Τετάρτη, 25 Νοεμβρίου 2009

Hometown glory..


Είναι κάποιες μέρες πού δε θες να σηκωθείς απ' το κρεβάτι πού νιώθεις ότι ο ουρανός είναι σκοτεινός πώς οι δρόμοι είναι παγωμένοι πώς οι άνθρωποι περπατούν μηχανικά στο δρόμο.Αλήθεια τι να ναι αυτό πού σε κάνει να ξυπνάς μ' αυτό το συναίσθημα;Είναι κάποιο κακό όνειρο πού είδες στον ύπνο σου ή μήπως είναι ο φόβος πού ακόμα μία μέρα ανήκει πια στο παρελθόν;Και συ τι έκανες γι αυτό;Τίποτα καθόσουν όλη μέρα μπροστά από μια οθόνη και σκεφτόσουν"Να του μιλήσω;Μήπως να περιμένω να μου μιλήσει αυτός;Του αρέσω;Άμα του μιήσω θα καρφωθώ;Μήπως θέλει κι αυτός να μου μιλήσει αλλά περιμένει εμένα να κάνω κίνηση;Κι αν πάλι όχι;Μήπως δεν έχει ιδέα ότι μου αρέσει ή μήπως το ξέρει και γι' αυτό δε μου μιλάει;"Σκεφτόμαστε τόσα πολλά πράγματα πού ποτέ δεν τα κάνουμε πράξη.Γιατί;Φοβόμαστε ότι θα χάσουμε;Και στην τελική ακόμα και να χάσουμε τι είναι αυτό πού πραγματικά θα χάσουμε;Την αξιοπρέπεια μας;Την ομορφιά μας;Τον εγωισμό μας;Υπάρχουν τόσα αισθήματα είτε ασήμαντα είτε σημαντικά πού κρύβουμε μέσα μας κι όμως αν τ' αφήναμε ελεύθερα θα κάναμε τον κόσμο μας καλύτερο,θα κάναμε κάποιον ευτιχισμένο κάποιον πού δεν είχε ιδέα ότι νιώθουμε όλα αυτά γι' αυτόν.Δεν είναι κακό να δένεσαι με τους ανθρώπους ακόμα κι αν αυτοί δε δένονται με σένα εσύ νιώθεις γεμάτος.Γεμάτος από τι;Από αγάπη;Από έρωτα;Από πάθος;Δεν ξέρω.Εγώ νιώθω γεμάτη.Κι ας μη ξέρει ότι μου αρέσει.Κι ας μη ξέρει ότι μου λείπει.Κι ας μη ξέρει ότι τον βλέπω στον ύπνο μου και περιμένω τη στιγμή πού θα τον δω.Δε μ'αρέσει να μαι κλεισμένη στο σπίτι γιατί σκέφτομαι πολύ.Βέβαια κι όταν είμαι έξω πάλι πολύ σκέφτομαι όμως μπορώ να ξεφύγω.Μέσα στο σπίτι δε μπορώ.Σκέφτομαι τα λάθη πού έχω κάνει ή αυτά πού δεν έχω κάνει και μετά σκέφτομαι ότι είμαι χαζή πού τα σκέφτομαι όλα αυτά.Αντί να βγω έξω να ζήσω τη ζωή μου όπως λέει ο κάθε πικραμένος να πούμε.Άσχετο αλλά σήμερα γιορτάζει ένας άνθρωπος πολύ ξεχωριστός για μένα πού μου λείπει πολύ όμως ξέρω ότι μπορεί το σώμα του να είναι 504 χλμ μακριά όμως η ψυχή του και το γέλιο του είναι εδώ.Μού αρέσει όταν βρέχει.Θέλω να βρέξει.Ανατριχιάζω όταν βρέχει δε ξέρω γιατί.Νιώθω ότι κάθε βροχή είναι διαφορετική είναι και ένα καινούργιο τραγούδι.Μου αρέσει το χρώμα του ουρανού όταν βρέχει.Μου αρέσει να βγάζω φωτογραφίες όταν ο καιρός είναι μουντός γιατί σε ταξιδεύουν σε μελαγχολούν.Ίσως καταβάθως να είμαι πολύ μελαγχολική.Γι' αυτό λατρεύω τις ασπρόμαυρες φωτογραφίες και τα θλιβερά τραγούδια.Δε με στεναχωρούν.Αντίθετως με γεμίζουν με όνειρα και εικόνες με ελπίδα και δύναμη.Μού ήρθε τώρα όρεξη να τραβήξω μερικές φωτογραφίες,έστω κι απ' το μπαλκόνι αφού ο γιατρός είπε μέχρι την Παρασκευή μέσα.Σας αφήνω προς το παρόν μ'ένα τραγούδι πού μου θυμίζει βροχή το κύμα από τον Κ.Βήτα..
Εβελίνα.

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα