τι;Τίποτα.Ένα απόλυτο τίποτα."Στεκόμαστε γυμνοί από όνειρα" όπως σωστά λέει ο Θάνος Ανεστόπουλος.Όντως αυτό γίνεται.Ζούμε μια ζωή η οποία δεν μας αφήνει να σκεφτούμε το αύριο γιατί δεν ξέρουμε αν θα υπάρξει."Απόγονοι του τίποτα..."..Αυτό είμαστε τελικά;Όχι.Εγώ δεν είμαι..Μ'αρέσει να ονειρεύομαι το κάνω κάθε μέρα το κάνω πριν κοιμηθώ και μόλις ξυπνήσω."i dream therefore i exist.."Μακάρι να μπορούσα να μιλάω μόνο με στίχους,να έχω μία γλώσσα δικιά μου πού θα καταλαβαίνουν λίγοι.Κάποτε οι φίλοι μοθ με κορόιδευαν γιατί όταν δεν είχα τι να πω έγραφα πάντα 'ενα στίχο.Δεν ξέρουν όμως ότι ένας στίχος μπορεί να περιγράψει όσα χίλιες λέξεις δεν θα καταφέρουν ποτέ να περιγράψουν.'Ισως όντως να είναι αδυναμία να μη ξέρω πώς να αντιμετωπίσω τα δύσκολα και να προτιμώ να χάνομαι στη μουσική μου.Ίσως πάλι η μουσική να είναι ότι ρομαντικό έχει απομείνει πια.Ακούς ένα τραγούδι και σου 'ρχονται στο μυαλό τα μάτια του τα μαλλιά του η μυρωδιά του το χαμόγελο του.Για μια στιγμή ζεις το όνειρο σου και νομίζεις πώς είναι αληθινό.Κλείνεις τα μάτια και αισθάνεσαι ευτιχισμένος γιατί με τη φαντασία σου μπορείς να πλάσεις όσες στιγμές δεν έχεις ζήσει κι όσες έζησες και θα δινες τα πάντα να τις ξανανιώσεις έστω για μια φορά..Είναι αστείο.Πώς όλα είναι στιγμές,στιγμές πού έρχονται και φεύγουν.Κάθε φορά πού μπαίνω στο λεωφορείο και βλέπω κάποιον σκέφτομαι ότι αυτόν τον κάποιον μπορεί να μη τον ξαναδώ ποτέ στη ζωή μου και δεν ξέρω γιατι αλλά αυτό είναι κάτι πού με τρομάζει.Νιώθω πώς ο χρόνος κυλάει τόσο γρήγορα και θέλω να αρπάζω απ' τις καθημερινές στιγμές όσα περισσότερα μπορώ.Δεν θέλω να φτάσει μια στιγμή πού θα νιώθω κενή πού θα νιώθω ότι υπάρχουν πράγματα πού δεν έκανα πού δεν είπα.Γι' αυτό είμαι ερωτευμένη με τις φωτογραφίες.Μακάρι να είχαμε ένα φιλμ ενσωματωμένο στο μάτι μας και να τραβάμε όλες μας τις στιγμές και μετά από χρόνια να δούμε αυτό το φιλμ.Δε θα ταν ανατριχιαστικό;Είναι αμέτρητες οι στιγμές πού κρατάω μια φωτογραφία στο χέρι μου και προσπαθώ να τη ζωντανέψω,την κοιτάω τόσο βαθιά και νιώθω ότι όλα θα συμβούν πάλι από την αρχή.Είμαι τρελή ναι.Και ρομαντική.Δεν το αρνούμαι.Αντιθέτως χαίρομαι γι' αυτό.Ένα διάλειμμα γιατί πόνεσε το κεφάλι μου,ίσως να ξανανέβασα πυρετό..Επιστρέφω σε λίγο.Οι σκέψεις μου δε με εγκαταλείπουν ποτέ..Κι αν θέλετε και σεις να ταξιδέψετε κάπου αυτή τη στιγμή ακούστε sigur ros flugufrelsarinn..