Τετάρτη, 20 Ιανουαρίου 2010

Ο Μεγάλος θυμός.


Ναι.Έχω νεύρα.Πειράζει;Όχι δεν πειράζει και να περιάζει δεν με νοιάζει.Στην τελική ποιος είσαι εσύ πού θα κατευθύνεις τη διάθεση μου,πού θα μου πεις τι θα νιώθω και τι όχι.Δεν ξέρω ποιος φταίει δεν ξέρω το γιατί σίγουρα όμως κάποιος κάτι φταίει και σίγουρα υπάρχει ένα γιατί.Δεν μπορώ καν να συντάξω μια καθαρή σκέψη αυτή τη στιγμή.Δεν ξέρω πού θέλω να καταλήξω όλο αυτό το κράξιμο,ίσως και να μην καταλήξω πουθενά.Δε θα σε κουράσω γιατί είμαι σίγουρη πώς και εσύ έχεις νεύρα.Όλοι έχετε.Δεν είναι τυχαίο.Με όσους μιλάω πλέον οι κουβέντες πού ανταλλάζουμε έχουν γίνει η πρόζα μιας τραγωδίας"ΗΕΥ τι κάνεις πώς είσαι;".."Σκατά".Είδες;Δεν είμαι η μόνη απλά εγώ έχω τρόπο να ξεσπάσω.Θα μου πεις τώρα εσύ τη φταις.Δε φταις μωρέ.Η μάλλον φταις,αφού όλα μου φταίνει.Α!Τώρα ας πούμε παρήγγειλα κινέζικο,πού εγώ δεν τρώω καν κινέζικο και σαν να μη φτάνει αυτό ήταν τόσο απαίσιο το φαγητό πού ειλικρινά τώρα έχω ακόμα πιο πολλά νεύρα.Νιώθω συνεχώς μια πίεση από παντού.Δεν ξέρω γιατί αλλά νιώθω ότι όλοι με σπρώχνου όλοι μου λένε να τρέξω.Ε δν μπορώ να τρέχω,κουράζομαι.Τώρα η εξεταστική μου φταίει ο καιρός μου φταίει το αλκοόλ μου φταίει η αφραγκία μου φταίει η παρέα μου μου φταίει η οικογένεια μου μου φταίει το σπίτι μου μου φταίει ο εαυτός μου μου φταίει;Δεν γνωρίζω.Κάτι μου φταίει.Δεν είναι αυτό το χειρότερο συναίσθημα; Πού νιώθεις ένα τεράστιο βάρος νιώθεις ότι πνίγεσαι νιώθεις άρρωστος είσαι άκεφος και απαισιόδοξος και δεν ξέρεις το γιατί.Ω ναι,είναι το χειρότερο συναίσθημα.Τώρα βέβαια ξέρω ότι νιώθω άρρωστη εξαιτίας αυτής της γλυκόξινης σάλτσας πού μόνο γλυκόξινη δεν ήταν.Αλλά το προσπερνώ.Ο κόσμος το χει χάσει.Έτσι πιστεύω.Ναι ομολογώ πώς είμαι και γω θύμα του προσωποβιβλίου.Καιρό τώρα.Και ναι έχω ανεβάσει και γω εκατοντάδες φωτογραφίες μου και μου αρέσει πολύ όταν μου κάνουν και "κόμεντ".Όμως ειλικρινά περνώντας ατελείωτες ώρες καψίματος κατέληξα στο συμπέρασμα ότι ΝΑΙ υπάρχουν αμέτρητοι ηλίθιοι άνθρωποι εκεί έξω.Ειλικρινά απορώ πώς δεν πνίγονται μέσα στην ηλιθιότητα τους και αν δεν έχουν κάποιον πού τους αγαπάει να τους πει ότι είναι ηλίθιοι.Δεν είμαι κακιά.Ρεαλίστρια είμαι.(Σ'αυτήν την περίπτωση δηλαδή για να μην κοροιδεύω τον εαυτό μου).Δεν είμαι υπέρ της βίας,αντίθετα νιώθω πώς οι άνθρωποι πού χρησιμοποιούν τη βία για να αντιμετωπίσουν κάποιες καταστάσεις είναι οι πιο ρηχοί αδύναμοι ανασφαλείς κενοί αλλά ταυτόχρονα γεμάτοι κόμπλεξ άνθρωποι.Όμως είναι στιγμές πού έχω ανάγκη να χτυπήσω κάποιος ανθρώπους για να δείξω την οργή μου.Ξέρω ότι λένε πώς μία κουβέντα μπορεί να πονέσει τον άλλο περισσότερο από μια μπουνιά όμως και η μπουνιά είναι ένα ξέσπασμα μια λύτρωση μια διαφυγή.Αρκετά ως εδώ.Ήταν ένα δυσάρεστο διάλειμμα από το διάβασμα μου.Όχι δεν κοροιδεύω εσένα εμένα κοροιδεύω.'Εφυγα π'αω πάνω.Θα κατεβαίνω μόνο αν θέλω να γελάσω.Σ' αφήνω με ένα τραγούδι πού μου φτιάχνει τα νέυρα Archive-Get out.

Εβελίνα.

2 σχόλια:

Ο χρήστης Blogger Δημοσθένης είπε...

και να μην έχεις νεύρα πριν την ανάγνωση,αποκτάς ένα ερεθσιματάκι μετά στα σίγουρα.
Χ Α Λ Α Ρ Ω Σ Ε...είσαι 23,έχεις την άνεση να κάνεις πολλά πράγματα που πολύς κόσμος δεν έχει,
έχεις ανήσυχο μυαλό που το θεωρώ προσόν και γενικά μάλλον ο χειμώνας στην έχει βαρέσει λίγο Εβελίνα.Ζήσ'το κι αυτό όμως,έχει την φάση του.
"Στους σκοτεινούς της νιότης μας χειμώνες..."

22 Ιανουαρίου 2010 - 6:14 π.μ.  
Ο χρήστης Blogger Eβελίνα. είπε...

21 eimai.

24 Ιανουαρίου 2010 - 3:55 μ.μ.  

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα