Δευτέρα, 24 Μαΐου 2010

Can't you understand oh my little friend..

Είναι στιγμές πού δε θέλω τίποτα.Όχι ότι δεν ξέρω τι θέλω.Δε θέλω τίποτα.Δε θέλω να βγω δε θέλω να μείνω σπίτι δε θέλω να φάω δε θέλω να μείνω νηστική δε θέλω να ακούω δε θέλω να βλέπω δε θέλω να μαι μαζί σου δε θέλω να μαι μόνη μου.ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΤΙΠΟΤΑ.Έτσι νιώθω τώρα.Έχεις νιώσει ποτέ ότι δεν έχεις καν το κουράγιο να ανοίξεις το στόμα σου να μιλήσεις;Ότι είσαι τόσο κομμάτια πού δεν αντέχεις.Θα κουραστείς από τον πρώτο ήχο πού θα βγάλεις.Θέλεις να περάσουν οι μέρες απ' την άλλη αναπολείς το χθες.Τι γίνεται;Κι αφού όλοι λένε ότι όλα είναι μέσα στο μυαλό τότε γιατί υπάρχουμε;Αν όντως όλα είναι μέσα στο μυαλό τότε τίποτα δεν έχει νόημα όλα έρχονται και φεύγουν.Έτσι είναι;Εμένα δεν μ' αρέσει έτσι.Τίποτα δεν είναι στο μυαλό.Το μυαλό είναι αυτό πού είναι παντού.Εμένα μ' αρέσει να μη σκέφτομαι.Ή μάλλον θα θελα να μπορούσα να μη σκέφτομαι.Να δρω.Να αρπάζω την ευκαιρία και κάνω πράξη όλα αυτά πού υπό άλλες συνθήκες θα σκεφτόμουν.Θέλω κάτι και το θέλω τώρα.Γίνεται δικό μου.Την άλλη μέρα δεν το θέλω πια.Πώς λέγεται αυτό θα μου πει κανείς;Μήπως τελικά είμαι μίζερη;Μήπως είμαι κενή ή μήπως είμαι μισαλλόδοξη;Μμμ..ωραία λέξη αυτή θα τη λέω πιο συχνά.Μου πάει.Ρε φίλε θέλω να σταματήσω κάποιες κακές συνήθειες πού έχω αλλά δεν μπορώ.Ας πούμε κάθε βράδυ όταν κάθομαι και σκέφτομαι πειράζω τα χέρια μου και τα χω γεμίσει πληγές.Η μαμά μου με παρακαλάει χρόνια να το σταματήσω όμως δεν μπορώ κάθε μέρα λέω από αύριο κι όμως δεν το κάνω είναι σαν να το χω ανάγκη ενώ ακόμα και την ώρα πού το κάνω ξέρω ότι μου κάνει κακό.Πώς κόβεις μια συνήθεια πού σου κάνει κακό.Τι είναι αυτό πού λες στον εαυτό σου τη στιγμή πού πας να το κάνεις;Είναι οι μικρές καλές ή κακές συνήθειες πού έχουμε αυτές πού μας κάνουν ξεχωριστούς.Αυτό πού μένει είναι αυτό πού κάνει ο άλλος διαφορετικά από εμάς.Αυτό είναι πού μετράει αυτό είναι πού λησμονούμε.Σίγουρα ξέρω ότι κανείς δεν πρόκειται ποτέ να λησμονήσει το γεγονός ότι κάθομαι και πειράζω τα χέρια μου είναι πιο πιθανό να λησμονήσει το ότι δεν τρώω ντομάτα ή το ότι έχω υψοφοβία ή το ότι θέλω να περάσουν τουλάχιστον 2μιση ώρες για να χονέψω και να μπω στη θάλασσα ή το ότι ντρέπομαι να παίρνω τηλέφωνο και να παραγγέλνω ή ότι έχω ένα συγκεκριμένο έπιπλο στο δωμάτιο μου το οποίο παριστάνει πάντα τον παρτενέρ μου στους ρόλους πού παίζω ή το ότι φοράω 12 χρόνια την ίδια κολλώνια ή ότι παίζω και γω το καλοκαίρι τη γοργόνα μέσα στη θάλασσα ή το ότι τα αρκουδάκια πού έχω στο κρεβάτι μου τα έχω σε συγκερκιμένη σειρά και δεν μπορώ να κοιμηθώ αν δεν είναι στη θέση πού πρέπει να είναι ή το ότι είμαι εθισμένη στις τσίχλες ή το ότι προτιμάω να μιλάω με στίχους παρά με απλές λέξεις.Αυτές είναι οι συνήθειες πού μας δημιουργούν πού μας κάνουν κάτι το διαφορετικό.Α ναι ξέχασα να αναφέρω και τη συνήθεια μου να πετάγομαι από το ένα θέμα στο άλλο.Ξεκίνησα να λέω ότι δεν θέλω τίποτα.Τώρα θέλω να σταματήσω να πειράζω τα χέρια μου και τίποτα άλλο δεν θέλω κάτι άλλο.Γιατί πραγματικά όλα στο μυαλό είναι.Όχι εντάξει πλάκα κάνω αυτό το είπα για να δω πως θα αντιδράσεις μουαχαχα.Πόσες φορές άραγε μπορεί να ερωτευτεί κανείς..;Φοβάμαι.Ότι ποτέ τίποτα δε θα είναι αρκετό.'Οτι πάντα θα θέλω αυτό πού δεν μπορώ να έχω.Στην τελική όμως όντως δεν ξέρω τι είναι αυτό πού θέλω.Κανείς δεν ξέρει.Γιατί πάντα θέλουμε κάτι παραπάνω.Αλήθεια γιατί συμβαίνει αυτό;Είναι πολύ λίγες οι στιγμές στη ζωή μου πού είπα δεν θέλω τίποτα άλλο είμαι ευτυχισμένη δεν θέλω να είμαι πουθενά αλλού μόνο εδώ.Όλος ο κόσμος να ναι μικρός και αυτό πού ζω τεράστιο μαγικό τόσο δυνατό πού δεν έχω τη δύναμη να το νιώσω να το αισθανθώ.Γιατί φοβόμαστε να ζήσουμε κάτι δυνατό;Γιατί..Γιατί έρχεται μια στιγμή πού νιώθεις ότι η καρδιά σου θα εκραγεί ότι το σώμα σου είναι πολύ μικρό ότι τα ρούχα σου σε στενεύουν ότι δεν μπορείς να αρθρώσεις λέξη για να εκφραστείς ότι θες να σταματήσει για πάντα ο χρόνος και αυτή η στιγμή είναι πού δεν μπορείς να ελέγξεις τον εαυτό σου είναι η στιγμή πού ξέρεις ότι δεν υπάρχει κάτι άλλο να νιώσεις ότι από δω και πάνω είναι το κενό.Ότι δεν έχεις χώρο για αέρα ότι θες να κλάψεις να τσιρίξεις να φωνάξεις να σφίξεις τον άλλο στην αγκαλιά σου και να μην τον αφήσεις ποτέ.Δεν ξέρω αν αυτό είναι έρωτας όμως σίγουρα αυτό το νιώθουμε μία φορά στη ζωή μας.Τα υπόλοιπα είναι απλά υποκατάστατα εφήμερες στιγμές.Απλά για να συνεχίζουμε να ζούμε.Όμως αυτός ο κόμπος στο λαιμό κ αυτό το βάρος στο στήθος πού δεν αντέχεις και δεν μπορείς να καταλάβεις από πού προέρχεται αυτό είναι κάτι πού ποτέ δεν θα ξεχάσεις πώς είναι να το νιώθεις.Στ αλήθεια η αγάπη δεν έχει όριο.Δεν σταματάει ποτέ.Ακόμα κι αν έρθει η στιγμη πού θα πεις''μα πόσο ακόμα μπορώ να σ αγαπήσω.δεν πάει πιο πέρα.''ακόμα και τότε η αγάπη δε σταματάει κι όσο περνάν οι μέρες μεγαλώνει.Ακόμα κι αν δεν έχεις τον άλλο δίπλα σου αυτό το βάρος και αυτό το συναίσθημα θα υπάρχει για πάντα.Και ναι τώρα πια ξέρω.Θα προτιμούσα να ζήσω μια μέρα και να νιώσω έτσι παρά να ζήσω μια ζωή μισή.Δε θέλω να συμβιβαστώ.Γιατί αν είχα την ευκαιρία να νιώσω για μια ακόμα φορά τόσο γεμάτη δε θα μ' ένοιαζει μετά να σταματήσει ο χρόνος.να εξαφανιστεί η γη.να σβήσει ο ήλιος..να μην υπάρξει αύριο.Όνειρα ε;..Ωραία είναι και τα όνειρα.Δεν μπορώ να ζήσω χωρίς αυτά.Μου δίνουν δύναμη και ελπίδα να δέχομαι την κάθε μέρα πού έρχεται και να περιμένω το καλύτερο.Γιατί ξέρω πώς θα έρθει.Και τώρα στην ουσία ονειρέυομαι γιατί κατά βάθως ξέρω ότι δεν ξέρω πώς θα έρθει.Όμως δεν μπορείς να ζήσεις αν δεν έχεις κάτι να περιμένεις..Παγωμένο βλέμμα.Αυτό έχω.Έχω παγώσει.Δε σκέφτομαι δε μιλάω δεν κοιτάω πουθενά.Δεν ξέρω τι νιώθω ξέρω ότι είναι κάτι πολύ περίεργο πού δεν μπορώ να εξηγήσω.Δεν είναι πόνος δεν είναι χαρά.Είναι όμως εκεί και δε λέει να φύγει.Τελικά τι είναι καλύτερο να νιώθεις ή να μη νιώθεις τίποτα;Κάποτε είχα ένα φίλο πού πολύ συχνά μου έλεγε ότι νιώθει κενός άδειος ότι έχει μια ευθεία γραμμή κι όμως εγώ ξέρω ότι είναι ένας άνθρωπος πού δεν μπορούσε να αντέξει αυτά πού ένιωθε.Γιατί ήταν πάρα πολλά.Είναι όμορφο να μην μπορείς να περιγράψεις με λόγια αυτό πού νιώθεις.Να μη μπορείς να το καταλάβεις να μη μπορείς να το εξηγήσεις.Γιατί όσο κι αν προσπαθήσεις να κρυφτείς τον εαυτό σου κοροιδεύεις.Γιατί θα ρθει μια μέρα πού δεν θα αντέξεις θα λυγίσεις και όλα όσα με κόπο κρατούσες βαθιά μέσα σου θα γίνουν λέξεις θα γίνουν δάκρυα θα γίνουν χαρά θα γίνουν πράξη.Και συ...Θα λυτρωθείς.Τι γλυκιά πού είναι η λύτρωση.Γιατί στην τελική αυτό πού μετράει είναι να γυρίσεις στον εαυτό σου και να πεις..''Άξιζε να περιμένω..''Όμως μία ζωή έχουμε..Μόνο μία.Άλλοι δεν πρόλαβαν ούτε να φιληθούν δεν πρόλαβαν να νιώσουν όπως έχω νιώσει εγώ.Γι αυτό όλοι εμείς πού ζούμε ας κάνουμε γρήγορα πράξη όλα όσα σκεφτόμαστε..Για χάρη τους.Για όσους δεν πρόλαβαν...
Καλό ξημέρωμα..
Ε.

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα