Τρίτη, 8 Δεκεμβρίου 2009

Αλλάζει πρόσωπα η θλίψη..


Ποιος είναι αυτός πού μπορεί να μας πει ποιος είναι ο σωστός τρόπος για να αντιμετωπίσουμε μια κατάσταση ένα μήνυμα ένα τηλεφώνημα έναν άνθρωπο;Τι μπορούμε να κάνουμε όταν νιώθουμε πώς βρισκόμαστε σε αδιέξοδο;Τι μπορούμε να κάνουμε όταν νιώθουμε τόση οργή μέσα μας πού το μόνο πού θέλουμε είναι να ξεσπάσουμε;Τι μπορούμε να κάνουμε όταν νιώθουμε τόσο μόνοι θλιμμένοι και χαμένοι μέσα στο πρόβλημα μα;Όταν νιώθουμε πώς δε θα βρούμε τη λύση.Μα ποια λύση;Αφού δεν ξέρουμε στην ουσία ποιο είναι το πρόβλημα.Είναι παράξενο το πόσο γεμάτες αισθήματα σκέψεις και απορίες είναι κάθε μέρα της ζωής μας.Και ακόμα πιο παράξενο είναι το γεγονός ότι κάθε μέρα είναι πραγματικά μια καινούργια μέρα.Νιώθεις ότι ξαναχτίζεις τον εαυτό σου απ' την αρχή.Θα το θελα πολύ αυτό.Να ξυπνήσω μια μέρα και να ξεκινήσω απ' το μηδέν.Είμαι περίεργη να δω αν θα έκανα τις ίδιες επιλογές αν θα είχα τις ίδιες ανάγκες αν θα φορούσα τα ίδια ρούχα αν θα άκουγα την ίδια μουσική αν θα αγαπούσα τους ίδιους ανθρώπους αν θα αγαπούσα εμένα αν θα ήθελα να αλλάξω τη ζωή μου.Είναι πολλοί αυτοί πού λένε ότι θα ήθελαν να αλλάξουν τη ζωή τους ή λένε πώς δεν ζήσαν τη ζωή πού ήθελαν.Ε λοιπόν στο χέρι μας είναι να διεκδικησουμε αυτά πού πραγματικά θέλουμε.Στο χέρι μας είναι να πάρουμε τη ζωή απ' τα μαλλιά και να την οδηγήσουμε εκεί πού θέλουμε.Το ξέρω θα μου πεις ότι υπάρχουν εμπόδια και απρόσμενα γεγονότα.Αλλά και πάλι στο χέρι μας είναι να τα αντιμετωπίζουμε.Η ζωή απλά μας δίνει μια ιδέα χρωμάτων, όμως εμείς είμαστε αυτοί πού θα ζωγραφήσουμε.Και όταν ζωγραφίζουμε δυστυχώς αν δεν μας αρέσει κάτι δε μπορούμε να το σβήσουμε.Μπορούμε όμως να το καλύψουμε από πάνω με μια νέα ζωγραφιά.Ξέρω ότι δεν είναι τόσο εύκολο όσο ακούγεται.Όμως με το να απελπιζόμαστε όπως κάνω εγώ καλή ώρα δεν έχουμε να κερδίσουμε τίποτα παραμόνο άγχος και μιζέρια.Εντάξει και επειδή δεν είμαι καλά;ΘΑ ΓΙΝΩ.Η ζωή είναι ένας τεράστιος βροχερός ουρανός.Κανείς δεν μπορεί να περάσει στον απέναντι δρόμο χωρίς να βραχεί όμως αργά η γρήγορα θα βρει τη δική του στέγη.Θέλει πολύ ταξίδι και θέλει να χάσεις πολλά τραίνα μέχρι να βρεις το σωστό δρομολόγιο.Άλλωστε και στα τραίνα δεν διαλέγουμε εμείς αυτόν πού θα κάτσει δίπλα μας.Η μοίρα τον διαλέγει.Εμείς είμαστε αυτοί πού μπορούμε να επιλέξουμε το αν θα παραμείνουμε στη θέση μας ή θα ψάξουμε για άλλο συνεπιβάτη.Εγώ αυτή τη στιγμή είμαι με τη βαλίτσα και κάθομαι στο διάδρομο.Και μέχρι να βρω το βαγονί πού μου αρέσει θα κοιτάω έξω απ' το παράθυρο το δρόμο πού αφήνω πίσω μου.Και θα ακούω το the night από morphine ταξιδεύοντας.Το ίδιο θα κάνεις και εσύ."You're the possibility..." Καλό ξημέρωμα..

Εβελίνα.

1 σχόλια:

Ο χρήστης Blogger Δημοσθένης είπε...

ωραίο,δεν ήξερα ότι γράφεις!

12 Δεκεμβρίου 2009 - 2:56 π.μ.  

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα