Κυριακή, 11 Απριλίου 2010

The night.

''Αν η αγάπη δίνει φτερά πες μου πως βρέθηκα σ' αυτό το κλουβί....''


Κάποιοι λένε ότι φταίει η νύχτα.Εγώ λέω ότι φταις εσύ.Δεν είναι τυχαίο πού είναι Κυριακή.Ακόμα μια Κυριακή.Τι κάνω εγώ αυτή την Κυριακή;Μετράω τις στιγμές πού πέρασαν και ονειρεύομαι τις επόμενες.Ώρες ώρες νιώθω ότι η ζωή μου είναι μια ατελείωτη φαντασίωση.Σκέφτομαι πώς θα ήθελα να γίνουν όλα κλείνω τα μάτια και τα φαντάζομαι.Βλέπω μροστά μου την εικόνα έτσι όπως την έχω ονειρευτεί.Και μετά ξυπνάω.Κάποιοι λένε ότι αν θέλεις πολύ κάτι στο τέλος γίνεται.Και εγώ το πιστεύω αυτό.Για να γίνει όμως αυτό πρέπει να βρω πρώτα τι θέλω.Ακόμα μια μελαγχολική Κυριακή και προτιμώ να κάνω κύκλους με το αμάξι παρά να πίνω μια μπύρα στο ίδιο μέρος πού είναι τόσο γνωστό κι όμως μοιάζει τόσο ξένο.Προτιμώ να κάνω κύκλους με το αμάξι να ακούω τη μουσική μου και να μην βλέπω μπροστά μου.Προτιμώ να είμαι μόνη μου και να κλαίω τη μοίρα μου.Δεν είναι κακό.Πολλοί άνθρωποι το χουν ανάγκη αυτό κάποιες φορές.Να μείνουν μόνοι.Να σκεφτούν να ονειρευτούν.Να βάλουν λίγο δράμα στη ζωή τους.Η μαμά μου μου λέει πώς όταν ήμουν μικρή όταν έκλαιγα κοιταζόμουν στον καθρεύτη για να κλάψω ακόμα πιο πολύ.Αν αυτό δεν είναι μία drama queen τότε τι σκατά είναι;Ναι όταν δεν είμαι καλά θέλω να βάζω την πιο καταθλιπτική μουσική και να κλαίω με μαύρο δάκρυ.Να δίνω ρεσιτάλ κι όσο η μουσική δυναμώνει τόσο πιο έντονο να γίνεται το κλάμα μου.Ήξερα έναν άνθρωπο κάποτε με τον οποίο πραγματικά δίναμε ρεσιτάλ κλάματος.Κάναμε και διφωνίες πού και πού αυτός front man και γω back vocals.Κι όμως αυτές ήταν οι εντονότερες στιγμές της ζωής μου.Είναι η στιγμή πού νιώθεις ότι θες να ξεριζώσεις την καρδιά σου πού θες να πνίξεις τον άλλο από αγάπη πού θες να τον σκοτώσεις για να μην στον κλέψει κανένας και να στε πάντα μαζί.Πραγματικά αυτές είναι οι στιγμές πού δεν μπορείς να ελέγξεις τον εαυτό σου πού νιώθεις ότι όλος ο κόσμος εξαφανίζεται πώς τίποτα πια δεν έχει σημασία νιώθεις πώς αν αφήσεις τον άλλο απ' την αγκαλιά σου θα χαθεί για πάντα.Και συ τρέμεις και τον κρατάς σφιχτά με όλη σου τη δύναμη.Κι όταν τελικά φύγει..Γεμίζεις αυτή τη δεξαμενή με δάκρυα και περιμένεις τη μέρα πού θα ξεσπάσει η βροχή.Γιατί αυτές είναι οι στιγμές πού δεν τελειώνουν ποτέ.Άνθρωποι πάνε και έρχονται.Όμως αυτές οι στιγμές μένουν για πάντα και έρχεται μια στιγμή πού ξυπνάς και συνειδητοποιείς ότι όλος αυτός ο καιρός ήταν ένα κακό όνειρο πού πάει πέρασε.Είναι σαν να σου γλίστρησε ο άλλος απ' τα χέρια για μια στιγμή και ξαφνικά ανοίγεις τα μάτια και τον βλέπεις να κοιμάται στην αγκαλιά σου σαν να μην πέρασε μια μέρα.Μια Κυριακή σαν κι' αυτή ανοίγεις τα μάτια και λες ότι αύριο είναι μία καινούργια μέρα.Μια καινούργια μέρα για να αναπολήσουμε όλες τις παλιές.Βαρέθηκα να γνωρίζω περίεργους ανθρώπους και βαρέθηκα να βλέπω μέσα απ' αυτούς.Ας δουν οι ίδιοι μέσα τους.Γιατί θέλωνα έρθει μια Κυριακή πού δεν θα θέλω να κάνω κύκλους με το αμάξι μου αλλά θα πίνω μια γαμημένη μπίρα και θα μαι χαρούμενη δεν θα υπάρχει το κενό δεν θα υπάρχει αυτό το βάρος δεν θα υπάρχει αυτό το σφύξιμο και το μυαλό μου δεν θα τρέχει μακριά και θα χρειάζεται να κλείσω τα μάτια για να φανταστώ πώς θα θελα να γίνουν τα πράγματα.Γιατί όντως θα χουν γίνει έτσι.Μια Κυριακή πού θα πίνω αυτή τη μπίρα και στον πάτο θα βλέπω την επόμενη μπίρα πού θα πίω κι όχι το επόμενο δάκρυ πού θα ρίξω.Κάποιες φορές θες απλά μια αγκαλιά σφιχτή για να ηρεμήσεις.Να νιώσεις ασφαλής.Να νιώσεις αγάπη.Μια αγκαλιά δίχως αύριο.Ναι αυτό θέλω κι εγώ.Αλλά δεν ξέρω από ποιον τη θέλω.Αυτό εγώ ονομάζω θλιμμένη Κυριακή.Καλό ξημέρωμα.


Ε.

1 σχόλια:

Ο χρήστης Blogger Ούτις είπε...

Πολύ ανάγλυφο το κείμενο. Όλοι κλαίνε, και ας μη δακρύζουν.

12 Απριλίου 2010 - 6:06 π.μ.  

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα