Κυριακή, 21 Φεβρουαρίου 2010

Το εργαστηριο..

Τι ωραίο το λιγνό καλοκαιράκι των αθώων με τα κάτασπρα πανιά και με τα μάτια πού γελάνε..πότε άραγε να κλαίνε..τι ωραία πού κοιτάνε τα ερείπια στο νότο πόσο εύκολα ξεχνάνε..τι ωραίο το λιγνό καλοκαιράκι όπως παίζει γράφει δίχως να το ξέρει στον αέρα το ονομά σου τώρα πού να ταξιδεύεις τώρα ποιος αστερισμός να σημαδεύει την καρδιά σου..ποιον ξυπνάς με τα φιλιά σου..''Είναι μία απ' αυτές τις κυριακές..απ' τις κυριακές πού γυρνάει αυτός ο άνθρωπος και σου λεει''τι μεγάλη ευτυχία σκέφτομαι πού είναι να έχεις λιώσει όλη την κυριακή στο σπίτι και να μη γουστάρεις να βγεις απ' το σπίτι..να θέλεις να είσαι μόνος σου γιατί βαρίέσαι να ντυθείς να περιποιηθείς να στολιστείς για να αντέξεις των έξω κόσμο και παρολα αυτά έχεις φίλους πού δε σε νοιάζει να σε δουν άλουστο και με χιλιοφορεμένες πιτζάμες με το πραγματικό σου πρόσωπο και να λιώσετε μαζί βλέποντας ταινία πού σε βυθίζει ακόμα πιο πολύ στο κυριακάτικο μουντ..αλήθεαι αυτό είναι μεγάλη ευτυχία για μένα..'' Αυτή είναι μια κυριακή πού νιώθω ένα ράκος..ΠΟύ δεν έχω εσένα.Πού μου λείπεις πού νιώθω μόνηπού θέλω να τσιρίξω πού θέλω να κλάψω πού δεν ξέρω γιατί ζω πού δεν ξέρω πού πάω πού πατάω πού βρίσκομαι ποια είμαι τι θέλω τι αγαπώ πού δεν θέλω να ζω.Μια κυριακή πού φοβάμαι τη ζωή.Μια κυριακή πού αναρατιώμαι λοιπόν οι προσευχές μου πού πάνε κι αν έχουν γίνει πουλιά προς τα πού πετάνε.Μια κυριακή πού νιώθω ένα τίποτα ένα κενό.Μία σκόνη κάτι αδιάφορο πού κανείς δε θα γυρίσει να το κοιτάξει.Νιώθω πώς είμαι αυτή πού θα γυρίσεις να εκμεταλλευτείς.Μια κυριακή πού φοβάμαι να μεγαλώσω πού φοβάμαι να προχωρήσω πού φοβάμαι τον κόσμο πού φοβάμαι εσένα..πού θέλω να εξαφανιστώ..θέλω να τρέξω να κλάψω να φωνάξω..να σου πω ότι είμαι εδώ..ότι ήμουν εδώ..μια κυριακή πού νιώθω ότι είμαι ασήμαντη ότι όλη η ζωή μου όλη είσαι εσύ.Μια κυριακή.μΙα ΚΥΡΙακή πού κατάλαβα ποια είναι η ευτυχία.Ναι..το κατάλαβα.ΤΟ ήξερα από πριν.Η ευτυχία μου είστε εσείς.Ναι εσείς.Και ξέρω ότι δεν χρειάζεστε να δείτε το όνομα σας γραμμένο εδώ πέρα.ΓΙατί ξέρετε ποιοι είστε.Είστε αυτοί που με χετε δει άλουστη άβαφη άυπνη να σέρνομαι στα πατώματα να μην υπάρχω να λυγίζω να υποφέρω να κλαίω να γελάω να προσπαθώ να μιλήσω και ναμη μπορώ.Ναι είστε εσείς πού μου κρατάτε το χέρι πού μου σκουπίζετε τα δάκρυα πού με κοιτάζετε στα μάτια πού μ αγαπάτε πού μεγαλώνουμε μαζί πού προχωράμε μαζί.Ναι είστε εσείς πού πιστεύετε σε μένα πού παλεύετε για μένα πού γελάτε για μένα πού υποφέρετε για μένα.Ναι ρε φίλε.Έχω πληγωθεί πολύ.Ακόμα πονάω.Όμως τίποτα μα τίποτα δε μπορεί να συγκριθεί μ' αυτές.Τίποτα.Γιατί όσο και να μαλώνουμε όσο κι αν είμαστε μακριά όσο και αν δεν συμφωνούμε όσο κι αν διαφέρουμε δε θα μ' αφήσουν ποτέ.Γιατί είναι η ζωή μου και εγώ η δική τους.Όλοι ψάχνουν να βρουν το νόημα της ζωής.Εμείς το έχουμε βρει.Γιατί είναι μια κυριακή.Μια κυριακή πού νιώθω ένα ράκος.Κι όμως δεν περνάω τη θηλιά απ' το λαιμό μου.Δεν το κάνω.Γιατί εγώ δεν ψάχνω το νόημα της ζωής.ΤΟ έχω βρει η μάλλοναυτό με βρήκε.Και ξέρω ότι δε θα μ' αφήσει.Τόσα προβλήματα τόσα γιατί τόση θλίψη τόση απογοήτευση τόσα κενά.Εγώ όμως πάντα θα μαι γεμάτη.Ναι πάντα κάτι θα λείπει.Πάντα θα ζητάμε κάτι περισσότερο.Πάντα θα ρωτάμε''γιατί''.Πάντα θα φοβόμαστε..πΆντα θα ρισκάρουμε..πάντα θα αγαπάμε πάντα θα πληγωνόμαστε πάντα θα υποφέρουμε..Ποτέ δε θα μαστε δυστυχισμένοι.ΠΟΤΕ.γΙΑΤι η ευτυχία δεν είναι μία λέξη.Είναι μια ξανθιά μια μελαχρινή μία σγουρομάλλα μία κοντή μια χοντρή μια πρασινομάτα μία τρελή μια γκρινιάρα ένας λούης ένα μπάζο ένας λούτσος ένας καμπούρης ένας τζακσούλης ένας τσιγγάνος ένας κλασίμπο ένας μαλάκας.Η ευτυχία είναι όλα αυτά κλειδωμένα στο μυαλό μου.Στην καρδία μου.Εσύ έφυγες.Εγώ είμαι εδώ.Και όλοι είναι εδώ.Και δεν χρειάζεται να δούμε την ταινία για να βρούμε το νόημα της ζωής.Γιατί εγώ το νόημα το βρίσκω στην απεγνωσμένη μας προσπάθεια να μου βάλεις ταμπόν..να μου δίνες λεξοτανίλ επειδή δεν μπορώ να αναπνεύσω να παθαίνεις αναρόφηση και εγώ να κοιμάμαι..να κατεβαίνω με την κουβέρτα και μάυρα μάτια στοκρύο και συ να μ' αγκαλιάζεις να βήχω στη μούρη σου να με μαζεύεις με το ζόρι απ' τα πατώματα και να με κρατάς σφιχτά γιατί τρέμω από τον πόνο.Να σε παίρνω τηλέφωνω για να σου πω πώς δεν αντέχω άλλο πως θέλω να με σώσεις,Να έχω ένα δόντι στο φρύδι μου και εσύ να γελάς.Να μου τρέχουν οι μίξες και συ να με σκουπίζεις.Να μου κάνεις έκπληξη στα γενέθλια μου.Να με πηγαίνεις μεθυσμένη στο κρεβάτι.Να με σώζεις καθώς λιποθυμώ στη θάλασσα.Να πονάς επειδή πονάω.Να κλαις επειδή με βλέπεις να κλαίω.Να μ'αγαπάς γιατί σ' αγαπώ.Να ζεις γιατί ζω.΄Ακου ότι θες εσύ.Εγώ ακούω ατλαντις.
It's a tribute. Eβελίνα.

Τρίτη, 16 Φεβρουαρίου 2010

Me neither.


Eimai kommatia den exw kouragio na grapsw oute kan sta ellinika afti ti stigmi.Kai o monos logos pou thelw na grapsw twra einai gia to tragoudi pou tha sas pw na akousete sto telos.Alla gia na ftasw sto telos prpei na pw kai kati endiamesa..Pff dn vlepw brosta mou.Wstoso exw na dilwsw oti emeis oi ginekes eimaste poli adagwnistikes metaksi mas k iparxei tosi adizilia eidika metaksi twn prwin twn nyn kai twn epomenwn kai exw na dilwsw to eksis.egw s afto to thema eimai POLY TYXERH.giati kanenas prwin mou dn exei vrei kati kalitero apo mena.Oxi dn eimai pswnio kai exw ta miala mou sto kefali mou.Apla afti einai i alitheia kalws i kakws.Borei gi aftous oi epomenes na tan kaliteres adikeimenika omws DEN EINAI :).Oyte pio wraies einai oute tpt.Kai pistepseeee me einai poli simadiko na ksereis oti o prwin soudn exei vrei kati kalitero.Niwtheis poli apo panw..Poso mallon anmeta esi vreis kapoion kalitero apo afton mouahahaha.gELAW.dlD POTE dn exw niwsei katwteri.W nai pote.EXw zilepsei nai exw klapsei nai exw katarastei nai alla pada iksera oti egw eimai kaliteri ap tin alli.Kai seis afto na kanete mono etsi tha pate brosta.Parola afta iparxoun stigmes san ki afti p niwthw oti thelw na skotwsw kapoion i mallon kapoia p thelw na parw fora k na tis patisw ti mouri me ta DR martens mou i mallon p apla thelw na tin koitaksw me afto to dolofoniko m vlemma p ta leei ola.GIati daksei eipame panw apo ola i aksioprpeia dn m aresoun oi katinies.Katavathws.Omws I swear I swear...Cheersss** Soko-I'll kill her..

kalo ksimerwma kai kala krasia..

LittleBecky*

Τετάρτη, 10 Φεβρουαρίου 2010

There is a brotherhood..


Δε χάθηκα.Επειδή με ρώτησαν πολλοί γιατί άφησα το γράψιμο μου τόσες μέρες.Λες και δεν ξέρετε ότι έχουμε και εξεταστική τώρα.Άιντε..Και πάλι τώρα δεν έχω κάτι να γράψω κι είμαι ιδιαίτερα κουρασμένη.Απλά έπεσε στα χέρια μου ένα dvd πού μου θύμισε πολλά.Πάρα πολλά.Δεν έχω να πω κάτι απλά θέλω να ξεκινήσω μ' αυτή τη φράση:<<>>Ναι ξέρω οι περισσότεροι δεν καταλαβαίνετε μου φτάνει όμως που καταλαβαίνω εγώ.Γιατί είναι φορές πού κάποια πράγματα σε σημαδεύουν για πάντα.Έτσι και μένα αυτή η σχολική παράσταση όπως αποκαλούν μερικοί μερικοί(με ξινές φάτσες και κομπλεξ ναι ναι σε σένα το λέω παρόλο πού δεν παίζει να το διαβάσεις και ποτέ αυτό),αυτή η σχολική παράσταση λοιπόν για μένα ήταν ένα τεράστιο κομμάτι το οποίο για κάποιο λόγο μετά από 4 χρόνια το κουβαλάω ακόμα μαζί μου μέσα μου και νιώθω δεμένη μαζί του.Είναι το τουρουκ μακτό μου(πάλι όποιος κατάλαβε κατάλαβε).Νιώθω όμορφα γιατί αυτό το blog το γράφω για μένα και γι' αυτούς πού μου δωσαν την ευκαιρία να νιώσω όλα αυτά.Για το "Drama" και για όλους αυτούς πού ήμασταν μαζί,για όσα κάναμε στα καμαρίνια,για όλα όσα περάσαμε.Δεν είναι κάτι πρωτότυπο και ξέρω ότι τέτοιες καταστάσεις τις βιώνουν χιλιάδες άνθρωποι καθημερινά όμως αν δεν το νιώσεις από πρώτο χέρι δεν μπορείς να καταλάβεις.Σου φαίνονται όλα υπερβολικά αλλά δεν είναι.Είναι η ελευθερία πού νιώθεις,η ασφάλεια,η αγάπη,η συγκίνηση,η αγωνία,η αδρεναλίνη.Ω ναι αυτό είναι αδρεναλίνη.Άλλη έιχαν την κόκα εγώ είχα το "Drama".Και ακόμα δεν έχει σταματήσει αυτή η αδρεναλίνη ακόμα ρέει η ενέργεια μου.Ίσως εκείνη την τελευταία χρονιά πάνω στη σκηνή να ένιωσα ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος πάνω στη γη.'Ισως και να ήμουν.Κι όμως χτυπάω το πόδι μου με δύναμη τώρα και από κάτω έχει ξύλο.Όχι ξύλο.Σανίδι.Και σε σανίδι πάνω θα περπατάω για πολλά χρόνια ακόμα..Καλό ξημέρωμα.Mε Madrugada-majesty για τη Λετίσια. Εβελίνα...

Δευτέρα, 1 Φεβρουαρίου 2010

Special.


Υπάρχουν στιγμές πού δεν χρειάζεσαι να ακούσεις μουσική για να γράψεις,πού δε χρειάζεται να σκεφτείς για να εκφραστείς.Αρκεί να φέρεις στο μυαλό σου κάποιον πού είναι πιο ξεχωριστός από κάθε έμπνευση πού είναι μέσα στο μυαλό σου πιο πολύ από κάθε σκέψη.Υπάρχουν άραγε τέτοιοι άνθρωποι;Ναι υπάρχουν.Δεν ξέρω πόσοι αλλά υπάρχουν.Και για μένα υπάρχει ένας.Και αυτό το κείμενο δεν το γράφω για σένα αλλά για κείνον.Δε με νοιάζει αν θα συνεχίσεις να διαβάζεις.Μου φτάνει πού αυτή διαβάζει.Και ξέρει πώς όσο μόνη και να μείνει ποτέ δε θα ναι μόνη γιατί θα ναι πάντα κάποιος εκεί να την προσέχει πάντα κάποιος να τη νοιάζεται πάντα κάποιος να της θυμίζει πόσο αξίζει να της θυμίζει πώς για κάποιον άνθρωπο πάνω στη γη είναι το άλλο μισό.Πάντα θα υπάρχει κάποιος να της κρατάει το χέρι να την κοιτάει στα μάτια κι αυτός ο κάποιος είμαι εγώ.Κι αυτή είναι η Κική.Και είναι ο μόνος άνθρωπος στον κόσμο πού σημαίνει τόσα για μένα.Δεν χρειάζεται να τη βλέπω δε χρειάζεται να της μιλάω απλά υπάρχει και υπάρχω.Απλά υπάρχουμε μαζί.Και θα μαι πάντα εδώ το χέρι να της κρατάω όταν έχει τις μαύρες τις κι όταν λέει δε μπορώ.'Οχι δεν είμαστε από μωρά μαζί όχι δεν τη βλέπω κάθε μέρα όχι δεν έχουμε ζήσει μαζί τα πάντα.Κι όμως δεν υπάρχει άλλος.Μόνο εμείς δυο λούτσινα άλογα πού δε θα χωρίσουν ποτέ.Ναι είχαμε και τα κάτω μας μα πώς να χωρίσουν 2 τέτοιοι άνθρωποι;Δε γίνεται.Και δε με νοιάζει όσα σκατά κι αν φάω όσο κι αν κλάψω όσο κι αν ξεφτυλιστώ γιατί ξέρω πώς κάπου εκεί έξω υπάρχει ένας άνθρωπος πού μ' αγαπάει όσο και γω πού νιώθει όπως και γω πού με καταλαβαίνει και πού μου δίνει δύναμη να συνεχίσω απλώς υπάρχοντας.Και όποιος την πειράξει θα έχει να κάνει μαζί μου.Γιατί είναι ο άνθρωπος μου το άλλο μου μισό.Και μερικές φορές δε χρειάζεται να το δείχνεις.Φτάνει να το νιώθεις.Και γω το νιώθω.Σε μιαν ανάσα τόσα χρόνια τα χωράω.Γι αυτό τον άνθρωπο κανένα κείμενο δε θα ναι αρκετό..Γι αυτό σ' αφήνω με το τραγούδι μας ξύλινα σπαθιά-Φωτιά στο λιμάνι..Γιατι αυτή ξέρει πώς θα μαι πάντα εγώ μες το όπλο της σφαίρα..Καλό ξημέρωμα..
Εβελίνα.