Δευτέρα, 11 Ιανουαρίου 2010

Όταν πεθαίνει γύρω κάθε ομορφιά...


Ξέρω δεν είναι και ο πιο αισιόδοξος τίτλος για να ξεκινήσει η νέα χρονιά όμως έτσι είναι τα κείμενα μου όπως πολλοί μου έχουν πει..απαισιόδοξα..Ίσως έτσι να μαι και γω..Δε βαριέσαι.Μπήκε ο καινούργιος χρόνος.Ε και;'Αλλαξε κάτι;Γιατί εμένα όλα ίδια μου φαίνονται.Όταν θέλω να ξεσκάσω βγαίνω στους δρόμους.Παρατηρώ.Γύρω μου άνθρωποι.Περπατάνε,περπατάνε.Ε πού στο διάολο πάνε;..Είναι αστείο το γεγονός ότι όλοι βιάζονται όλοι περπατάνε κατα μήκος του δρόμου και του πεζοδρομίου προς μια συγκεκριμένη κατεύθυνση αλλά κανείς δεν βλέπει μπροστά του.Τα μάτια τους καλύπτει ένα σύννεφο πού τους οδηγεί μόνο στον προορισμό τους εμποδίζοντας κάθε άλλη εικόνα να επέμβει στη βιασύνη τους.Και μια ζωή ενώ βιαζόμαστε αφήνουμε τα πάντα μέχρι την τελευταία στιγμή.Τα αναβάλλουμε όσο πιο πολύ μπορούμε.Γιατί;Γιατί βαριόμαστε,γι' αυτό.Γιατί και εγώ επιμένω προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου να διαβάσει όμως δεν το κάνω,όχι όμως επειδή κάνω κάτι άλλο.Απλώς ΔΕΝ το κάνω.Για τον ίδιο λόγο πού θέλω να κάτσω να γράψω εδώ αλλά δεν το κάνω.Θα ήθελα το μυαλό μου και οι σκέψεις μου να είχαν μια ενσωματωμένη γραφομηχανή για να καταγράφονται αυτόματα όλα όσα θέλω να πω,όλα όσα σκέφτομαι.Και είναι πολλά.Πίστεψε με είναι πολλά.Γιατί τι είναι άνθρωπος;Τι είμαι εγώ;Είμαι ένα σώμα γεμάτο αισθήματα απορίες ανασφάλειες.Παράγω σκέψεις.Άλλοτε ουσιαστικές και άλλοτε παράλογες,διαστροφικές.Ναι αυτό είμαι.Μία διεστραμμένη.Μαμά μην τρομάζεις πλάκα κάνω.Απλά όταν πιω ξεσπάω και μου βγαίνουν λίγα feelings παραπάνω.Ναι είσαι ωραίος.ΔΕΝ ΑΡΚΕΙ.Τώρα αυτό γιατί το πα δεν ξέρω,ίσως γιατί θέλω να το πω εδώ και μέρες.Ίσως γιατί δεν μπορώ να βάλω τις σκέψεις μου σε μια σειρά και λέω ότι μου κατεβαίνει στο κεφάλι.Σε μπερδεύω ε;Και συ με μπερδεύεις.Και γω μπερδεύομαι.Και ζήσαν αυτοί καλά και μεις χειρότερα.Πάντα έτσι γίνεται.Βλέπεις τους γύρω σου και λες"Μα καλά εμένα ποιος με μούντζωσε;Πού έχω φταίξει;Τι κάνω λάθος;"..Θα σου πω εγώ.Δεν είναι ότι κάνεις λάθος.Είναι ότι δεν κάνεις τίποτα.Ναι ναι αυτό ακριβώς.Δεν κάνεις τίποτα.Τίποτα για κανένα.Ούτε για σένα ούτε για μένα.Μόνο λόγια.Όπως όλοι μας.Λόγια και όνειρα.Πότε θα τα κάνουμε πράξη;Ίσως όταν τα κάνω πράξη να μη το μάθεις.Υποθέτω ότι δεν θα χω την ανάγκη να τα γράψω εδώ.Θα μαι ευτιχισμένη.Γεμάτη.Και τώρα είμαι γεμάτη.Γεμάτη από αυτά πού νιώθω εγώ.Το πιο ωραίο όμως είναι να είσαι γεμάτος από αυτά πού νιώθουν οι άλλοι για σένα.Σκέψου να ρθει κάποιος και να σου πει ότι αποτελείς έμπνευση γι' αυτόν.Δε θα νιώσεις ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος πάνω στη γη;Ναι θα νιώσεις.Γιατί έστω και για κάποιον είσαι αληθινά σημαντικός.Και συ είσαι για μένα.Ναι εσύ.Όλο λέω πώς θα σηκωθώ μια μέρα και θα γράψω κάτι χαρούμενο,κάτι πού θα σου ανεβάσει τη διάθεση όμως δεν μου βγαίνει τι να κάνω;Δεν είμαι έτσι εγώ.Αν θες μπορώ να κάθομαι να σου λέω αστεία,είμαι πολύ καλή έχω πολύ χιούμορ.Όμως μη μου ζητάς να μη γράφω όπως γράφω.Έτσι νιώθω,έτσι είμαι μέσα μου.Σκοτεινή.Εεεε σβήσε το φως.Τα μάτια σου θέλω να με φωτίσουν..

Πάυλος Παυλίδης-Όταν πεθαίνει γύρω κάθε ομορφια
Εβελίνα..

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα