Δευτέρα, 30 Νοεμβρίου 2009

With Daddy and Mama standing by..


Πώς γίνεται οι γονείς να έχουν αυτό το μαγικό τρόπο και πατώντας ένα κουμπί να σου γυρνάνε τα μυαλά μέσα στα μεσάνυχτα είναι πραγματικά άξιο απορίας.Ξεκινάς μιλώντας για το πόσο όμορφα στολισμένο είναι το σπίτι και καταλήγεις μαλώνοντας για το αν οι επιλογές πού έχεις κάνει είναι σωστές και το γιατί δεν έχεις βρει κάποιο σωστό άνθρωπο να είσαι μαζί του.Εντάξει δε λέω γονείς μου είναι ανησυχούν για μένα και στην τελική μια ζωή για ότι κάνω στραβά αυτοί θα τα πληρώνουν κι αυτοί θα είναι από δίπλα να με μαζεύουν με το κουτάλι.Αφήστε με όμως να κάνω λάθη.Το χω ανάγκη.Έχω μετανιώσει για πολλά πράγματα στη ζωή μου μα πάνω απ' όλα έχω μετανιώσει για όσα δεν έχω κάνει.Πού δεν πήγα erasmus πού δεν έχω πάει να δω τους φίλους μου πού σπουδάζουν μακριά επειδή φοβάμαι να χάσω έστω και ένα Σάββατο απ' τη Θεσσλονίκη λες και η ζωή μου εδώ είναι υπερπαραγωγή και δε μπορώ να χάσω μέρα.Έχω μετανιώσει πού ενώ μπορούσα φοβήθηκα να δουλέψω έχω μετανιώσει πού έφαγα 2 ολόκληρα χρόνια απ' τη ζωή μου σε μία σχέση πού μου προκάλεσε μόνο πόνο πού με τύφλωσε και με εμπόδιζε να βλέπω ότι όμορφο υπήρχε γύρω μου.'Εχω μετανιώσει πού εμπιστεύτηκα κάποιους ανθρώπους και πού άλλους τους άφησα να φύγουν από τη ζωή μου ενώ ποτέ δεν το θελα.Η μαμά μου λέει πώς δε ζω τη φοιτητική ζωή έτσι όπως θα πρεπε.Λέει ότι θα πρεπε να χω δημιουργήσει καινούργιες παρέες θα πρεπε να χω καινούργιες συνήθειες.Ωστόσο δεν καταλαβαίνει ότι αυτή στα 18 της χρόνια έφυγε απ' το σπίτι της και πήγε να μείνει στο εξωτερικό με 5 άγνωστα άτομα για να σπουδάσει.Σόρρυ ρε φίλε εγώ εδώ πού ήμουν όταν έκανα ποδήλατο με βοηθητικές ρόδες εδώ είμαι και τώρα.Περίεργοι πού είναι οι γονείς απ' τη μία σε κράζουν πού δν παίρνεις τη ζωή στα χέρια σου κι απ την άλλη την ώρα πού κάνεις το μηχανογραφικό και τους λες δειλά δειλά"Μαμά μήπως να δηλώσω και Αθήνα;" αμέσως"Τι λες παιδάκι μου;τρελάθηκες;Πού θα πας και θα αφήσεις τη μανούλα και το μπαμπάκα εμάς δε μας λυπάσαι καθόλου;"Δηλαδή είναι για γέλια τη μια σε μαλώνουν επειδή γυρνάς το πρωί και την άλλη γυρνάς νωρίς και σου λένε"Αγάπη μου έγινε κάτι δεν είσαι καλά;".Ε αποφασίστε.Και σα να μη φτάνει αυτό έρχεται η μαμά μου και πού λέει"Θέλω να κάνω facebook να ψάξω να βρω τους συμφοιτητές μου" στην προσπάθεια της φυσικά να μου αποδείξει το πόσο τέλεια φοιτητική ζωή έκανε.Τελικά οι γονείς φοβούνται μήπως τα παιδιά τους κάνουν τα ίδια λάθη μ' αυτούς ή θέλουν να κάνουν όσα αυτοί δεν έκαναν;Ώρες ώρες πάντως εγώ νιώθω πώς οι γονείς μου θέλουν πιο πολύ κι από μένα αυτά πού θέλω εγώ κι αυτό με συγκινεί.'Ισως αυτό να ναι πού με κάνει να μη μπορώ να τους αφήσω να μη μπορώ να κάνω κάτι μακριά τους.Είναιμεγάλη απόφαση το να πάρεις τη ζωή στα χέρια σου και δεν πιστεύω πώς επειδή κάποιος έτυχε να χει περάσει σ' άλλη πόλη μακριά απ' τους δικούς του το έχει κάνει.Κάθε μέρα είναι μια καλή μέρα για να πάρεις τη ζωή στα χέρια σου.Δυστυχώς για κάποιους αυτή η μέρα αργεί.Για κάποιους άλλους όμως σύντομα ξημερώνει.Όπως επίσης πρέπει σύντομα να κλείσω ραντεβού με τον οφθαλμίατρο(ναι ναι Σίσσυ και Χρυσαυγή ξέρω ξέρω) γιατί γίνεται όλο και πιο δύσκολο το να γράφω εδώ πέρα...Γι' αυτό σ' αφήνω προς το παρόν εδώ μ' ένα τραγούδι πού ταιριάζει στην περίσταση The cranberries-ode to my family.Καλό ξημέρωμα..
Εβελίνα.

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα