Τρίτη, 13 Ιουλίου 2010

Στην άδεια παραλία..


Σιωπή.21 μέρες μακριά.Τόσα αισθήματα τόσες σκέψεις πού τα είχα όλα κλεισμένα μέσα μου.Ξεκινούσα κάθε βράδυ να γράφω όμως το άφηνα.Ήθελα να ζήσω την κάθε στιγμή το κάθε λεπτό.Είναι κάποια πράγματα στη ζωή πού απλά δεν μπορείς να εξηγήσεις.Είναι κάποια αισθήματα πού απλά ποτέ δεν θα καταλάβεις.Είναι κάποιες στιγμές πού απλά ποτέ δεν θα ξεχάσεις.Και είναι κάποιοι άνθρωποι πού είναι τόσο αληθινοί πού απλά ποτέ δεν θες να χάσεις.Ακόμα κι αν ξέρεις πώς θα τους χάσεις.Είναι απ' τις στιγμές πού ξυπνάς και λες όχι όχι όχι γιατί είμαι εδώ;Και θες απλά να ξανακοιμηθείς.21 μέρες μόνος.Γνωρίζεις τον εαυτό σου.Μαθαίνεις από σένα.Και εγώ αυτό που έμαθα;Δεν με νοιάζει αν υπάρχει κακία δεν με νοιάζει αν σου αρέσω δεν με νοιάζει τι λες εσύ.Με νοιάζει πού ξέρω ότι είμαι αληθινή ότι έχω πράγματα να δώσω κι ότι έστω και κάποια στιγμή μπορεί καποιος να καταλαβεί ότι i'm not what i seem(in a good way) όπως μου έγραψε κάποιος.Και έχει τόσο δίκιο.21 μέρες και επιβεβαίωσα το πόσο άδικη είναι η ζωή πόσο κακοί είναι οι άνθρωποι.Κάνεις κάτι από αγάπη και κανείς δεν το αναγνωρίζει και όχι απλά δεν το αναγνωρίζει, το αποδοκιμάζει το αμφισβητεί και σε κάνει να νιώθεις τόσο άσχημα πού απλά αναρωτιέσαι τι κάνω εγώ με όλους αυτούς εδώ;Γιατί κανείς δεν μπορεί να καταλάβει;Γιατί τόση κακία γιατί;Γιατί βλέπουμε μόνο την επιφάνεια;Γιατί μας αρέσει να πληγώνουμε τους άλλους;Αλλάζει πρόσωπα η θλίψη.Κάποιος με ρώτησε πώς γίνεται να τσιρίζω από χαρά και να γυρνάω γεμάτη δάκρυα.Τα δάκρυα δεν είναι μόνο από τη λύπη.Τα δάκρυα είναι έντονες στιγμές έντονα αισθήματα πού δε μπορείς να καταλάβεις.Τα δάκρυα αυτά είναι ο φόβος.Ο φόβος πώς περνάει τόσο γρήγορα ο χρόνος.Πώς δε θα προλάβεις να αποδείξεις ποιος είσαι.Πώς δε θα προλάβεις να δώσεις αυτό πού θες.Πώς θα χάσεις τον άλλο.Πώς ποτέ δε θα εκτιμήσουν τον πραγματικό σου εαυτό.Ο φόβος πώς μεγαλώνεις.Ο φόβος πώς η ζωή είναι στιγμές πού έρχονται και φεύγουν.Κι αν εσύ δεν θες να φύγουν αυτές οι στιγμές;Τι κάνεις μου λες;Πώς μπορείς να παγώσεις το χρόνο;Κι αν πάλι μπορείς;Για πόσο θα το κάνεις;Γιατί φοβάσαι να προχωρήσεις;'Οχι δε φοβάμαι αυτό.Απλά με τρομάζει η ιδέα ότι σε λίγες μέρες όλο αυτό θα αποτελεί παρελθόν.΄Ολα αυτά τα προσωπάκια όλες αυτές οι στιγμές όλα αυτά τα γέλια όλα αυτά τα δάκρυα όλα αυτά τα νεύρα όλες αυτές οι κακίες οι φήμες όλα τα τραγούδια όλες αυτές τις σκέψεις θα αποτελούν παρελθόν.Και δεν το θέλω.Δεν το θέλω γιατί εμένα αυτό είναι η ζωή μου και όλα αυτά θέλω να αποτελούν για πάντα το παρόν.Και το μέλλον.Μα καταβάθως είναι ο καθένας μόνος του.Και πάντα αφήνει τους άλλους πίσω βρίσκει άλλους ζει καινούργιες στιγμές και απλά προχωράει.Και γράφει αυτές τις σειρές για να χει να θυμάται μετά από καιρό πώς κάποιοι άνθρωποι και κάποιες στιγμές την έκαναν να νιώσει έσυ.21 μέρες μακριά.Και ποτέ δεν περίμενα πώς ερχόταν η στιγμή πού θα ευχόμουν αυτές οι 21 μέρες να γίνουν μια ζωή.Και τώρα τι;Προσαρμογή;Εγώ το λέω απλά.....Υπομονή.

Ε. Ξύλινα σπαθιά - αλλάζει πρόσωπα η θλίψη(ακουστική εκτέλεση)