Πέμπτη, 26 Νοεμβρίου 2009

Δίπλα σου σαν πάντα..


Μόλις τελείωσα το Grey's anatomy.΄'Οχι μη φοβάσαι δε θ' αρχίσω τα ιατρικά ούτε θα αναλύσω το αν η Izzie και ο Karev τελικά θα χωρίσουν.Απλά μου προκαλεί δέος το γεγονός ότι υπάρχουν εκεί έξω άνθρωποι πού μπορούν να σου σώσουν τη ζωή.Όσο δέος μου προκαλεί αυτή η αλήθεια τόσο φόβο μου προκαλεί και μια άλλη αλήθεια.'Οτι υπάρχουν φορές πού δε μπορεί να σε σώσει κανείς και το μόνο πού έχεις να κάνεις είναι να ελπίζεις.Σε τι;Σε ένα φάρμακο;Σε ένα θαύμα;Στο Θεό;Γιατί να γίνεται αυτό;Γιατί να μη σώζονται όλοι;Ποιος είναι αυτός πού επιλέγει το ποιοι θα φύγουν και ποιοι θα μείνουν.Με ποιο δικαίωμα το κάνει αυτό;ΑΠΩΛΕΙΑ.Καθένας την καταλαβαίνει διαφορετικά τη βιώνει διαφορετικά.Άλλοι πάλι αρνούν να το δεχτούν,προτιμούν να ζουνε σε μια πλάνη σ' ένα κακό όνειρο ελπίζοντας πώς κάμια μέρα θα ξυπνήσουν.Πώς μπορείς να συνηθίσεις ότι λείπει;'Οτι δε θα τον ξαναδείς ποτέ.'Οτι έτσι απλά δεν υπάρχει πια.Ότι έφυγε και δε θα ξαναγυρίσει.Όχι δεν ήθελε να φύγει.Αλλά όσο σφιχτά κι αν τον κρατούσα μου τον πήραν.Και δεν πρόλαβα ποτέ να του πω ένα σ' αγαπώ.Ο καθένας το βιώνει διαφορετικά.Άλλος δε θέλει να το συζητάει κάνει σαν να μη συνέβει κι άλλος αναλώνεται σε χάπια και σε ηρεμιστικά προκειμένου να αποκοιμηθεί έστω για μια νύχτα.Υπάρχουν όμως κι άλλοι πού κρύβουν τον πόνο τόσο βαθιά και φτάνουν σ' ένα σημείο να μιλούν μ' αυτόν πού έφυγε να τον βλέπουν να του χαμογελούν να του πηγαίνουν λουλούδια και να κάθονται με τις ώρες λέγοντας του τα νέα της εβδομάδας πού πέρασε.Είναι τρέλα;'Η απόγνωση;Είναι πόνος.Πόνος ατελείωτος αβάσταχτος πόνος.Και ένα τεράστιο ΓΙΑΤΙ;Γιατί αυτόν;Γιατί τώρα;Είναι στιγμές πού ξυπνάω μες στο βράδυ και νιώθω πώς εδώ και ενάμιση χρόνο κοιμάμαι και τρέχω να πω στη μαμά μου τα νέα πως ο Ντόντος έγινε καλά.Δε πέθανε ποτέ.Φάρσα μας κάνανε για να μας τρομάξουν αλλά τώρα πάει τελείωσε.Στ' αλήθεια έχω φτάσει σ' αυτό το σημείο;Πού πιστεύω ότι θα ξυπνήσω και τίποτα κακό δε θα χει συμβεί;Υπάρχουν στιγμές πού αναγκαστικά το δέχεσαι και προχωράς.Πώς να προχωρήσω όταν γυρνάω το βράδυ σπίτι μου και βλέπω στο μπαρ από κάτω τους συμμαθητές του να διασκεδάζουν.Να ΖΟΥΝ.ΑΠΩΛΕΙΑ.Σου προκαλεί μία τρύπα στο στομάχι ένα κενό στο μυαλό.Σταματάς να σκέφτεσαι σταματάς να νιώθεις.Δε νιώθεις ούτε πόνο ούτε οργή.Δε νιώθεις τίποτα.Μία κατάμαυρη φωτογραφία.Και κάθεσαι να την κοιτάς με τις ώρες.Τι κοιτάς ρε;Τι νομίζεις θα βγει από κει μέσα;"Άφησε με όσο θέλω θα κοιτάω."Σημασία δεν έχει τι βλέπεις αλλά τι φαντάζεσαι πώς βλέπεις.Και εγώ αυτή τη μαύρη φωτογραφία άμα γουστάρω μπορώ να την κάνω και άσπρη κι αν μου τη βαρέσει μπορώ και να την κάψω.Αυτό θα κάνω θα την κάψω.Η μυρωδιά σου.Αυτή η μυρωδιά.Κάθε φορά πού μυρίζει έτσι κάποιος γεμίζω ευτυχία σε ψάχνω παντού.Θέλω να σ' αγκαλιάσω να σε σφίξω με όλη μου τη δύναμη να μη σ' αφήσω να ξαναφύγεις ποτέ.Το καλοκαίρι οι γιατροί μας έλεγαν να μη σ' αγκαλιάζουμε μήπως και κολλήσεις κάποιο μικρόβιο.'Αν ήξερα ότι δε θα σε ξαναγκάλιαζα ποτέ..Μόνο αν το ήξερα..'Οσες λέξεις και να γράψω όσο δάκρυα κι αν αφήσω ποτέ δε θα 'ναι αρκετά.Κι όμως ελπίζω πώς διαβάζεις αυτά πού γράφω ακούς αυτά πού σκέφτομαι και χαμογελάς.Και ξέρω ότι δε μας ξεχνάς.Ούτε εμείς.Ούτε εγώ.Δε θα σε ξεχάσω ποτέ.Γιατί δεν έφυγες ποτέ.Είσαι εδώ.Μέσα στα μάτια μου πάνω στο δέρμα μου βαθιά στην καρδιά μου.Και θα σαι για πάντα.Και δε με νοιάζει αν είναι ότι πιο καταθλιπτικό έχεις διαβάσει.Για μένα είναι ότι πιο αληθινό.Για σένα.Σ' αγαπώ..
Στον Θ.


Εβελίνα.

2 σχόλια:

Ο χρήστης Blogger SKan είπε...

Λένε πως στη χώρα που ναυάγησε βασιλεύουν οι μάγισσες...
Λένε πως μας άφησε στα κύματα φυλαχτά και μηνύματα...
Η απώλεια είναι η χειρότερη συνήθεια.
Και πόσο δεν του άρεζαν τα συνηθισμένα...

27 Νοεμβρίου 2009 - 1:46 μ.μ.  
Ο χρήστης Blogger Eβελίνα. είπε...

<3

28 Νοεμβρίου 2009 - 7:55 μ.μ.  

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα