Δευτέρα, 8 Μαρτίου 2010

A little girl lost in the woods.

Κι από κει πού κάθε μέρα περίμενα την ώρα πού θα γυρίσω σπίτι και θα γράψω,τώρα τι;Τι έχω πάθει;Δεν έχω όρεξη.Δεν έχω έμπνευση.Νιώθω ότι ίσως να μην έχω κάτι αξιόλογο να μοιραστώ.Είναι δυνατόν;Όχι δεν είναι.Σίγουρα έχω πολλά να πω κάτι όμως με τραβάει πίσω.Ίσως γιατί τώρα προτιμώ να ονειρεύομαι παρά να γράφω,προτιμώ να φαντάζομαι τον κόσμο έτσι όπως τον θέλω εγώ παρά να τον ζωγραφίζω με λέξεις.Προτιμώ να στείλω αυτό το μήνυμα παρά να βασανίζω το μυαλό μου με ατελείωτες σκέψεις πού δε βγάζουν πουθενά.Τι ωραία πού θα ήταν αν όλοι λέγαμε αυτά πού θέλουμε αν όλοι κάναμε όσα θέλαμε χωρίς δεύτερη σκέψη.Κι εγώ αυτή τη στιγμή θέλω να μαι κάπου αλλού κι όμως συνεχίζω να κάθομαι εδώ.Δεν τολμάω.Γιατί;Γιατί φοβάμαι.Τι φοβάμαι;Την απόρριψη.Και γιατί δε ρισκάρω;Γιατί θέλω να ρισκάρεις εσύ πρώτα.Ναι αυτό θέλω.Θέλω να ξέρω πώς ότι θέλω το θέλεις και συ.Και πώς αργά η γρήγορα θα το χω και θα το χεις.Πφφ ναι ξέρω ότι αυτό δεν είναι blog αλλά μοιάζει με το ημερολόγιο μιας δεκαπεντάχρονης.Όμως αυτός είναι ο σκοπός.Να γράφω ότι μου κατεβαίνει στο κεφάλι.Κι αν σ αρέσει.Ας πούμε εδώ και πόση ώρα με σφίγγει το σουτιέν μου όμως δεν μπαίνω στον κόπο να το βγάλω γιατί φοβάμαι ότι θα μου φύγει η έμπνευση.Σάπια.Πω τώρα πού το σκέφτομαι το σάπια μου θυμίζει σουπιά.Και δεν μ αρέσουν κ οι σουπιές.Γενικά δηλαδή με τα θαλασσινά δεν τα πάω πολύ καλά.Σούσι ούτε για πλάκα προτιμώ να φάω φίδι.Επίσης ήθελα να δηλώσω κάτι.Ήξερα ότι υπάρχουν ομαδικές θυσίες ομαδικές αυτοκτονίες αλλά ότι υπάρχει ομαδικό μάτιασμα ε όχι αυτό δεν το ήξερα.Τώρα πού κολλάει αυτό;Αχ μόνο εμείς ξέρουμε πού κολλάει.Γι' αυτό εμπρός ας ρίξω ένα ξεμάτιασμα γιατί δεν μας βλέπω καλά.Μέχρι και χαλάζι έπεσε σήμερα οπότε έτσι όπως πάμε και τσουνάμι να ρθει δε θα μου φανεί περίεργο.Είναι κάτι τέτοιες βραδινές ώρες πού μόλις έχω φάει και η σκέψη μου εκτροχιάζεται πάει απ' το ένα θέμα στο άλλο.Απ τη μία σκέφτομαι τι θα βάλω αύριο κι απ' την άλλη πού έχει εξαφανιστεί κάθε ίχνος αξιοπρέπειας(βλέπε Τζούλια,όχι δν πρόκειται να σχολιάσω τίποτα).Ουφ και ξανά ουφ η ζωή είναι τόσο περίεργη και τα συναισθήματα τόσο παράλογα πού περιμένεις με αγωνία το επόμενο λεπτό την επόμενη στιγμή πού θα ζήσεις.Αυτό κάνω και γω ζω το τώρα περιμένοντας το μετά.Ίσως γιατί δεν μ΄αρέσει αυτό το τώρα πού ζω και εύχομαι σε ένα καλύτερο μετά.Είναι ένα βήμα κι αυτό.Δεν πειράζει πού δε σ' αρέσει το τώρα και περιμένεις το μετά.Αρκεί πού δεν κοιτάς πίσω.Στ' αλήθεια όμως δεν κοιτάμε πίσω;Δεν ξέρω για σένα.Θ' απαντήσω όμως για μένα.ΝΑι.Κοιτάω πίσω.Δεν ξέρω γιατί δεν ξέρω για πόσο όμως κοιτάω και αναρωτιέμαι.Αναρωτιέμαι αν θα είχα ποτέ την ευκαιρία να αλλάξω κάτι τι θα ήταν αυτό.Και βασανίζομαι.Γι' αυτά πού έκανα.Και πάνω απ' όλα γι' αυτά πού δεν έκανα.Αλήθεια ακόμα δεν έχω αποφασίσει τι είναι καλύτερο.Να τα κρύβεις όλα μέσα σου επειδή φοβάσαι την απόρριψη;'Η να παίρνεις το ρίσκο και τη ζωή στα χέρια σου;Εσύ θα μου πεις.Γιατί αυτό ζω τώρα εγώ.Τις νύχτες μου μακριά σου.
Σ' αφήνω μ' αυτό πού νιώθω τώρα. Madrugada-valley of deception.
Kaλό ξημέρωμα.
Εβελίνα.

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα