Σάββατο, 30 Ιανουαρίου 2010

Though my dayw are filled with sorrow I see years of pride tommorrow..


Τι είναι πιο άσχημο;Να βλέπεις τον εαυτό σου στον καθρεύτη το πρωί όταν ξύπνας ή να τον βλέπεις το βράδυ πού ξεβάφεσαι πριν πέσεις για ύπνο;Αντικειμενικά κάποιος θα έλεγε το πρώτο.Όλοι ντρεπόμαστε το πρωί όταν ξυπνάμε.Εγώ ντρέπομαι το βράδυ.Δεν ντρέπομαι,επεξεργάζομαι.Και είναι φορές που ξεβάφω το μισό μέρος του προσώπου μου προσπαθώντας να καταλάβω τη διαφορά.Άραγε ισχύει αυτό που λένε ότι κάτω από ένα μέικ-απ κρύβουμε ένα άλλο πρόσωπο;Και τι μας προσφέρει στην πραγματικότητα;Τςλικά νομίζω ότι το πιο δύσκολο πράγμα σ' αυτή τη ζωή είναι να μάθουμε να αγαπάμε τον εαυτό μας.Πρώτα να τον δεχόμαστε και έπειτα να τον αγαπάμε.Δεν πιστέυω σ' αυτούς πού λένε ότι για να σ΄ αγαπήσει κάποιος πρέπει να μάθεις να αγαπάς εσύ τον εαυτό σου.Υπάρχουν άνθρωποι πού μας αγαπούν και νοιάζονται πιο πολύ απ' ότι εμείς.Κι αυτό γιατί βλέπουν αυτά πού εμείς δε βλέπουμε.Γι αυτούς το άσχημο είναι όμορφο κι αυτό πού θέλουμε εμείς να αλλάξουμε αυτοί θέλουν να το κρατήσουμε για πάντα ίδιο.Είναι στιγμές σαν κι αυτή πού πραγματικά θα θελα να είμαι σε μια άλλη εποχή.Μη γελάσεις αλλά θα ήθελα να είμαι ένα παιδί των λουλουδιών και μέσα απ' τη μουσική και την τέχνη να παλεύω για την ελευθερία.Τώρα σε ποια ελευθερία αναφέρομαι μη με ρωτήσεις γιατί δεν έχω ιδέα.Απλά είμαι υπέρμαχος της ελεύθερης έκφρασης.Δεν έχω καν ιδέα αν υπάρχει η λέξη υπέρμαχος αλλά με τόσο διάβασμα πού έχω ρίξει αυτές τις μέρες μου βγαίνει να μιλήσω στα αρχαία η σε κάποια ακαταλαβίστικη τελοσπάντων γλώσσα.Δεν είμαι καλά ψυχολογικά όμως για κάποιο περίεργο λόγο έχω μια αισιοδοξία νιώθω σαν να χει κρύο όμως ο ήλιος είναι τόσο δυνατός πού οι ακτίνες πού χτυπάν το πρόσωπο μου με ζεσταίνουν.Τελικά πιστεύω ότι αν θέλεις κάτι πάρα πολύ αργά η γρήγορα θα γίνει.Πρέπει να σαι απλά χαρούμενος και να ελπίζεις ε;Τώρα θα σκέφτεσαι ότι δεν μου πάει και πολύ αυτό το στυλάκι και καλύτερα να γυρίσω στη μελαγχολία μου.Μην φοβάσαι.Η μελαγχολία μου υπάρχει παντού δε φέυγει ποτέ.Είναι κομμάτι μου.Και ξέρω ότι αυτό είναι πού σου αρέσει.Απλά αυτή τη στιγμή νιώθω ότι θέλω να γεμίσω από αγάπη να νιώσω ότι είσαι εκεί."..Να δούμε τον κόσμο από άλλη μεριά.."Πονάει πολύ όταν οι άνθρωποι γύρω σου αλλάζουν.Αυτή τη στιγμή δε με νοιάζει.Ξέρω ότι αυτοί είναι οι χαμένοι όχι εγώ.Μη ξεχνάς όμως.Αυτά πού έχεις μέσα σου μη τα κρατάς.Βγάλτα.Μη περιμένεις την κατάλληλη στιγμή.Τώρα.Νιώθω χαρούμενη σαν καλοκαίρι.Σαν να είμαι στη μέση μιας συναυλίας ιδρωμένη χορεύοντας ασταμάτητα χωρίς να σκέφτομαι το αύριο μόνο το τώρα.Ισχύει ότι η ζωή είναι τώρα.Τι νιώθω τώρα;Δεν ξέρω.Τι θέλω τώρα;Δεν ξέρω.Η φάση είναι εγκεφαλική.Γράφω όλα αυτά και πείθομαι και γω μαζί με σένα.Τον τίτλο τον βάζω πάντα όταν τελειώσω το γράψιο.Γιατί ποτέ δεν ξέρω πού θα καταλήξω.Τώρα όμως ξέρω.Άκου και συ chances are-bob marley και μη σκεφτείς το αύριο για 5 λεπτά.Μελαγχόλησε γαμώτη μου.
Καλό ξημέρωμα.
Εβελίνα.

Κυριακή, 24 Ιανουαρίου 2010

In a manner of speaking.


Διαβάζω λογοτεχνία.Όχι επειδή θέλω αλλά επειδή πρέπει.Πρέπει να περάσω αυτό το μάθημα.Και σκέφτομαι ότι εκεί έξω υπάρχουν άνθρωποι πού προτιμούν να μην πάνε για καφέ αλλά να κάτσουν να διαβάσουν ένα βιβλίο,να μη διαβάσουν το soul και την athens voice αλλά ένα λογοτεχνικό βιβλίο και εμείς πού έχουμε την ευκαιρία να χαθούμε μέσα στη λογοτεχνία δεν το εκτιμάμε.Πού θέλω να καταλήξω;Θέλω να καταλήξω στο πόσα διαφορέτικα θέλω πιστεύω έχουν οι άνθρωποι μεταξύ τους.Διαφορετική οπτική γωνία διαφορετική συμπερίφορα διαφορετική αντίδραση διαφορετική μουσική διαφορετικά ρούχα διαφορετικό στυλ.Ναι αυτό είναι πού μου έδωσε έμπνευση για να γράψω τώρα.Το στυλ.Όχι μόνο το στυλ των ρούχων αλλά το στυλ ζωής των ανθρώπων.Ήμουν με την Κατερίνα στον τρυποκάριδο και την κοιτούσα από πάνω μέχρι κάτω σκεπτόμενη το πόσο αρμονικά δένουν αυτά πού φοράει με την ίδια,με το χαρακτήρα της,ρούχα πού αν έβλεπα σε ένα μαγαζί βασικά πολύ πιθανό να μη τα έβλεπα καν κι όμως πάνω της φαντάζουν υπέροχα.Μου αρέσει να βλέπω ανθρώπους να ντύνονται διαφορετικά.Μπαίνω σε σκέψεις.Αναρωτιέμαι τι μπορεί να σκέφτονται πριν διαλέξουν το τι θα βάλουν το τι θα αγοράσουν.Πώς άραγε καταλήγει κάποιος σ' αυτό πού λέμε "προσωπικό στυλ";Και γιατί αν δεν μας αρέσει το στυλ κάποιου το κρίνουμε;Όσο περίεργες σου φαίνονται εσένα οι διχτυωτές κάλτσες με τα dr Martens άλλο τόσο περίεργα μου φαίνονται εμένα τα μοκασίνια και η στέκα η μπέρπερυ.Αυτό σε κάνει πιο ξεχωριστό;Η είναι κώδικας επικοινωνίας στο δικό σου κόσμο;Δεν νομίζω.Το βρίσκω υπέροχο πού διαφερουμε.Απολαμβάνω να κάθομαι στο πεζούλι στη Ναυαρίνου και να κοιτάω αυτούς πού περνάνε.Χαζεύω.Τους παρατηρώ από πάνω μέχρι κάτω βλέπω τι φοράνε,από τα παπούτσια μέχρι τα βραχιόλια πού φαίνονται με δυσκολία μέσα απ' το μανίκι.Ναι είμαι θύμα της μόδας το παραδέχομαι.Και προτιμώ να ξοδεύω όλα μου τα λεφτά σε ρούχα και αξεσουάρ παρά να τρώω.Είναι μια τρέλα αλλά μ' αρέσει.Γιατί και γω γουστάρω αν ο άλλος έχει ωραίο στυλ,γιατί μπορεί να μην φοράει τα παπούτσια πού θέλω όμως μπορεί ο τρόπος πού φοράει τη μπλούζα του η ο τρόπος πού πέφτουν τα μαλλιά του να μου μείνει αξάχαστος.Και αυτό ναι είναι στυλ.Η ομορφιά δεν έχει στυλ.Οι περισσότεροι προτιμούν να είναι όμορφοι.Εγώ προτιμώ να έχω στυλ.Και το ίδιο προτιμάω να έχουν και οι άλλοι.Τι να σε κάνω αν είσαι απλά όμορφος;Δεν σε θέλω.Ενώ μπορεί να είσαι ο πιο κοντός πού έχω δει κι όμως η μουσική πού ακούς σε ομρφαίνει.Κατάλαβες;Τι κάθεσαι και κρίνεις τους άλλους;Μπες στη διαδικασία να τους γνωρίσεις.Δεν υπάρχει τίποτα πιο συναρπαστικό.Ακόμα και τα ζώα έχουν στυλ και διαφέρουν μεταξύ τους.Γι' αυτό γεννηθήκαμε για να διαφέρουμε.Και γι' αυτό έχουμε το δικαίωμα να επιλέγουμε αυτούς πού θα είναι μαζί μας.Γιατί δεν είναι όλοι ίδιοι.Και ναι το πιστεύω.Υπάρχουν πολλοί πού είναι αναντικατάστατοι.Φταίνε αυτές οι μικρές συνήθειες πού κάνουν τον άλλο ξεχωριστό.Απ' τον τρόπο πού καπνίζει μέχρι το βραχιόλι πού δεν έβγαζε ποτέ από το χέρι του.Δεν είμαι ο Τζον Λένον κι ούτε συνθέτω το δικό μου Give peace a chance.Είμαι η Εβελίνα και προσπαθώ να βρω δρόμους προς την ευτυχία.Την πραγματική ευτυχία όχι την εικονική.Δεν είμαι εγώ δήθεν.Δήθεν είστε όλοι εσείς.Εσύ πού προσπαθείς να πείσεις τον εαυτό σου ότι έχεις ξεπεράσει την πρώην σου και έχεις προχωρήσει,εσύ πού νομίζεις ότι είσαι χαρούμενος ενώ δεν είσαι, εσύ πού νομίζεις ότι με τα λεφτά σου θα κερδίσεις τα πάντα,εσύ πού λες ότι διαβάζεις,εσύ πού είσαι με το γκόμενο σου και τσιλιμπουρδίζεις μ' άλλους δύο,εσύ πού λές ότι θα σαι κοντά μου και δεν είσαι.Κρίμα.Όμως πώς μπορούμε να μάθουμε την αλήθεια;Πώς;Με το χρόνο;Λάθος.''Ο χρόνος είναι ο χειρότερος γιατρός''.Νομίζω το χω ξαναπεί.Η σκέψη μου αυτή τη στιγμή έχει εκτροχιαστεί.Δεν θυμάμαι καν από πού ξεκίνησα,αν βγάζουν νόημα αυτά πού έχω γράψει.Πόνεσαν τα μάτια μου.Και το μυαλό μου.Ναι είναι ένα απ' τα τελευταία συμπτώματα που παρουσίασα.Τον τελευταίο καιρό πονάει το μυαλό μου.Νιώθω ότι μέσα στον εγκέφαλο μου γίνεται συμπίεση αρχείων όμως πριν προλάβω να κάνω αποκοπή απ' το μυαλό μου και επικόλληση στο blog μου κάποιος πατάει delete.Και δυστυχώς σ' αυτό το μηχάνημα ανάκτηση αρχείων δεν υπάρχει.Υπάρχει όμως να χαλαρώσεις και συ μαζί μου.Μόλις μπήκε το redemption song-Bob marley και θα το θεωρούσα ασέβεια αν συνέχιζα να γράφω αντί να κάτσω να το σιγοτραγουδήσω και να ονειρευτώ μαζί σου.Καλό ξημέρωμα.

Εβελίνα.

Τετάρτη, 20 Ιανουαρίου 2010

Ο Μεγάλος θυμός.


Ναι.Έχω νεύρα.Πειράζει;Όχι δεν πειράζει και να περιάζει δεν με νοιάζει.Στην τελική ποιος είσαι εσύ πού θα κατευθύνεις τη διάθεση μου,πού θα μου πεις τι θα νιώθω και τι όχι.Δεν ξέρω ποιος φταίει δεν ξέρω το γιατί σίγουρα όμως κάποιος κάτι φταίει και σίγουρα υπάρχει ένα γιατί.Δεν μπορώ καν να συντάξω μια καθαρή σκέψη αυτή τη στιγμή.Δεν ξέρω πού θέλω να καταλήξω όλο αυτό το κράξιμο,ίσως και να μην καταλήξω πουθενά.Δε θα σε κουράσω γιατί είμαι σίγουρη πώς και εσύ έχεις νεύρα.Όλοι έχετε.Δεν είναι τυχαίο.Με όσους μιλάω πλέον οι κουβέντες πού ανταλλάζουμε έχουν γίνει η πρόζα μιας τραγωδίας"ΗΕΥ τι κάνεις πώς είσαι;".."Σκατά".Είδες;Δεν είμαι η μόνη απλά εγώ έχω τρόπο να ξεσπάσω.Θα μου πεις τώρα εσύ τη φταις.Δε φταις μωρέ.Η μάλλον φταις,αφού όλα μου φταίνει.Α!Τώρα ας πούμε παρήγγειλα κινέζικο,πού εγώ δεν τρώω καν κινέζικο και σαν να μη φτάνει αυτό ήταν τόσο απαίσιο το φαγητό πού ειλικρινά τώρα έχω ακόμα πιο πολλά νεύρα.Νιώθω συνεχώς μια πίεση από παντού.Δεν ξέρω γιατί αλλά νιώθω ότι όλοι με σπρώχνου όλοι μου λένε να τρέξω.Ε δν μπορώ να τρέχω,κουράζομαι.Τώρα η εξεταστική μου φταίει ο καιρός μου φταίει το αλκοόλ μου φταίει η αφραγκία μου φταίει η παρέα μου μου φταίει η οικογένεια μου μου φταίει το σπίτι μου μου φταίει ο εαυτός μου μου φταίει;Δεν γνωρίζω.Κάτι μου φταίει.Δεν είναι αυτό το χειρότερο συναίσθημα; Πού νιώθεις ένα τεράστιο βάρος νιώθεις ότι πνίγεσαι νιώθεις άρρωστος είσαι άκεφος και απαισιόδοξος και δεν ξέρεις το γιατί.Ω ναι,είναι το χειρότερο συναίσθημα.Τώρα βέβαια ξέρω ότι νιώθω άρρωστη εξαιτίας αυτής της γλυκόξινης σάλτσας πού μόνο γλυκόξινη δεν ήταν.Αλλά το προσπερνώ.Ο κόσμος το χει χάσει.Έτσι πιστεύω.Ναι ομολογώ πώς είμαι και γω θύμα του προσωποβιβλίου.Καιρό τώρα.Και ναι έχω ανεβάσει και γω εκατοντάδες φωτογραφίες μου και μου αρέσει πολύ όταν μου κάνουν και "κόμεντ".Όμως ειλικρινά περνώντας ατελείωτες ώρες καψίματος κατέληξα στο συμπέρασμα ότι ΝΑΙ υπάρχουν αμέτρητοι ηλίθιοι άνθρωποι εκεί έξω.Ειλικρινά απορώ πώς δεν πνίγονται μέσα στην ηλιθιότητα τους και αν δεν έχουν κάποιον πού τους αγαπάει να τους πει ότι είναι ηλίθιοι.Δεν είμαι κακιά.Ρεαλίστρια είμαι.(Σ'αυτήν την περίπτωση δηλαδή για να μην κοροιδεύω τον εαυτό μου).Δεν είμαι υπέρ της βίας,αντίθετα νιώθω πώς οι άνθρωποι πού χρησιμοποιούν τη βία για να αντιμετωπίσουν κάποιες καταστάσεις είναι οι πιο ρηχοί αδύναμοι ανασφαλείς κενοί αλλά ταυτόχρονα γεμάτοι κόμπλεξ άνθρωποι.Όμως είναι στιγμές πού έχω ανάγκη να χτυπήσω κάποιος ανθρώπους για να δείξω την οργή μου.Ξέρω ότι λένε πώς μία κουβέντα μπορεί να πονέσει τον άλλο περισσότερο από μια μπουνιά όμως και η μπουνιά είναι ένα ξέσπασμα μια λύτρωση μια διαφυγή.Αρκετά ως εδώ.Ήταν ένα δυσάρεστο διάλειμμα από το διάβασμα μου.Όχι δεν κοροιδεύω εσένα εμένα κοροιδεύω.'Εφυγα π'αω πάνω.Θα κατεβαίνω μόνο αν θέλω να γελάσω.Σ' αφήνω με ένα τραγούδι πού μου φτιάχνει τα νέυρα Archive-Get out.

Εβελίνα.

Δευτέρα, 11 Ιανουαρίου 2010

Όταν πεθαίνει γύρω κάθε ομορφιά...


Ξέρω δεν είναι και ο πιο αισιόδοξος τίτλος για να ξεκινήσει η νέα χρονιά όμως έτσι είναι τα κείμενα μου όπως πολλοί μου έχουν πει..απαισιόδοξα..Ίσως έτσι να μαι και γω..Δε βαριέσαι.Μπήκε ο καινούργιος χρόνος.Ε και;'Αλλαξε κάτι;Γιατί εμένα όλα ίδια μου φαίνονται.Όταν θέλω να ξεσκάσω βγαίνω στους δρόμους.Παρατηρώ.Γύρω μου άνθρωποι.Περπατάνε,περπατάνε.Ε πού στο διάολο πάνε;..Είναι αστείο το γεγονός ότι όλοι βιάζονται όλοι περπατάνε κατα μήκος του δρόμου και του πεζοδρομίου προς μια συγκεκριμένη κατεύθυνση αλλά κανείς δεν βλέπει μπροστά του.Τα μάτια τους καλύπτει ένα σύννεφο πού τους οδηγεί μόνο στον προορισμό τους εμποδίζοντας κάθε άλλη εικόνα να επέμβει στη βιασύνη τους.Και μια ζωή ενώ βιαζόμαστε αφήνουμε τα πάντα μέχρι την τελευταία στιγμή.Τα αναβάλλουμε όσο πιο πολύ μπορούμε.Γιατί;Γιατί βαριόμαστε,γι' αυτό.Γιατί και εγώ επιμένω προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου να διαβάσει όμως δεν το κάνω,όχι όμως επειδή κάνω κάτι άλλο.Απλώς ΔΕΝ το κάνω.Για τον ίδιο λόγο πού θέλω να κάτσω να γράψω εδώ αλλά δεν το κάνω.Θα ήθελα το μυαλό μου και οι σκέψεις μου να είχαν μια ενσωματωμένη γραφομηχανή για να καταγράφονται αυτόματα όλα όσα θέλω να πω,όλα όσα σκέφτομαι.Και είναι πολλά.Πίστεψε με είναι πολλά.Γιατί τι είναι άνθρωπος;Τι είμαι εγώ;Είμαι ένα σώμα γεμάτο αισθήματα απορίες ανασφάλειες.Παράγω σκέψεις.Άλλοτε ουσιαστικές και άλλοτε παράλογες,διαστροφικές.Ναι αυτό είμαι.Μία διεστραμμένη.Μαμά μην τρομάζεις πλάκα κάνω.Απλά όταν πιω ξεσπάω και μου βγαίνουν λίγα feelings παραπάνω.Ναι είσαι ωραίος.ΔΕΝ ΑΡΚΕΙ.Τώρα αυτό γιατί το πα δεν ξέρω,ίσως γιατί θέλω να το πω εδώ και μέρες.Ίσως γιατί δεν μπορώ να βάλω τις σκέψεις μου σε μια σειρά και λέω ότι μου κατεβαίνει στο κεφάλι.Σε μπερδεύω ε;Και συ με μπερδεύεις.Και γω μπερδεύομαι.Και ζήσαν αυτοί καλά και μεις χειρότερα.Πάντα έτσι γίνεται.Βλέπεις τους γύρω σου και λες"Μα καλά εμένα ποιος με μούντζωσε;Πού έχω φταίξει;Τι κάνω λάθος;"..Θα σου πω εγώ.Δεν είναι ότι κάνεις λάθος.Είναι ότι δεν κάνεις τίποτα.Ναι ναι αυτό ακριβώς.Δεν κάνεις τίποτα.Τίποτα για κανένα.Ούτε για σένα ούτε για μένα.Μόνο λόγια.Όπως όλοι μας.Λόγια και όνειρα.Πότε θα τα κάνουμε πράξη;Ίσως όταν τα κάνω πράξη να μη το μάθεις.Υποθέτω ότι δεν θα χω την ανάγκη να τα γράψω εδώ.Θα μαι ευτιχισμένη.Γεμάτη.Και τώρα είμαι γεμάτη.Γεμάτη από αυτά πού νιώθω εγώ.Το πιο ωραίο όμως είναι να είσαι γεμάτος από αυτά πού νιώθουν οι άλλοι για σένα.Σκέψου να ρθει κάποιος και να σου πει ότι αποτελείς έμπνευση γι' αυτόν.Δε θα νιώσεις ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος πάνω στη γη;Ναι θα νιώσεις.Γιατί έστω και για κάποιον είσαι αληθινά σημαντικός.Και συ είσαι για μένα.Ναι εσύ.Όλο λέω πώς θα σηκωθώ μια μέρα και θα γράψω κάτι χαρούμενο,κάτι πού θα σου ανεβάσει τη διάθεση όμως δεν μου βγαίνει τι να κάνω;Δεν είμαι έτσι εγώ.Αν θες μπορώ να κάθομαι να σου λέω αστεία,είμαι πολύ καλή έχω πολύ χιούμορ.Όμως μη μου ζητάς να μη γράφω όπως γράφω.Έτσι νιώθω,έτσι είμαι μέσα μου.Σκοτεινή.Εεεε σβήσε το φως.Τα μάτια σου θέλω να με φωτίσουν..

Πάυλος Παυλίδης-Όταν πεθαίνει γύρω κάθε ομορφια
Εβελίνα..