Κυριακή, 21 Φεβρουαρίου 2010

Το εργαστηριο..

Τι ωραίο το λιγνό καλοκαιράκι των αθώων με τα κάτασπρα πανιά και με τα μάτια πού γελάνε..πότε άραγε να κλαίνε..τι ωραία πού κοιτάνε τα ερείπια στο νότο πόσο εύκολα ξεχνάνε..τι ωραίο το λιγνό καλοκαιράκι όπως παίζει γράφει δίχως να το ξέρει στον αέρα το ονομά σου τώρα πού να ταξιδεύεις τώρα ποιος αστερισμός να σημαδεύει την καρδιά σου..ποιον ξυπνάς με τα φιλιά σου..''Είναι μία απ' αυτές τις κυριακές..απ' τις κυριακές πού γυρνάει αυτός ο άνθρωπος και σου λεει''τι μεγάλη ευτυχία σκέφτομαι πού είναι να έχεις λιώσει όλη την κυριακή στο σπίτι και να μη γουστάρεις να βγεις απ' το σπίτι..να θέλεις να είσαι μόνος σου γιατί βαρίέσαι να ντυθείς να περιποιηθείς να στολιστείς για να αντέξεις των έξω κόσμο και παρολα αυτά έχεις φίλους πού δε σε νοιάζει να σε δουν άλουστο και με χιλιοφορεμένες πιτζάμες με το πραγματικό σου πρόσωπο και να λιώσετε μαζί βλέποντας ταινία πού σε βυθίζει ακόμα πιο πολύ στο κυριακάτικο μουντ..αλήθεαι αυτό είναι μεγάλη ευτυχία για μένα..'' Αυτή είναι μια κυριακή πού νιώθω ένα ράκος..ΠΟύ δεν έχω εσένα.Πού μου λείπεις πού νιώθω μόνηπού θέλω να τσιρίξω πού θέλω να κλάψω πού δεν ξέρω γιατί ζω πού δεν ξέρω πού πάω πού πατάω πού βρίσκομαι ποια είμαι τι θέλω τι αγαπώ πού δεν θέλω να ζω.Μια κυριακή πού φοβάμαι τη ζωή.Μια κυριακή πού αναρατιώμαι λοιπόν οι προσευχές μου πού πάνε κι αν έχουν γίνει πουλιά προς τα πού πετάνε.Μια κυριακή πού νιώθω ένα τίποτα ένα κενό.Μία σκόνη κάτι αδιάφορο πού κανείς δε θα γυρίσει να το κοιτάξει.Νιώθω πώς είμαι αυτή πού θα γυρίσεις να εκμεταλλευτείς.Μια κυριακή πού φοβάμαι να μεγαλώσω πού φοβάμαι να προχωρήσω πού φοβάμαι τον κόσμο πού φοβάμαι εσένα..πού θέλω να εξαφανιστώ..θέλω να τρέξω να κλάψω να φωνάξω..να σου πω ότι είμαι εδώ..ότι ήμουν εδώ..μια κυριακή πού νιώθω ότι είμαι ασήμαντη ότι όλη η ζωή μου όλη είσαι εσύ.Μια κυριακή.μΙα ΚΥΡΙακή πού κατάλαβα ποια είναι η ευτυχία.Ναι..το κατάλαβα.ΤΟ ήξερα από πριν.Η ευτυχία μου είστε εσείς.Ναι εσείς.Και ξέρω ότι δεν χρειάζεστε να δείτε το όνομα σας γραμμένο εδώ πέρα.ΓΙατί ξέρετε ποιοι είστε.Είστε αυτοί που με χετε δει άλουστη άβαφη άυπνη να σέρνομαι στα πατώματα να μην υπάρχω να λυγίζω να υποφέρω να κλαίω να γελάω να προσπαθώ να μιλήσω και ναμη μπορώ.Ναι είστε εσείς πού μου κρατάτε το χέρι πού μου σκουπίζετε τα δάκρυα πού με κοιτάζετε στα μάτια πού μ αγαπάτε πού μεγαλώνουμε μαζί πού προχωράμε μαζί.Ναι είστε εσείς πού πιστεύετε σε μένα πού παλεύετε για μένα πού γελάτε για μένα πού υποφέρετε για μένα.Ναι ρε φίλε.Έχω πληγωθεί πολύ.Ακόμα πονάω.Όμως τίποτα μα τίποτα δε μπορεί να συγκριθεί μ' αυτές.Τίποτα.Γιατί όσο και να μαλώνουμε όσο κι αν είμαστε μακριά όσο και αν δεν συμφωνούμε όσο κι αν διαφέρουμε δε θα μ' αφήσουν ποτέ.Γιατί είναι η ζωή μου και εγώ η δική τους.Όλοι ψάχνουν να βρουν το νόημα της ζωής.Εμείς το έχουμε βρει.Γιατί είναι μια κυριακή.Μια κυριακή πού νιώθω ένα ράκος.Κι όμως δεν περνάω τη θηλιά απ' το λαιμό μου.Δεν το κάνω.Γιατί εγώ δεν ψάχνω το νόημα της ζωής.ΤΟ έχω βρει η μάλλοναυτό με βρήκε.Και ξέρω ότι δε θα μ' αφήσει.Τόσα προβλήματα τόσα γιατί τόση θλίψη τόση απογοήτευση τόσα κενά.Εγώ όμως πάντα θα μαι γεμάτη.Ναι πάντα κάτι θα λείπει.Πάντα θα ζητάμε κάτι περισσότερο.Πάντα θα ρωτάμε''γιατί''.Πάντα θα φοβόμαστε..πΆντα θα ρισκάρουμε..πάντα θα αγαπάμε πάντα θα πληγωνόμαστε πάντα θα υποφέρουμε..Ποτέ δε θα μαστε δυστυχισμένοι.ΠΟΤΕ.γΙΑΤι η ευτυχία δεν είναι μία λέξη.Είναι μια ξανθιά μια μελαχρινή μία σγουρομάλλα μία κοντή μια χοντρή μια πρασινομάτα μία τρελή μια γκρινιάρα ένας λούης ένα μπάζο ένας λούτσος ένας καμπούρης ένας τζακσούλης ένας τσιγγάνος ένας κλασίμπο ένας μαλάκας.Η ευτυχία είναι όλα αυτά κλειδωμένα στο μυαλό μου.Στην καρδία μου.Εσύ έφυγες.Εγώ είμαι εδώ.Και όλοι είναι εδώ.Και δεν χρειάζεται να δούμε την ταινία για να βρούμε το νόημα της ζωής.Γιατί εγώ το νόημα το βρίσκω στην απεγνωσμένη μας προσπάθεια να μου βάλεις ταμπόν..να μου δίνες λεξοτανίλ επειδή δεν μπορώ να αναπνεύσω να παθαίνεις αναρόφηση και εγώ να κοιμάμαι..να κατεβαίνω με την κουβέρτα και μάυρα μάτια στοκρύο και συ να μ' αγκαλιάζεις να βήχω στη μούρη σου να με μαζεύεις με το ζόρι απ' τα πατώματα και να με κρατάς σφιχτά γιατί τρέμω από τον πόνο.Να σε παίρνω τηλέφωνω για να σου πω πώς δεν αντέχω άλλο πως θέλω να με σώσεις,Να έχω ένα δόντι στο φρύδι μου και εσύ να γελάς.Να μου τρέχουν οι μίξες και συ να με σκουπίζεις.Να μου κάνεις έκπληξη στα γενέθλια μου.Να με πηγαίνεις μεθυσμένη στο κρεβάτι.Να με σώζεις καθώς λιποθυμώ στη θάλασσα.Να πονάς επειδή πονάω.Να κλαις επειδή με βλέπεις να κλαίω.Να μ'αγαπάς γιατί σ' αγαπώ.Να ζεις γιατί ζω.΄Ακου ότι θες εσύ.Εγώ ακούω ατλαντις.
It's a tribute. Eβελίνα.

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα