Δευτέρα, 1 Φεβρουαρίου 2010

Special.


Υπάρχουν στιγμές πού δεν χρειάζεσαι να ακούσεις μουσική για να γράψεις,πού δε χρειάζεται να σκεφτείς για να εκφραστείς.Αρκεί να φέρεις στο μυαλό σου κάποιον πού είναι πιο ξεχωριστός από κάθε έμπνευση πού είναι μέσα στο μυαλό σου πιο πολύ από κάθε σκέψη.Υπάρχουν άραγε τέτοιοι άνθρωποι;Ναι υπάρχουν.Δεν ξέρω πόσοι αλλά υπάρχουν.Και για μένα υπάρχει ένας.Και αυτό το κείμενο δεν το γράφω για σένα αλλά για κείνον.Δε με νοιάζει αν θα συνεχίσεις να διαβάζεις.Μου φτάνει πού αυτή διαβάζει.Και ξέρει πώς όσο μόνη και να μείνει ποτέ δε θα ναι μόνη γιατί θα ναι πάντα κάποιος εκεί να την προσέχει πάντα κάποιος να τη νοιάζεται πάντα κάποιος να της θυμίζει πόσο αξίζει να της θυμίζει πώς για κάποιον άνθρωπο πάνω στη γη είναι το άλλο μισό.Πάντα θα υπάρχει κάποιος να της κρατάει το χέρι να την κοιτάει στα μάτια κι αυτός ο κάποιος είμαι εγώ.Κι αυτή είναι η Κική.Και είναι ο μόνος άνθρωπος στον κόσμο πού σημαίνει τόσα για μένα.Δεν χρειάζεται να τη βλέπω δε χρειάζεται να της μιλάω απλά υπάρχει και υπάρχω.Απλά υπάρχουμε μαζί.Και θα μαι πάντα εδώ το χέρι να της κρατάω όταν έχει τις μαύρες τις κι όταν λέει δε μπορώ.'Οχι δεν είμαστε από μωρά μαζί όχι δεν τη βλέπω κάθε μέρα όχι δεν έχουμε ζήσει μαζί τα πάντα.Κι όμως δεν υπάρχει άλλος.Μόνο εμείς δυο λούτσινα άλογα πού δε θα χωρίσουν ποτέ.Ναι είχαμε και τα κάτω μας μα πώς να χωρίσουν 2 τέτοιοι άνθρωποι;Δε γίνεται.Και δε με νοιάζει όσα σκατά κι αν φάω όσο κι αν κλάψω όσο κι αν ξεφτυλιστώ γιατί ξέρω πώς κάπου εκεί έξω υπάρχει ένας άνθρωπος πού μ' αγαπάει όσο και γω πού νιώθει όπως και γω πού με καταλαβαίνει και πού μου δίνει δύναμη να συνεχίσω απλώς υπάρχοντας.Και όποιος την πειράξει θα έχει να κάνει μαζί μου.Γιατί είναι ο άνθρωπος μου το άλλο μου μισό.Και μερικές φορές δε χρειάζεται να το δείχνεις.Φτάνει να το νιώθεις.Και γω το νιώθω.Σε μιαν ανάσα τόσα χρόνια τα χωράω.Γι αυτό τον άνθρωπο κανένα κείμενο δε θα ναι αρκετό..Γι αυτό σ' αφήνω με το τραγούδι μας ξύλινα σπαθιά-Φωτιά στο λιμάνι..Γιατι αυτή ξέρει πώς θα μαι πάντα εγώ μες το όπλο της σφαίρα..Καλό ξημέρωμα..
Εβελίνα.

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα