Τετάρτη, 10 Φεβρουαρίου 2010

There is a brotherhood..


Δε χάθηκα.Επειδή με ρώτησαν πολλοί γιατί άφησα το γράψιμο μου τόσες μέρες.Λες και δεν ξέρετε ότι έχουμε και εξεταστική τώρα.Άιντε..Και πάλι τώρα δεν έχω κάτι να γράψω κι είμαι ιδιαίτερα κουρασμένη.Απλά έπεσε στα χέρια μου ένα dvd πού μου θύμισε πολλά.Πάρα πολλά.Δεν έχω να πω κάτι απλά θέλω να ξεκινήσω μ' αυτή τη φράση:<<>>Ναι ξέρω οι περισσότεροι δεν καταλαβαίνετε μου φτάνει όμως που καταλαβαίνω εγώ.Γιατί είναι φορές πού κάποια πράγματα σε σημαδεύουν για πάντα.Έτσι και μένα αυτή η σχολική παράσταση όπως αποκαλούν μερικοί μερικοί(με ξινές φάτσες και κομπλεξ ναι ναι σε σένα το λέω παρόλο πού δεν παίζει να το διαβάσεις και ποτέ αυτό),αυτή η σχολική παράσταση λοιπόν για μένα ήταν ένα τεράστιο κομμάτι το οποίο για κάποιο λόγο μετά από 4 χρόνια το κουβαλάω ακόμα μαζί μου μέσα μου και νιώθω δεμένη μαζί του.Είναι το τουρουκ μακτό μου(πάλι όποιος κατάλαβε κατάλαβε).Νιώθω όμορφα γιατί αυτό το blog το γράφω για μένα και γι' αυτούς πού μου δωσαν την ευκαιρία να νιώσω όλα αυτά.Για το "Drama" και για όλους αυτούς πού ήμασταν μαζί,για όσα κάναμε στα καμαρίνια,για όλα όσα περάσαμε.Δεν είναι κάτι πρωτότυπο και ξέρω ότι τέτοιες καταστάσεις τις βιώνουν χιλιάδες άνθρωποι καθημερινά όμως αν δεν το νιώσεις από πρώτο χέρι δεν μπορείς να καταλάβεις.Σου φαίνονται όλα υπερβολικά αλλά δεν είναι.Είναι η ελευθερία πού νιώθεις,η ασφάλεια,η αγάπη,η συγκίνηση,η αγωνία,η αδρεναλίνη.Ω ναι αυτό είναι αδρεναλίνη.Άλλη έιχαν την κόκα εγώ είχα το "Drama".Και ακόμα δεν έχει σταματήσει αυτή η αδρεναλίνη ακόμα ρέει η ενέργεια μου.Ίσως εκείνη την τελευταία χρονιά πάνω στη σκηνή να ένιωσα ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος πάνω στη γη.'Ισως και να ήμουν.Κι όμως χτυπάω το πόδι μου με δύναμη τώρα και από κάτω έχει ξύλο.Όχι ξύλο.Σανίδι.Και σε σανίδι πάνω θα περπατάω για πολλά χρόνια ακόμα..Καλό ξημέρωμα.Mε Madrugada-majesty για τη Λετίσια. Εβελίνα...

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα