Πέμπτη, 31 Δεκεμβρίου 2009

Here come's the sun..


Δεν έχω να γράψω κάτι συγκεκριμένο ούτε έχω ιδιαίτερή έμπνευση αυτή τη στιγμή.Θέλω όμως να γράψω κάτι αποχαιρετώντας το 2009.Ακούγεται γραφικό όμως έχω την ανάγκη να το κάνω.Έχω την ανάγκη να διώξω μακριά μου όλα τα άσχημα πού συνέβησαν αυτή τη χρονιά.Και ναι ήταν πολλά..Πάρα πολλά.Είναι αστείο το πώς μέσα σ ένα δευτερόλεπτο ξεκινάει μια καινούργια χρονιά και όλοι νομίζουν πώς τα προβλήματα τους έχουν λυθεί.Πολύ αστείο.Πφφ...Δεν έχω χρόνο.Αυτή τη μέρα όλοι τρέχουν.Γιατί δν ξέρω.Και έχει και μια ωραία ταινία τώρα στην τηλεόραση,δε βλέπω συχνά όμως αυτή τη στιγμή μου αποσπάει την προσοχή.Και σκέφτομαι να γράψω κάτι πιασάρικο ή κάτι ψαγμένο για το τέλος όμως..Και με παίρνουν και τηλέφωνο από κάτω να μου πουν ότι με περιμένουν..Και γω πρέπει να φύγω.Το ίδιο πρέπει να κάνει κι αυτή η χρονιά...Σ' αφήνω μ' ένα όχι τόσο πετυχημένο κείμενο όσο τα άλλα..Τουλάχιστον σκέφτηκα να μη σ' αφήσω παραπονεμένο ε;..'Ολα όσα μου πήρες να μου τα φέρεις στο διπλάσιο..Αξίζω πολλά..Το ίδιο και συ..Ανατρίχιασα.Και μόλις άρχισε να βρέχει.'Ενας όμορφος τρόπος να σ' αφήσω..Με βροχή..Όπως ήταν κι αυτός ο χρόνος για μένα και για την ψυχή μου..Βροχερός..Καλή χρονιά....

Εβελίνα.

Κυριακή, 20 Δεκεμβρίου 2009

Friend.


Σιχαίνομαι την αχαριστία,μισώ την αναισθησία,αηδιάζω με τους ανθρώπους πού παίρνουν αλλά δε δίνουν.Δηλαδή εγώ γιατί να είμαι ο μαλάκας πού τρέχω πάντα για να μη σου λείψει τίποτα για να μη σε απογοητεύσω για να σου κάνω το κέφι;Και συ γιατί ποτέ να μην κάνεις κάτι ουσιαστικό για μένα;Τι να κάνεις..Έτσι είναι η ζωή.Κάποιοι άνθρωποι έχουν την ανάγκη να προσφέρουν στους άλλους.΄Εχουν τη θέληση να κάνουν τους άλλους ευτιχισμένους.Έχουν τη διάθεση να στερηθούν για να προσφέρουν.Κι είναι άλλοι πού δεν το αναγνωρίζουν ποτέ αυτό,πού ενδιαφέρονται μόνο για το εγώ τους.Τέτοιοι άνθρωποι είναι που σε πληγώνουν.Τους φίλους μας τους επιλέγουμε.Τα προτερήματα τους τα λατρεύουμε.Τα ελαττώματα τους τ' αποφέυγουμε.Τα συγχωρούμε.Τα αντέχουμε.Άραγε πραγματικούς φίλους μπορείς να έχεις πολλούς ή λίγους;Και πώς μπορείς να το καταλάβεις αυτό;Η αλήθεια είναι πώς είμαι απ' τους ανθρώπους πού προσπαθούν να "Αρπάξουν" απ' τον άλλο όσα περισσότερα μπορώ.Δένομαι με τους ανθρώπους και μου αρέσει να δημιουργώ διαφορετικούς κώδικες επικοινωνίας.Ωστόσο νομίζω πώς έχω περάσει πολλά και πλέον μου είναι πολύ δύσκολο να ξεχωρίσω τον πραγματικό φίλο απ' τον απλό γνωστό.Και στην τελική ποιοι είναι οι φίλοι;Αυτοί πού βγαίνεις μαζί τους και τα σπας μέχρι το πρωί;Αυτοί πού όταν δεν είσαι καλά είναι δίπλα σου;Αυτοί πού σε αποζητούν και στις χαρές και στις πίκρες;Αυτοί πού τους έχεις στο μυαλό σου όλη μέρα ή αυτοί πού αγαπάν αυτό πού είσαι κι ας είσαι έτσι όπως είσαι;Φίλε μου για μένα φίλοι είναι αυτοί πού συνδιάζουν όλα τα παραπάνω κι αυτό είναι κάτι πολύ σπάνιο.Συνήθως για να βρούμε ένα τέτοιο φίλο θα πρέπει να ενώσουμε πολλούς διαφορετικούς φίλους μας.'Ολοι μας έχουμε νιώσει μόνοι κάποια στιγμή ότι δεν έχουμε σε ποιον να μιλήσουμε ότι όλοι μας έχουν εγκαταλείψει ότι κάναμε κάπου εμείς λάθος.Όχι δεν έκανες ούτε έκανα λάθος.Το βαγόνι μπορεί να εκτροχιαστεί αργά ή γρήγορα όμως συνεχίζει ομαλά το δρομολόγιο του.Φίλος είναι αυτός πού θέλεις να γεράσεις μαζί του,αυτός πού θέλει να είναι δίπλα σου όσο κυλάει ο χρόνος αυτός πού δεν μπορείς να προχωρήσεις αν δεν προχωράει κι αυτός αυτός πού όσο κι αν κρυώνει θα σου δώσει το ένα γάντι για να ζεσταθείτε και οι δυο.Ένα τόσο όμορφο και σπάνιο πράγμα.Δώσε αγάπη.Είναι το καλύτερο πού μπορείς να κάνεις.Αν ήμουν διαφήμιση τουν αντ1 θα σου έλεγα"Μέρες γιορτινές,χριστουγεννιάτικες μέρες δώσε αγάπη στα παιδιά όλου του κόσμου".Εγώ όμως σου λέω δίνε αγάπη στους φίλους σου κάθε μέρα.Γιατί γι' αυτούς η αγάπη σου είναι όπως το νερό για τα παιδιά στην Ινδία.Και στις δυο περιπτώσεις και το σώμα και η ψυχή "διψάνε".Αγαπάω τους φίλους μου.Και αποζητώ την ίδια αγάπη.Και μου αρέσει όταν μεθάω μαζί τους και όταν χορέυω ροκ εν ρολ με τα μαλλιά μου λουσμένα απο τη μπύρα.Δε ντρέπομαι δε με νοιάζει τίποτα.Κι ανυπάρχουν άνθρωποι πού εγώ τους θεωρώ φίλους αλλά τελικά δεν είναι μην τρελένεσαι αυτοί χάνουν.ΚαΙ να θυμάσαι.Ποτέ δεν είναι αργά για να ζητήσεις συγγνώμη,ποτέ δεν είναι αργά για να πεις πώς νιώθεις,ποτέ δεν είναι αργά για να κάνεις το φίλο σου ευτυχισμένο.Σκέψου.Δεν θα τον έχεις για πάντα...
Καλό ξημέρωμα..με hey you από pink floyd.
Εβελίνα.

Τρίτη, 8 Δεκεμβρίου 2009

Αλλάζει πρόσωπα η θλίψη..


Ποιος είναι αυτός πού μπορεί να μας πει ποιος είναι ο σωστός τρόπος για να αντιμετωπίσουμε μια κατάσταση ένα μήνυμα ένα τηλεφώνημα έναν άνθρωπο;Τι μπορούμε να κάνουμε όταν νιώθουμε πώς βρισκόμαστε σε αδιέξοδο;Τι μπορούμε να κάνουμε όταν νιώθουμε τόση οργή μέσα μας πού το μόνο πού θέλουμε είναι να ξεσπάσουμε;Τι μπορούμε να κάνουμε όταν νιώθουμε τόσο μόνοι θλιμμένοι και χαμένοι μέσα στο πρόβλημα μα;Όταν νιώθουμε πώς δε θα βρούμε τη λύση.Μα ποια λύση;Αφού δεν ξέρουμε στην ουσία ποιο είναι το πρόβλημα.Είναι παράξενο το πόσο γεμάτες αισθήματα σκέψεις και απορίες είναι κάθε μέρα της ζωής μας.Και ακόμα πιο παράξενο είναι το γεγονός ότι κάθε μέρα είναι πραγματικά μια καινούργια μέρα.Νιώθεις ότι ξαναχτίζεις τον εαυτό σου απ' την αρχή.Θα το θελα πολύ αυτό.Να ξυπνήσω μια μέρα και να ξεκινήσω απ' το μηδέν.Είμαι περίεργη να δω αν θα έκανα τις ίδιες επιλογές αν θα είχα τις ίδιες ανάγκες αν θα φορούσα τα ίδια ρούχα αν θα άκουγα την ίδια μουσική αν θα αγαπούσα τους ίδιους ανθρώπους αν θα αγαπούσα εμένα αν θα ήθελα να αλλάξω τη ζωή μου.Είναι πολλοί αυτοί πού λένε ότι θα ήθελαν να αλλάξουν τη ζωή τους ή λένε πώς δεν ζήσαν τη ζωή πού ήθελαν.Ε λοιπόν στο χέρι μας είναι να διεκδικησουμε αυτά πού πραγματικά θέλουμε.Στο χέρι μας είναι να πάρουμε τη ζωή απ' τα μαλλιά και να την οδηγήσουμε εκεί πού θέλουμε.Το ξέρω θα μου πεις ότι υπάρχουν εμπόδια και απρόσμενα γεγονότα.Αλλά και πάλι στο χέρι μας είναι να τα αντιμετωπίζουμε.Η ζωή απλά μας δίνει μια ιδέα χρωμάτων, όμως εμείς είμαστε αυτοί πού θα ζωγραφήσουμε.Και όταν ζωγραφίζουμε δυστυχώς αν δεν μας αρέσει κάτι δε μπορούμε να το σβήσουμε.Μπορούμε όμως να το καλύψουμε από πάνω με μια νέα ζωγραφιά.Ξέρω ότι δεν είναι τόσο εύκολο όσο ακούγεται.Όμως με το να απελπιζόμαστε όπως κάνω εγώ καλή ώρα δεν έχουμε να κερδίσουμε τίποτα παραμόνο άγχος και μιζέρια.Εντάξει και επειδή δεν είμαι καλά;ΘΑ ΓΙΝΩ.Η ζωή είναι ένας τεράστιος βροχερός ουρανός.Κανείς δεν μπορεί να περάσει στον απέναντι δρόμο χωρίς να βραχεί όμως αργά η γρήγορα θα βρει τη δική του στέγη.Θέλει πολύ ταξίδι και θέλει να χάσεις πολλά τραίνα μέχρι να βρεις το σωστό δρομολόγιο.Άλλωστε και στα τραίνα δεν διαλέγουμε εμείς αυτόν πού θα κάτσει δίπλα μας.Η μοίρα τον διαλέγει.Εμείς είμαστε αυτοί πού μπορούμε να επιλέξουμε το αν θα παραμείνουμε στη θέση μας ή θα ψάξουμε για άλλο συνεπιβάτη.Εγώ αυτή τη στιγμή είμαι με τη βαλίτσα και κάθομαι στο διάδρομο.Και μέχρι να βρω το βαγονί πού μου αρέσει θα κοιτάω έξω απ' το παράθυρο το δρόμο πού αφήνω πίσω μου.Και θα ακούω το the night από morphine ταξιδεύοντας.Το ίδιο θα κάνεις και εσύ."You're the possibility..." Καλό ξημέρωμα..

Εβελίνα.

Κυριακή, 6 Δεκεμβρίου 2009

Με τρομάζει..


Ο φόβος είναι ένα βασικό συναίσθημα που προκαλείται από τη συνειδητοποίηση ενός πραγματικού ή πλασματικού κινδύνου. Είναι ένας μηχανισμός που μας προστατεύει. Όταν όμως ο φόβος συνεχίζει να υφίσταται, ενώ δεν υπάρχει πραγματικός κίνδυνος, τότε μετατρέπεται σε φοβία και γίνεται εμπόδιο στην φυσιολογική αντιμετώπιση της καθημερινότητας του ατόμου.

Η διαφορά του φόβου από τη φοβία που αισθάνεται ένα άτομο είναι ίσως το πρώτο στάδιο το έπομενο στάδιο είναι η αποδοχή.

Ο φόβος είναι μιά λειτουργία και προστασίας του ατόμου απαραίτητη για τη σωματική αλλα και τη ψυχική του υγεία .

Η αντίδραση στα ερέθισμα που μας οδηγούν στη ενεργοποίηση του φόβου δεν είναι συνειδιτοποιημένη.Είναι σαν αόρατα όρια που έχουν δημιουργηθεί στη πορεία της ζωής μας. Ο φόβος είναι υγιές , όταν όμως μετατρέπεται σε φοβία,πρέπει να αντιμετωπιστεί ,πολλές φορές τα άτομα που διακατέχονται από φοβίες , αντιμετωπίζουν δυσκολία ακομη και στην απλή καθημερινότητα τους ,μιά βόλτα , ένα μικρό ταξίδι , ακόμη και μιά φιλική επίσκεψη μπορεί να μετατραπεί σε μια επώδινη διαδικασία που τους καταρακώνει . Τα συμπτώματα της φοβίας είναι πολλά, φόβος, πανικός, τρόμος, φρίκη.

Οι αντιδράσεις είναι ακούσιες,και πολλές φορές εκτός ελέγχου στη προσπάθεια του ατόμου να φύγει μακρυά απο αυτό που του, το προκαλεί. Σύμφωνα με επιστημονικές μελέτες δεν είναι πάντα καθοριστικό, ένα γεγονός το οποίο έχει βιώσει ένα άτομο . Μπορεί να είναι μία είδηση αεροπορικής τραγωδίας που έμαθε μέσω της τηλεόρασης, μιά είδηση μέσω του φιλικού του περιβάλλοντος , γιά μία έπιθεση ένος σκύλου.

Και σωματικές αντιδράσεις, που μεταφράζονται με δύσπνοια , ταχυκαρδία, μία ψυχωσοματκή αντίδραση για τη έντονη δυσαρέσκεια του ατόμου, ως πρός τη κατάσταση κινδύνου που αισθάνεται ,και την ανάγκη του να απομακρυνθεί.

Υπάρχει και η φοβία συναισθημάτων,ή οποία είναι μια άλλη κατηγορία, στο να νιώσουν απόρριψη , δέσμευση ,ανάγκη , τους δημιουργεί πολλές φορές συναισθηματική αναπηρία , και μια τάση φυγής από μια κατάσταση που είναι δυσάρεστη και δεν μπορούν να την αντιμετωπίσουν.

Έχω παρατηρήσει πώς σε όλα τα άρθρα πού έχω ανεβάσει αναφέρω πολύ συχνά αυτή τη λέξη.Και αυτό πού με ανησυχεί είναι ότι δεν ξέρω τι πραγματικά φοβάμαι.Κάποιες φορές νομίζω ότι ξέρω τι φοβάμαι.Φοβάμαι τη ζωή.Είναι τραγικό.Είμαι 21 χρονών και φοβάμαι να ζήσω.Έτσι πώς έχει γίνει ο κόσμος μας φοβάμαι να ζήσω.Φοβάμαι ότι είμαστε ένα φύλλο και άμα περάσει ένα αεράκι θα μας πάρει μακριά και θα μας εξαφανίσει.Και αυτό το νιώθω κάθε μέρα κάθε ώρα κάθε στιγμή.Ακόμα κι όταν είμαι καλά ακόμα κι όταν είμαι μεθυσμένη.Νιώθω το φόβο ότι θα συμβεί κάτι κακό.Κι έτσι δεν μπορώ να απολαύσω το τώρα γιατί σκέφτομαι συνέχεια το μετά.Για κάθε τι πού κάνω σκέφτομαι τις συνέπειες πού θα χει όπως λέει και η κολλητή μου εγώ δεν πρέπει να διαβάζω τις παρενέργιες των φαρμάκων γιατί απ' το πουθενά θα εμφανίσω όλα τα συμπτώματα.Να και τώρα αυτή τη στιγμή πού γράφω φοβάμαι.Δε ξέρω τι φοβάμαι.Όμως νιώθω ένα πνίξιμο ένα βάρος μια αναστάτωση.


Η κρίση πανικού είναι μια αιφνίδια περίοδος έντονου άγχους, ψυχολογικής διέγερσης, φόβου, στομαχικών διαταραχών και αδιαθεσίας που σχετίζεται με μια ποικιλία σωματικών και νοητικών συμπτωμάτων.Υπολογίζεται ότι μέχρι 4% του πληθυσμού υποφέρει από σοβαρές και συχνές κρίσεις πανικού ενώ στις γυναίκες η πάθηση είναι 2 έως 3 φορές συχνότερη σε σύγκριση με τους άνδρες. Η εμφάνιση των επεισοδίων τυπικά είναι απότομη, ενώ μπορεί να μην υπάρχει κάποια συγκεκριμένη αιτία, ωστόσο υπάρχουν και οι κρίσεις πανικού που εμφανίζονται πάντοτε κάτω από συγκεκριμένες καταστάσεις (π.χ. όταν κάποιος είναι σε κάποιο μέρος με πολύ κόσμο-αγοραφοβία) ενώ πολλές φορές ο φόβος ότι θα επέλθει μια κρίση πανικού, είναι ικανός από μόνος του να προκαλέσει τα συμπτώματα της κρίσης.

Οι κρίσεις πανικού επηρεάζουν τον κάθε άνθρωπο διαφορετικά. Άτομα που έχουν βιώσει στο παρελθόν κάποια κρίση πανικού μπορούν μερικές φορές να "αντέξουν" την κρίση χωρίς να παρουσιάσουν εξωτερικά συμπτώματα, ενώ σε αντίθεση άτομα που βιώνουν την κρίση για πρώτη φορά μπορεί να πιστέψουν πως παθαίνουν έμφραγμα ή νευρικό κλονισμό.

Τα συνηθέστερα συμπτώματα της κρίσης πανικού είναι έντονος φόβος, άγχος, πανικός, αίσθημα επέλευσης τρέλας, αίσθημα απώλειας ελέγχου και επερχόμενου θανάτου. Ωστόσο υπάρχουν ακόμα μερικά συμπτώματα που μπορεί να βιώσει κάποιος.

Είναι ώρες πού νιώθω ότι είμαι η μοναδική στον κόσμο πού τα νιώθω αυτά(δηλαδή εγώ και μια φίλη μου η Ρόζα)νιώθω ότι δεν θα το ξεπεράσω ποτέ και θα το χω για πάντα.Μόνο μ΄αυτή την ιδέα δεν μπορώ να πέσω το βράδυ για ύπνο ατάραχη.Δεν μπορώ να απολαύσω το τώρα.Και το μόνο πού θέλω είναι να κλάψω και να ξεσπάσω.Μόνο έτσι μου περνάει.Θέλω να χω κάποιον δίπλα μου να μου λέει ότι όλα θα πάνε καλά.Είμαι παιδί καταβάθος.Και θέλω τώρα να μου πεις ότι όλα θα πάνε καλά.Και γω σ' αφήνω με το what a wonderful world apo louis armstrong έτσι για να μελαγχολήσεις μαζί μου.Καλό ξημέρωμα..

Εβελίνα.

Remember remember the 6th of December..


Επιτέλους είχε φτάσει η ώρα για να κοιμηθώ.Ακόμα καλύτερα έφτασε η ώρα για να ξυπνήσω χωρίς ξυπνητήρι.Πώς όμως να συνεχίσω να κοιμάμαι;Η εικόνα του Αλέξη περνάει όλη την ώρα μπροστά απ' τα μάτια μου.Κι έτσι ξυπνάω.Νιώθω την ανάγκη να βγω στο δρόμο να φωνάξω να διαδηλώσω και 'γω να επαναστατήσω.Όμως δεν ξέρω το γιατί.Από θυμό;Από θλίψη;Από καγκουριά;Δεν ξέρω τι απ' όλα με σπρώχνει εκεί.Μάλλον έχω πολλά μέσα μου και είναι μια καλή ευκαιρία να ξεσπάσω.Δε θέλω να επεκταθώ στο θέμα όπως φαντάζομαι θα κάνουν όλοι.Μου φτάνει να ξέρω το πόσο ανατριχιαστικό είναι το να βγεις με τους φίλους σου για να γιορτάσεις τα γενεθλιά σου και αντί για αυτό να πέφτεις νεκρός στο δρόμο.Δυστυχώς κάτι τέτοιες τραγικές στιγμές δεν μπορούν να σβηστούν.Ο χρόνος δε μπορεί να γυρίσει πίσω.Και το χειρότερο είναι πώς όλοι αργά ή γρήγορα θα ξεχάσουν.Ίσως να 'ναι καλύτερα να ξεχάσουν απ' το να εκμεταλλεύονται το θάνατο ενός παιδιού για να εκφράσουν τις πολιτικές τους ανησυχίες.Κάτι τέτοιες ώρες είναι πού φοβάμαι.Πού νιώθω ότι σ' αυτό τον κόσμο είμαστε μόνοι μας δε μας προστατεύει κανείς.Νιώθω ότι κάθε φορά πού φεύγω απ' το σπίτι μπορεί να μη ξαναγυρίσω γιατί μπορεί να μου συμβεί ότι πιο απρόσμενο.Δε νομίζω ότι ο Αλέξης εκείνη τη μέρα βγήκε για να πεθάνει.Θα 'θελα πολύ να κάτσω να αναλύσω το τι σημαίνει "σκοτώνω κάποιον" όμως δεν έχω τη δύναμη να το κάνω.Ποιος είναι αυτός πού μας δίνει το δικαίωμα να αφαιρούμε τη ζωή κάποιου;Τη ζωή ενός παιδιού.Ειλικρινά δεν έχω κουράγιο.Προτιμώ να πάρω μια φωτογραφική μηχανή και να βγω τώρα στους δρόμους παρά να γεμίζω τις σειρές αυτού του blog με πληγές πού δε μπορούν να σβηστούν.Γι' αυτό το μόνο πού έχω να πω εγώ δηλαδή όχι εγώ αλλά ο Θάνος Ανεστόπουλος είναι "Τροφή των χοίρων έγιναν οι πιο λευκοί μας κρίνοι.."και όποιος κατάλαβε,κατάλαβε.Η Ελλάδα απέκτησε μια νέα εθνική εορτή ή μάλλον εθνική επανάσταση.Μετά τη 17 Νοέμβρη σειρά έρχεται να πάρει η 6 Δεκέμβρη.Γι' αυτό συγγνώμη αλλά έχω ένα ποίημα να ετοιμάσω.Και δε θα σου αφήσω αυτή τη φορά κάποιο τραγούδι.Θέλω να υπάρχει απόλυτη σιωπή.Τ' ακούς;..ΣΙΩΠΗ.
Εβελίνα.