Δευτέρα, 29 Μαρτίου 2010

Rape me.

Φόβος.Όχι για το σήμερα.Για το αύριο.Όχι για το χθες αλλά για το μετά.Αλήθεια αν είχα μηχανή του χρόνου πόσα πράγματα θα άλλαζα και πόσα δε θα έκανα.Τελικά τι είναι προτιμότερο;Να μετανιώσω για κάτι πού έκανα ή για κάτι πού δεν έκανα.Δεν έχω αποφασίσει.Πόσο γλυκός είναι ο φόβος όταν έχω δίπλα μου εσάς.Πόσο σημαντική νιώθω.Δε με νοιάζει τίποτα άλλο όταν είμαι γύρω σας γιατί εσείς ορίζεται την ευτυχία μου εσείς απαλύνετε τον πόνο μου εσείς διώχνετε τους φόβους μου εσείς μου κρατάτε το χέρι εσείς με παίρνετε αγκαλιά εσείς μου δίνετε κουράγιο εσείς μ' αγαπάτε εσείς είστε εκεί εσείς ΘΑ είστε εκεί.Ναι ξέρω ένας φίλος δεν αρκεί.Ούτε 5 αρκούν.Είναι όμως αρκετό για να μη νιώθεις μόνος.Είναι αρκετό για να βλέπεις ένα φως κάθε φορά πού κάποιος σου κλείνει την πόρτα κάθε φορά πού κάποιος σου κόβει τα φτερά.Είναι αρκετό να ξέρεις ότι θα κλάψεις με λιγμούς όμως λίγο πιο δίπλα είναι κάποιος πού θα σου σκουπίσει τα δάκρυα.Και ναι ξέρεις και συ τι είναι αυτό πού πραγματικά μου λείπει τι είναι αυτό πού θέλω όμως είσαι εκεί και μου καλύπτεις τα κενά.Είσαι εκεί και μου δίνεις κουράγιο για το αύριο όποιο και να ναι αυτό.Αν με ρωτούσες και να μπορούσα να γυρίσω το χρόνο πίσω πού θα διάλεγα να είμαι θα σου απαντούσα ''Με τις φίλες μου τα μπάζα''.Γιατί ένα μπάζο είμαι και γω.Τουλάχιστον είμαστε όλες μπάζα.Και δεν μπορείς να διανοηθείς πόση ευτυχία μπορεί να σου προσφέρει ένα μπάζο.Ω όχι δε μπορείς.Κι αν δεν βγουν όλα έτσι όπως τα θέλω,κι αν τελικά δεν μου βγει σε καλό κι αν τελικά πληγωθώ κι αν τελικά όλοι είναι μαλάκες ξέρω ότι ναι αυτές είναι εκεί.Και είναι έτοιμες ακόμα και να δείρουν κάποιον για μένα.Ναι το πιστεύω.Γιατί και γω είμαι.Γι αυτές θα έκανα τα πάντα.Αλήθεια τα πάντα.Γι αυτό δεν έχει νόημα να ασχολούμαι για το αύριο με σένα ή με σένα.Γιατί έχω το σήμερα μ' αυτές.Φοβούνται με το φόβο μου πονάνε με τον πόνο μου νιώθουν αυτά πού νιώθω χαίρονται με τη χαρά μου και ελπίζουν όσα ελπίζω.Και τρέχουν βραδιάτικα στα φαρμακεία να αγοράσουμε ''σιρόπι για το στομάχι''.Μπορώ να αντιμετωπίσω και σένα και σένα και τον κόσμο όλο.Φτάνει να χω αυτές δίπλα μου.Και πρόσεχε.Γιατί θα τις βρεις μπροστά σου.Ντοντ μες αραουντ γουιθ ας.ΣΑΣ ΑΓΑΠΩ.Αααα και ποιος ποιος ποιος το κάνει το καμός;;;Καλό ξημέρωμα.
Ε.

Τετάρτη, 24 Μαρτίου 2010

We still got time.

Μέρες μουντές.Παράξενες μέρες.Άλλοι φεύγουν άλλοι επιστρέφουν άλλοι έρχονται για να μείνουν κι άλλοι απλά περνούν.Τι να πιστέψω τι να κρατήσω;Ν' αφεθώ;Να κρατηθώ;Να ονειρευτώ;Να ερωτευτώ;Τι σκατά;Πού είναι η αλήθεια;Σε σένα;Σε μένα;Σε μας;Υπάρχει αύριο;Η δεν θα υπάρξει καν το σήμερα;Γιατί έχω σβήσει το χθες και περιμένω.Είναι παιχνίδι το ξέρω.Κι έχω χαθεί.Αλλά δεν έχω χάσει.Έχω απλά χαθεί.Δείξε μου το δρόμο.Όχι το σωστό.Τον όμορφο.Φοβάμαι.Φοβάσαι.Το ξέρω.Αλλά θέλω.Ναι θέλω.Υπάρχουν στιγμές πού γνωρίζουμε ανθρώπους και τους χάνουμε πριν τους κάνουμε δικούς μας.Προτιμούμε να χαθούμε μέσα μας να ξεχαστούμε να ξεχάσουμε.Εγώ δεν ξέρω τι κάνω.Κάνω κάτι και μετά το μετανιώνω.Σκέφτομαι τι πρέπει και τι είναι σωστό.Ποτέ τι θέλω.Ποτέ.Θέλω να πάω μια βόλτα.Θέλω να γελάσω.Τα κάνω αυτά κάθε μέρα αλλά κάτι λείπει.Αναρωτιέμαι αν υπάρχει άνθρωπος πού δεν του λείπει κάτι.Και ποιος είναι αυτός πού μας σπρώχνει να παίρνουμε αποφάσεις;Και πού ξέρουμε αν οι αποφάσεις αυτές είναι σωστές;Κι αν χάνω τις καλύτερες στιγμές της ζωής μου περιμένοντας κάτι μοναδικό πού ίσως να μην έρθει ποτέ;Τότε τι;Μόνοι μας είμαστε όλοι καταβάθως.Ένα σώμα και ένα μυαλό γεμάτο σκέψεις,καμμένες σκέψεις,γεμάτο τρέλα.Ξυπνάς το πρωί και σκέφτεσαι αν είσαι ευτυχισμένος.Ποτέ δεν είσαι.Ναι το ξέρω ότι δεν είσαι.Κάνε κάτι γι αυτό.Εγώ δεν κάνω.Προσποιούμαι ότι κάνω.Δες μια ταινία και ζησε την.Έχει πλάκα.Έχει ενδιαφέρον.Έχει νόημα.Βρες κάποιον και αγκάλιασε τον.Νιώσε.Άγγιξε.Και μην κάθεσαι να γράφεις μαλακίες σαν αυτές πού γράφω εγώ.Προσπαθώ να βάλω σε τάξη την παράνοια πού υπάρχει μέσα στο μυαλό μου και είναι ο μόνος τρόπος πού μπορώ να το κάνω.Ίσως και να μπερδεύομαι περισσότερο.Όμως..Όμως τι;Δεν ξέρω τι .Ένα γιατί είναι η ζωή.
Ε.

Τετάρτη, 10 Μαρτίου 2010

Don't give in without a fight.Hey you.


Δεν έχω σκεφτεί τίτλο.Μόνο αυτά πού θέλω να πω.Ναι είμαι ευαίσθητη ποτέ όμως δεν έχω μιλήσει ανοιχτά γι' αυτό ποτέ δεν έχω κάνει κάτι γι' αυτό.Το χω ξαναπεί.Μ'αρέσει να παρατηρώ τους ανθρώπους και να αρπάζω όσα πιο πολλά μπορώ από αυτούς να μαθαίνω μέσα απ' αυτούς να γνωρίζω μέσα απ' αυτούς να νιώθω μέσα απ' αυτούς.Οδηγούσα σήμερα κατέβαινα στο κέντρο να πάω στο μάθημα.'Εβρεχε.Και οδηγώντας πέρασα απ' τη σχολή τυφλών.Περνάω κάθε μέρα από κει.Και καθώς περνούσα έιδα ένα νεαρό τυφλό να βγαίνει από εκεί μέσα με το βοηθητικό ραβδί του και με ένα χαμόγελο ζωγραφισμένο στο προσωπό του.Και με πιασε οργή.Οργή για όλους εμάς πού δεν είμαστε ευχαριστημένοι με τίποτα στη ζωή μας ζητάμε πάντα κάτι παραπάνω και νιώθουμε δυστυχισμένοι και μίζεροι ένώ ρε πούστη μου υπάρχουν άνθρωποι πού δεν έχουν τα πιο σημαντικά πράγματα στη ζωή.Την όραση την ομιλία,άνθρωποι πού δεν μπορούν να περπατήσουν να χορέψουν να κάνουν έρωτα να πούνε σ' αγαπώ, άνθρωποι πού δεν μπορούν να μείνουν μόνοι τους χρειάζονται πάντα κάποιον να τους ταίζει να τους ντύνει να τους πλένει άνθρωποι πού περνάνε μήνες χρόνια ολόκληρα σε νοσοκομεία άνθρωποι χωρίς χέρια άνθρωποι ιδιαίτεροι.Κι όμως αυτοί οι άνθρωποι χαμογελάνε.Γιατί μέσα από το πρόβλημα τους μέσα από την ιδιαιτερότητα τους έχουν βρει την ουσία της ζωής.Και η ουσία της ζωής είναι ΝΑ ΖΕΙΣ.Όχι να σκέφτεσαι πώς θα ήταν η ζωή σου καλύτερη.Ν' αρπάζεις κάθε στιγμή κάθε δευτερόλεπτο.Να προσφέρεις όχι μόνο σε σένα αλλά και σε όσους το χρειάζονται.Να μην λυπάσαι ούτε να συμπονάς αλλά να προσφέρεις.Και να μην είσαι αχάριστος.Γιατί εσύ μπορεί να μην είσαι ευτυχισμένος με τη ζωή σου όμως ένας τυφλός θα έκανε τα πάντα για να ήταν εσύ έστω για μία μέρα.Κι όμως υπάρχουν τυφλοί άνθρωποι πού δεν βλέπουν μαύρο.Αλλά βλέπουν τη ζωή τους με χρώμα.Με το χρώμα της ψυχής.Τι να κάνουμε ρε γαμώτο.Δεν ξέρω ποιος φταίει δεν είμαι εγώ πού θα το κρίνω αλλά κάποιοι άνθρωποι η μοίρα δεν ήταν καλή μαζί τους.Όχι πάντα τουλάχιστον.Κι όμως αυτοί οι άνθρωποι παλεύουν για το τώρα και το αύριο.Και εσύ νιώθεις ότι θέλεις να αυτοκτονήσεις επειδή δε σου έστειλε ο άλλος μήνυμα ή επειδή έχει γκόμενα.΄Εχεις σκεφτεί ποτέ πώς αυτό το παράλυτο αγόρι είχε μια σχέση σαν τη δική σου και τώρα δεν μπορεί να την απολάυσει όπως θα θέλει;Έχεις σκεφτεί ποτέ ότι αυτό το αγόρι μπορεί να ήταν χορευτής και όλα τα όνειρα του να γκρεμίστηκαν μέσα σε μια στιγμή.Δεν σου ζητάω να μην είσαι χαρούμενος ή να μην είσαι ευτυχισμένος όμως πραγματικά αν κοιτάξεις γύρω σου θα δεις ότι δεν αξίζει να στεναχωριέσαι να σκας να απορείς και να σκέφτεσαι αν σε θέλει ή αν θα σου μιλήσει ή αν θα είστε μαζί γιατί πάνω απ' όλα σημασία έχει ότι πατάς στα πόδια σου ότι ακούς βλέπεις μιλάς μυρίζεις νιώθεις αναπνέεις ζεις.Ναι όλοι έχουμε προβλήματα άλλοι μεγάλα και άλλοι μικρά.Όμως όλα αυτά αργά η γρήγορα λύνονται.Όμως κάθε φορα πού θα θυμώνεις με σένα ή με τη ζωή να σκέφτεσαι ότι υπάρχουν και προβλήματα τα οποία δεν λύνονται και δε θα λυθούν ποτέ.Αν και ναι είμαι της άποψης ότι η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία.Αχ μην είσαι αχάριστος.Κι αν έχεις μέσα σου πράγματα πού θέλεις να τα βγάλεις μην αφήνεις της μέρες να περνάνε.Μη μένεις μόνος.Έχεις αγάπη να δώσεις το ίδιο και γω.Μην περιμένεις πότε θα σου κλείσει η ζωή το μάτι.Κλείστο εσύ σ' αυτήν και πάρτην στα χέρια σου.Ομόρφυνε την απόλαυσε την.Δε θα ξεχάσω ποτέ αυτό το χαμόγελο του νεαρού σήμερα το μεσημέρι.Ποτέ.Και έχω σκοπό της ζωής μου να βοηθήσω αυτούς τους ανθρώπους και να με βοηθήσουν κι αυτοί.Και τώρα θα μου πεις πώς γίνεται να με βοηθήσουν αυτοί.Κι όμως.'Εχω ανάγκη να αποκτήσω δύναμη στην ψυχή μου και μόνο ένας τέτοιος άνθρωπος μπορεί να σε βοηθήσει σ' αυτό.Δένομαι με τους ανθρώπους.Ναι.Είναι κακό.Είναι όμως και καλό.Μου αρέσει να βλέπω αληθινά χαμόγελα.Μου αρέσει να βλέπω στα μάτια του άλλου την ευτυχία να νιώθω ότι μου λέει ευχαριστώ πού είσαι εδώ ευχαριστώ πού είσαι εσύ.Δεν έχω σκοπό να σε συγκινήσω.Απλά νομίζουμε όλοι ότι τέτοιοι άνθρωποι ανάπηροι τυφλοί με τραγικές ιστορίες υπάρχουν μόνο στον Παπακαλίατη και στο grey's anatomy.OXI.Υπάρχουν γύρω μας.Και είναι εκεί για να σου θυμίζουν τοπόσο τυχερός είσαι ή το πόσο ηλίθιος είσαι πού υποτιμάς τη ζωή σου τον εαυτό σου τους φίλους σου.Έχεις τα πάντα ρε μαλάκα.Τα πάντα.Δεν θα γίνω κακιά μαζί σου επειδή παρκάρεις σε θέση για ανάπηρους ούτε θα σε πω ρατσιστή επειδή κοιτάς με λύπηση αυτούς τους ανθρώπους.Όμως δε πρόκειται να δεχτώ ότι είσαι δυστυχισμένος.Ναι σε πιστεύω αλλά δεν θα το δεχτώ.Γιατί εσύ ορίζεις την ευτυχία σου.Και όσα εμπόδια έρχονται υπάρχει τρόπος να τα προσπερνάς.Σημασία δεν έχει το αν βλέπεις το αν ακούς το αν αγγίζεις το αν περπατάς.Σημασία έχει το αν νιώθεις.Ναι αισθήματα και συναισθήματα.Αυτά είναι η πηγή της ζωής.Και όταν τα εξωτερικεύεις όταν τα μοιράζεσαι τότε νιώθεις ζωντανός.Όλοι είμαστε το ίδιο.Γυμνά όντα άλλα άσχημα άλλα όμορφα άλλα ψηλά άλλα κοντά άλλα με δύο πόδια άλλα με ένα όμως όλοι έχουμε ένα κοινό.Σε όλους μας χτυπάει η καρδιά μας.Δεν έχει σημασία για ποιον χτυπάει.Σημασία έχει ότι χτυπάει και όσο χτυπάει έχεις χρόνο.Να ζήσεις αυτά πού δεν έζησες να πεις αυτά πού δεν είπες.Μη χάνεις καιρό.Δεν είσαι καλύτερος ούτε χειρότερος από κανένα.Κι αν σου ζητήσει στη Ναυαρίνου ένα μαστουρωμένο παιδί ένα τσιγάρο μη το βρίσεις.Δε θα σου κάνει κακό.Ένα παιδί είναι κι αυτό σαν και σένα.Ένα παιδί πού έχασε το δρόμο του.Βοήθησε το να το βρει.Όλοι παιδιά είμαστε και όλοι είμαστε ίσοι.Ναι αυτά σκέφτηκα μέχρι να φτάσω στο μάθημα και συνεχίζω να τα σκέφτομαι μέχρι τώρα.Κι όμως θέλω να στείλω αλλά δεν στέλνω θέλω να μιλήσω αλλά δεν μιλάω θέλω να ζητήσω συγγνώμη αλλά δεν το κάνω.Ε να.Φάε μια μούτζα και συ να ησυχάσουμΕ.Εγώ αυτό θα κάνω.Θα πάρω τη ζωή στα χέρια μου γιατί εγώ είμαι αυτή πού με οδηγώ στην ευτυχία μου.Και το αγόρι αυτό το δρόμο της ευτυχίας ψάχνει απ΄λώς τον οδηγεί ένα ραβδί.'Ολοι την ίδια πόρτα ψάχνουμε.Μη πάρεις το λάθος δρόμο.

Καλό ξημέρωμα.

Εβελίνα.

Δευτέρα, 8 Μαρτίου 2010

A little girl lost in the woods.

Κι από κει πού κάθε μέρα περίμενα την ώρα πού θα γυρίσω σπίτι και θα γράψω,τώρα τι;Τι έχω πάθει;Δεν έχω όρεξη.Δεν έχω έμπνευση.Νιώθω ότι ίσως να μην έχω κάτι αξιόλογο να μοιραστώ.Είναι δυνατόν;Όχι δεν είναι.Σίγουρα έχω πολλά να πω κάτι όμως με τραβάει πίσω.Ίσως γιατί τώρα προτιμώ να ονειρεύομαι παρά να γράφω,προτιμώ να φαντάζομαι τον κόσμο έτσι όπως τον θέλω εγώ παρά να τον ζωγραφίζω με λέξεις.Προτιμώ να στείλω αυτό το μήνυμα παρά να βασανίζω το μυαλό μου με ατελείωτες σκέψεις πού δε βγάζουν πουθενά.Τι ωραία πού θα ήταν αν όλοι λέγαμε αυτά πού θέλουμε αν όλοι κάναμε όσα θέλαμε χωρίς δεύτερη σκέψη.Κι εγώ αυτή τη στιγμή θέλω να μαι κάπου αλλού κι όμως συνεχίζω να κάθομαι εδώ.Δεν τολμάω.Γιατί;Γιατί φοβάμαι.Τι φοβάμαι;Την απόρριψη.Και γιατί δε ρισκάρω;Γιατί θέλω να ρισκάρεις εσύ πρώτα.Ναι αυτό θέλω.Θέλω να ξέρω πώς ότι θέλω το θέλεις και συ.Και πώς αργά η γρήγορα θα το χω και θα το χεις.Πφφ ναι ξέρω ότι αυτό δεν είναι blog αλλά μοιάζει με το ημερολόγιο μιας δεκαπεντάχρονης.Όμως αυτός είναι ο σκοπός.Να γράφω ότι μου κατεβαίνει στο κεφάλι.Κι αν σ αρέσει.Ας πούμε εδώ και πόση ώρα με σφίγγει το σουτιέν μου όμως δεν μπαίνω στον κόπο να το βγάλω γιατί φοβάμαι ότι θα μου φύγει η έμπνευση.Σάπια.Πω τώρα πού το σκέφτομαι το σάπια μου θυμίζει σουπιά.Και δεν μ αρέσουν κ οι σουπιές.Γενικά δηλαδή με τα θαλασσινά δεν τα πάω πολύ καλά.Σούσι ούτε για πλάκα προτιμώ να φάω φίδι.Επίσης ήθελα να δηλώσω κάτι.Ήξερα ότι υπάρχουν ομαδικές θυσίες ομαδικές αυτοκτονίες αλλά ότι υπάρχει ομαδικό μάτιασμα ε όχι αυτό δεν το ήξερα.Τώρα πού κολλάει αυτό;Αχ μόνο εμείς ξέρουμε πού κολλάει.Γι' αυτό εμπρός ας ρίξω ένα ξεμάτιασμα γιατί δεν μας βλέπω καλά.Μέχρι και χαλάζι έπεσε σήμερα οπότε έτσι όπως πάμε και τσουνάμι να ρθει δε θα μου φανεί περίεργο.Είναι κάτι τέτοιες βραδινές ώρες πού μόλις έχω φάει και η σκέψη μου εκτροχιάζεται πάει απ' το ένα θέμα στο άλλο.Απ τη μία σκέφτομαι τι θα βάλω αύριο κι απ' την άλλη πού έχει εξαφανιστεί κάθε ίχνος αξιοπρέπειας(βλέπε Τζούλια,όχι δν πρόκειται να σχολιάσω τίποτα).Ουφ και ξανά ουφ η ζωή είναι τόσο περίεργη και τα συναισθήματα τόσο παράλογα πού περιμένεις με αγωνία το επόμενο λεπτό την επόμενη στιγμή πού θα ζήσεις.Αυτό κάνω και γω ζω το τώρα περιμένοντας το μετά.Ίσως γιατί δεν μ΄αρέσει αυτό το τώρα πού ζω και εύχομαι σε ένα καλύτερο μετά.Είναι ένα βήμα κι αυτό.Δεν πειράζει πού δε σ' αρέσει το τώρα και περιμένεις το μετά.Αρκεί πού δεν κοιτάς πίσω.Στ' αλήθεια όμως δεν κοιτάμε πίσω;Δεν ξέρω για σένα.Θ' απαντήσω όμως για μένα.ΝΑι.Κοιτάω πίσω.Δεν ξέρω γιατί δεν ξέρω για πόσο όμως κοιτάω και αναρωτιέμαι.Αναρωτιέμαι αν θα είχα ποτέ την ευκαιρία να αλλάξω κάτι τι θα ήταν αυτό.Και βασανίζομαι.Γι' αυτά πού έκανα.Και πάνω απ' όλα γι' αυτά πού δεν έκανα.Αλήθεια ακόμα δεν έχω αποφασίσει τι είναι καλύτερο.Να τα κρύβεις όλα μέσα σου επειδή φοβάσαι την απόρριψη;'Η να παίρνεις το ρίσκο και τη ζωή στα χέρια σου;Εσύ θα μου πεις.Γιατί αυτό ζω τώρα εγώ.Τις νύχτες μου μακριά σου.
Σ' αφήνω μ' αυτό πού νιώθω τώρα. Madrugada-valley of deception.
Kaλό ξημέρωμα.
Εβελίνα.

Δευτέρα, 1 Μαρτίου 2010

I drink to get drunk.

Ένα ρεμάλι.Αυτό είμαι.Όχι δεν ήμουν πάντα.Τώρα είμαι.Τι να κάνουμε;Μ' αρέσει.Ναι ρε γιαγιά προφανώς και δεν ξενυχτάω μόνη μου προφανώς και δεν είμαι η μόνη πού κοιμάται αφού βγει ο ήλιος.Το χω ξαναπεί.Όταν κοιμάμαι νιώθω ότι χάνω ώρες απ' τη ζωή μου.Όταν πίνω νιώθω ότι κερδίζω.Έρχεται όμως μια στιγμή πού λες αρκετά.Ε ήρθε αυτή η στιγμή για μένα.Είναι η στιγμή πού απ' τη μέθη σου ξεχνάς τι είναι πραγματικότητα και τι όχι,ξεχνάς τι έχει συμβεί πραγματικά και τι έβλεπες απλά στον ύπνο σου.Η στιγμή πού τους μισείς όλους η τους αγαπάς όλους.Με χειρότερο κομμάτι τη στιγμή πού θες να δείξεις τους άλλους το πόσο τους μισείς ή πόσο τους αγαπάς και εκεί τα γαμάς όλα.Ε τι να κάνω δεν πίνω συχνά αλλά όταν πίνω εκδηλώνομαι.Και είμαι χαρούμενη.Αφήστε με να είμαι χαρούμενη έστω και με τεχνητή χαρά.Ουφ.Και είναι πού λες τώρα Κυριακή ξημερώματα και γυρνάω σπίτι με τη βοήθεια του κοινού κάθομαι στο πάτωμα και μπαίνω σε βαθιά σκέψη και συλλογίζομαι.Τι είναι οι άντρες;Και πόσα είδη υπάρχουν;Και πόσα απ' αυτά τα είδη έχω γνωρίσει εγώ;Είναι ο άντρας φίλος λέω,ο άντρας πού γουστάρεις και σε γουστάρει αλλά φοβάται να το δείξει,ο άντρας πού στο δείχνει αλλά εσύ δεν τον γουστάρεις,ο άντρας πού εσύ θεωρείς φίλο κι αυτός βαθιά μέσα του λιώνει,ο άντρας πού λιώνεις εσύ αλλά θα φας τα μούτρα σου γιατί θα σε πηδήξει και θα φύγει,ο άντρας πού θα πηδήξεις εσύ και θα φύγεις και σπανιότατα είναι ο άντρας πού σε θέλει ω ναι.Και τον θέλεις κι εσύ.Και ζήσαν αυτοί καλά και μεις καλύτερα.Ω ναι.Τους έχω γνωρίσει όλους μπορώ να πω.Και μίλάμε δεν μπορώ να διαλέξω ποιος άντρας θα μου κάνει το λιγότερο κακό.Ο Φίλος;;ΜΟυαχαχχαχα.Και γιατί στο τέλος να θέλουμε αυτόν πού δεν μπορούμε να έχουμε;Γιατί να θέλουμε αυτόν πού είναι μαλάκας;Θα σου πω γιατί.Γιατί αυτό πού θα νιώσεις την πρώτη φορά πού θα σε φιλησεί θα ναι πιο δυνατό απ΄όλα τα φιλιά πού έχεις νιώσει.Γι' αυτό σου λέω και σένα μην αργείς.Γιατί αργείς.Αλκοολ και άντρες.Ο χειρότερος συνδυασμός για ένα Σάββατο βράδυ και μια Κυριακή πρωί.Και τα δύο προκαλούν εθισμό.ΚΑι για νατα ξεπεράσεις χρειάζεται απεξάρτηση.Δύσκολη η απεξάρτηση.Δεν έχω να πω άλλα τώρα.Γιατί δεν έχω πιει.Όχι εντάξει απλά ακόμαι μισο κοιμάμαι.Δεν υπάρχει πιο αστείο πράγμα στον κόσμο να πηγαίνεις το πρωί στη σχολή σου και να σου λέει ο καθηγητής ότι άμα μιλήσεις θα μεθύσουν ακόμα και τα βιβλία.Ένα χαμόγελο με διαπερνάει εκείνη τη στιγμή και δε νιώθω ντροπή μόνο χαρά.Γι' αυτό και γω λοιπόν σου λέω κάνε αυτό πού νιώθεις.Γιατί τελικά αυτό είσαι και συ.'Ενας πόθος πού αρνείται να κάνει έρωτα με ότι έχει ερωτευτεί. Nick cave- I put a spell on you
Εβελίνα.