Τρίτη, 24 Νοεμβρίου 2009

She's lost control..


Μισό να βάλω τη μουσική μου γιατί μόνο όταν ακούω μουσική μπορώ να γράφω..΄Οτι σκέψη μου βγει αυτή τη στιγμή είναι εξαιτίας του hearing damage του Thom Yorke.Αυτό το τραγούδι με ταξιδεύει σ' ένα κόσμο διαφορετικό στο δικό μου κόσμο γιατί ειλικρινά πιστεύω πώς πλέον μόνο εκεί η ζωή είναι ωραία.Δεν έχω να προσφέρω κάτι σε κάποιον από 'δω δεν έχω κάποιες special γνώσεις να μεταδώσω.Γράφω γιατί μετά από 3 μέρες φυλακής στο σπίτι και ατελείωτου καψίματος στο pc λόγω γρίπης σκέφτηκα πώς ήρθε η ώρα να ξεκολλήσω από αυτή τη μιζέρια πού έχει κυριέψει όλους της γενιάς μου.`Να πω την αλήθεια θα προτιμούσα τώρα να κάνω κάποια εκπομπή στο ραδιόφωνο ή να ξαπλώνω στην άμμο του Αρμενιστή όμως αυτή τη στιγμή έχω μπροστά μου μία οθόνη και ένα πληκτρολόγιο οπότε..Οπότε τι;Τίποτα.Ένα απόλυτο τίποτα."Στεκόμαστε γυμνοί από όνειρα" όπως σωστά λέει ο Θάνος Ανεστόπουλος.Όντως αυτό γίνεται.Ζούμε μια ζωή η οποία δεν μας αφήνει να σκεφτούμε το αύριο γιατί δεν ξέρουμε αν θα υπάρξει."Απόγονοι του τίποτα..."..Αυτό είμαστε τελικά;Όχι.Εγώ δεν είμαι..Μ'αρέσει να ονειρεύομαι το κάνω κάθε μέρα το κάνω πριν κοιμηθώ και μόλις ξυπνήσω."i dream therefore i exist.."Μακάρι να μπορούσα να μιλάω μόνο με στίχους,να έχω μία γλώσσα δικιά μου πού θα καταλαβαίνουν λίγοι.Κάποτε οι φίλοι μοθ με κορόιδευαν γιατί όταν δεν είχα τι να πω έγραφα πάντα 'ενα στίχο.Δεν ξέρουν όμως ότι ένας στίχος μπορεί να περιγράψει όσα χίλιες λέξεις δεν θα καταφέρουν ποτέ να περιγράψουν.'Ισως όντως να είναι αδυναμία να μη ξέρω πώς να αντιμετωπίσω τα δύσκολα και να προτιμώ να χάνομαι στη μουσική μου.Ίσως πάλι η μουσική να είναι ότι ρομαντικό έχει απομείνει πια.Ακούς ένα τραγούδι και σου 'ρχονται στο μυαλό τα μάτια του τα μαλλιά του η μυρωδιά του το χαμόγελο του.Για μια στιγμή ζεις το όνειρο σου και νομίζεις πώς είναι αληθινό.Κλείνεις τα μάτια και αισθάνεσαι ευτιχισμένος γιατί με τη φαντασία σου μπορείς να πλάσεις όσες στιγμές δεν έχεις ζήσει κι όσες έζησες και θα δινες τα πάντα να τις ξανανιώσεις έστω για μια φορά..Είναι αστείο.Πώς όλα είναι στιγμές,στιγμές πού έρχονται και φεύγουν.Κάθε φορά πού μπαίνω στο λεωφορείο και βλέπω κάποιον σκέφτομαι ότι αυτόν τον κάποιον μπορεί να μη τον ξαναδώ ποτέ στη ζωή μου και δεν ξέρω γιατι αλλά αυτό είναι κάτι πού με τρομάζει.Νιώθω πώς ο χρόνος κυλάει τόσο γρήγορα και θέλω να αρπάζω απ' τις καθημερινές στιγμές όσα περισσότερα μπορώ.Δεν θέλω να φτάσει μια στιγμή πού θα νιώθω κενή πού θα νιώθω ότι υπάρχουν πράγματα πού δεν έκανα πού δεν είπα.Γι' αυτό είμαι ερωτευμένη με τις φωτογραφίες.Μακάρι να είχαμε ένα φιλμ ενσωματωμένο στο μάτι μας και να τραβάμε όλες μας τις στιγμές και μετά από χρόνια να δούμε αυτό το φιλμ.Δε θα ταν ανατριχιαστικό;Είναι αμέτρητες οι στιγμές πού κρατάω μια φωτογραφία στο χέρι μου και προσπαθώ να τη ζωντανέψω,την κοιτάω τόσο βαθιά και νιώθω ότι όλα θα συμβούν πάλι από την αρχή.Είμαι τρελή ναι.Και ρομαντική.Δεν το αρνούμαι.Αντιθέτως χαίρομαι γι' αυτό.Ένα διάλειμμα γιατί πόνεσε το κεφάλι μου,ίσως να ξανανέβασα πυρετό..Επιστρέφω σε λίγο.Οι σκέψεις μου δε με εγκαταλείπουν ποτέ..Κι αν θέλετε και σεις να ταξιδέψετε κάπου αυτή τη στιγμή ακούστε sigur ros flugufrelsarinn..

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα