Κυριακή, 24 Ιανουαρίου 2010

In a manner of speaking.


Διαβάζω λογοτεχνία.Όχι επειδή θέλω αλλά επειδή πρέπει.Πρέπει να περάσω αυτό το μάθημα.Και σκέφτομαι ότι εκεί έξω υπάρχουν άνθρωποι πού προτιμούν να μην πάνε για καφέ αλλά να κάτσουν να διαβάσουν ένα βιβλίο,να μη διαβάσουν το soul και την athens voice αλλά ένα λογοτεχνικό βιβλίο και εμείς πού έχουμε την ευκαιρία να χαθούμε μέσα στη λογοτεχνία δεν το εκτιμάμε.Πού θέλω να καταλήξω;Θέλω να καταλήξω στο πόσα διαφορέτικα θέλω πιστεύω έχουν οι άνθρωποι μεταξύ τους.Διαφορετική οπτική γωνία διαφορετική συμπερίφορα διαφορετική αντίδραση διαφορετική μουσική διαφορετικά ρούχα διαφορετικό στυλ.Ναι αυτό είναι πού μου έδωσε έμπνευση για να γράψω τώρα.Το στυλ.Όχι μόνο το στυλ των ρούχων αλλά το στυλ ζωής των ανθρώπων.Ήμουν με την Κατερίνα στον τρυποκάριδο και την κοιτούσα από πάνω μέχρι κάτω σκεπτόμενη το πόσο αρμονικά δένουν αυτά πού φοράει με την ίδια,με το χαρακτήρα της,ρούχα πού αν έβλεπα σε ένα μαγαζί βασικά πολύ πιθανό να μη τα έβλεπα καν κι όμως πάνω της φαντάζουν υπέροχα.Μου αρέσει να βλέπω ανθρώπους να ντύνονται διαφορετικά.Μπαίνω σε σκέψεις.Αναρωτιέμαι τι μπορεί να σκέφτονται πριν διαλέξουν το τι θα βάλουν το τι θα αγοράσουν.Πώς άραγε καταλήγει κάποιος σ' αυτό πού λέμε "προσωπικό στυλ";Και γιατί αν δεν μας αρέσει το στυλ κάποιου το κρίνουμε;Όσο περίεργες σου φαίνονται εσένα οι διχτυωτές κάλτσες με τα dr Martens άλλο τόσο περίεργα μου φαίνονται εμένα τα μοκασίνια και η στέκα η μπέρπερυ.Αυτό σε κάνει πιο ξεχωριστό;Η είναι κώδικας επικοινωνίας στο δικό σου κόσμο;Δεν νομίζω.Το βρίσκω υπέροχο πού διαφερουμε.Απολαμβάνω να κάθομαι στο πεζούλι στη Ναυαρίνου και να κοιτάω αυτούς πού περνάνε.Χαζεύω.Τους παρατηρώ από πάνω μέχρι κάτω βλέπω τι φοράνε,από τα παπούτσια μέχρι τα βραχιόλια πού φαίνονται με δυσκολία μέσα απ' το μανίκι.Ναι είμαι θύμα της μόδας το παραδέχομαι.Και προτιμώ να ξοδεύω όλα μου τα λεφτά σε ρούχα και αξεσουάρ παρά να τρώω.Είναι μια τρέλα αλλά μ' αρέσει.Γιατί και γω γουστάρω αν ο άλλος έχει ωραίο στυλ,γιατί μπορεί να μην φοράει τα παπούτσια πού θέλω όμως μπορεί ο τρόπος πού φοράει τη μπλούζα του η ο τρόπος πού πέφτουν τα μαλλιά του να μου μείνει αξάχαστος.Και αυτό ναι είναι στυλ.Η ομορφιά δεν έχει στυλ.Οι περισσότεροι προτιμούν να είναι όμορφοι.Εγώ προτιμώ να έχω στυλ.Και το ίδιο προτιμάω να έχουν και οι άλλοι.Τι να σε κάνω αν είσαι απλά όμορφος;Δεν σε θέλω.Ενώ μπορεί να είσαι ο πιο κοντός πού έχω δει κι όμως η μουσική πού ακούς σε ομρφαίνει.Κατάλαβες;Τι κάθεσαι και κρίνεις τους άλλους;Μπες στη διαδικασία να τους γνωρίσεις.Δεν υπάρχει τίποτα πιο συναρπαστικό.Ακόμα και τα ζώα έχουν στυλ και διαφέρουν μεταξύ τους.Γι' αυτό γεννηθήκαμε για να διαφέρουμε.Και γι' αυτό έχουμε το δικαίωμα να επιλέγουμε αυτούς πού θα είναι μαζί μας.Γιατί δεν είναι όλοι ίδιοι.Και ναι το πιστεύω.Υπάρχουν πολλοί πού είναι αναντικατάστατοι.Φταίνε αυτές οι μικρές συνήθειες πού κάνουν τον άλλο ξεχωριστό.Απ' τον τρόπο πού καπνίζει μέχρι το βραχιόλι πού δεν έβγαζε ποτέ από το χέρι του.Δεν είμαι ο Τζον Λένον κι ούτε συνθέτω το δικό μου Give peace a chance.Είμαι η Εβελίνα και προσπαθώ να βρω δρόμους προς την ευτυχία.Την πραγματική ευτυχία όχι την εικονική.Δεν είμαι εγώ δήθεν.Δήθεν είστε όλοι εσείς.Εσύ πού προσπαθείς να πείσεις τον εαυτό σου ότι έχεις ξεπεράσει την πρώην σου και έχεις προχωρήσει,εσύ πού νομίζεις ότι είσαι χαρούμενος ενώ δεν είσαι, εσύ πού νομίζεις ότι με τα λεφτά σου θα κερδίσεις τα πάντα,εσύ πού λες ότι διαβάζεις,εσύ πού είσαι με το γκόμενο σου και τσιλιμπουρδίζεις μ' άλλους δύο,εσύ πού λές ότι θα σαι κοντά μου και δεν είσαι.Κρίμα.Όμως πώς μπορούμε να μάθουμε την αλήθεια;Πώς;Με το χρόνο;Λάθος.''Ο χρόνος είναι ο χειρότερος γιατρός''.Νομίζω το χω ξαναπεί.Η σκέψη μου αυτή τη στιγμή έχει εκτροχιαστεί.Δεν θυμάμαι καν από πού ξεκίνησα,αν βγάζουν νόημα αυτά πού έχω γράψει.Πόνεσαν τα μάτια μου.Και το μυαλό μου.Ναι είναι ένα απ' τα τελευταία συμπτώματα που παρουσίασα.Τον τελευταίο καιρό πονάει το μυαλό μου.Νιώθω ότι μέσα στον εγκέφαλο μου γίνεται συμπίεση αρχείων όμως πριν προλάβω να κάνω αποκοπή απ' το μυαλό μου και επικόλληση στο blog μου κάποιος πατάει delete.Και δυστυχώς σ' αυτό το μηχάνημα ανάκτηση αρχείων δεν υπάρχει.Υπάρχει όμως να χαλαρώσεις και συ μαζί μου.Μόλις μπήκε το redemption song-Bob marley και θα το θεωρούσα ασέβεια αν συνέχιζα να γράφω αντί να κάτσω να το σιγοτραγουδήσω και να ονειρευτώ μαζί σου.Καλό ξημέρωμα.

Εβελίνα.

2 σχόλια:

Ο χρήστης Blogger Love Im. είπε...

paidi mou dn prepei na diavazeis logotexnia alla na grafeis!apolaystikotato kai symfono me tin ksexoristi sou optiki gonia :)

Agapi*

24 Ιανουαρίου 2010 - 4:57 μ.μ.  
Ο χρήστης Blogger Eβελίνα. είπε...

:D paidia afti einai pou mou ftiaxnei ta teleia kosmimata <3

24 Ιανουαρίου 2010 - 5:08 μ.μ.  

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα