Δευτέρα, 27 Σεπτεμβρίου 2010

Είναι οι άνθρωποι μου έλεγες πουλιά σαν χειμωνιάσει πάντα μακριά πετάνε..


Άνθρωποι.Περίεργα όντα.Άραγε αλλάζουν ποτές;Κι αν αλλάζουν γιατί αλλάζουν;Φταίει ένας έρωτας;Φταίει μια επιτυχία ή μια αποτυχία;Φταίει η πολλή αγάπη πού παίρνουν ή η πολλή αγάπη πού δίνουν;Ώπα κάνω λάθος.Αυτό φταίει όταν αλλάζουν προς το καλό.Τι γίνεται όταν αλλάζουν προς το κακό όμως;Πώς είναι να νιώθεις ότι εξαπατήθηκες;Πώς είναι να νιώθεις τον άλλο ένα ξένο;Άραγε η υπομονή έχει όρια;Η αγάπη αντέχει;Δεν ξέρω.Ίσως και να αντέχει.όΜΩς όταν υπάρχει η αδικία αρχίζει η επανάσταση.Είμαι υπέρ αυτής της επανάστασης.Θες κάτι;Διεκδίκησε το.Σ' ενοχλεί κάτι;σΤΆΣΟΥ στο ύψος σου και δείξτο.Μη φοβάσαι την απόρριψη.Είναι προτιμότερο να φοβάσαι μη σε χάσουν οι άλλοι.Ποιος είναι αυτός πού θα μου πει τι να κάνω.Ποιος είναι αυτός πού θα μου πει τι να νιώθω;Με ποιο δικαίωμα μου λες πώς κάνω λάθος;Εσύ αναρωτήθηκες ποτέ αν κάνεις το σωστό;ΠΑΛΕΨΕ γι' αυτό πού σου αξίζει.Κι αν βγείς χαμένος σε ποσότητα μην ανησυχείς αργά ή γρήγορα θα βγεις κερδισμένος σε είδος.Δεν σε δέχονται γι' αυτό πού είσαι;ΕΣΥ ΑΥΤΟ ΕΙΣΑΙ.Μην τους αφήσεις να μη σε δεχτούν.Αστους εσύ.Και αν φοβάσαι τη μοναξιά,προτιμάς να έχεις κάτι πού σε πληγώνει για να μη νιώθεις μόνος;Κάποιες φορές η μοναξιά είναι καλύτερη και στην τελική ποτέ κανείς δεν είναι μόνος.Απλά να.Είναι αυτή η απορία πώς κάποιοι άνθρωποι είναι σαν αυτές τις σαλαμάνδρες η μάλλον τους χαμαιλέοντες δεν ξέρω καν πώς γράφεται,πού απλά προσαρμόζονται με τις καταστάσεις.ΤΟυσ βολεύεις εσύ για την τετάρτη;Ε την τετάρτη θα σε πάρουν ένα τηλέφωνο να δουν τι κάνεις.ΑΧΑΧαχαχ υποκριτές.Κάποιοι άνθρωποι φοβούνται αυτούς πού τους ξέρουν πραγματικά.Δεν ξέρω γιατί.Ίσως και γω να το φοβάμαι.'Ομως ποτέ δεν υποκρίνομαι.Πάντα κάνω και πάντα θα κάνω και θα λέω αυτό πού νιώθω κι ας πληγώνει τους άλλους.Τουλάχιστον θα ξέρω πώς είμαι αληθινή και πώς δίνω στους άλλους ότι αντέχω να δώσω.Δεν είναι μια επανάσταση πού τώρα ξεκινάει.Έχει να κάνει με εφήμερες σχέσεις.Πάντα έξω θα πέσεις.Πάντα απροειδοποίητα θα γίνει η μετάλλαξη.Και κανείς δεν σε πιστεύει όλοι σε θεωρούν τρελό υπερβολικό τραγικό.ΙΤ'ς οκ.Μου φτάνει πού εγώ ξέρω την αλήθεια.

Μου λεν αν φύγω από τον κύκλο θα χαθώ στα όρια του μοναχά να γυροφέρνω. Και πως ο κόσμος είν' ανήμερο θεριό κι όταν δαγκώνει εγώ καλά είναι να σωπαίνω. Κι όταν φοβούνται πως μπορεί να τρελαθώ μου λεν να πάω κρυφά κάπου να κλάψω. Και να θυμάμαι πως αυτό το σκηνικό είμαι μικρός, πολύ μικρός για να τ' αλλάξω. Μα εγώ μ΄ ένα άγριο περήφανο χορό σαν αετός πάνω απ' τις λύπες θα πετάξω. Σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ, σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ. Θα πάω να χτίσω μια φωλιά στον ουρανό, θα κατεβαίνω μόνο αν θέλω να γελάσω Σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ, σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ. Μου λεν αν φύγω πιο ψηλά θα ζαλιστώ καλύτερα στη λάσπη εδώ μαζί τους να κυλιέμαι. Και πως αν θέλω περισσότερα να δω, σ' ένα καθρέφτη μοναχός μου να κοιτιέμαι. Κι όταν φοβούνται πως μπορεί να τρελαθώ μου λεν να πάω κρυφά κάπου να κλάψω. Και να θυμάμαι πως αυτό το σκηνικό είμαι μικρός πολύ μικρός για να τ' αλλάξω. Μα εγώ μ΄ένα άγριο περήφανο χορό σαν αετός πάνω απ' τις λύπες θα πετάξω. Σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ, σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ Θα πάω να χτίσω μια φωλιά στον ουρανό, θα κατεβαίνω μόνο αν θέλω να γελάσω Σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ, σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθω

Δεν είσαι ποτέ μόνος.Ακόμα και οι σκέψεις σου σου κρατάνε συντροφιά.
Το πάμε ξανά.'Ανθρωποι έρχονται και φεύγουν.Δεν χρειάζεται να τους διώξεις.Αν έχουν σκοπό να φύγουν θα φύγουν από μόνοι τους κι αν θέλουν να γυρίσουν θα βρουν αυτοί τον τρόπο.

Ε.

Τετάρτη, 22 Σεπτεμβρίου 2010

Για μένα εκεί να μη ρωτάς..

Νεύρα.Πίεση.Πνίγομαι.Άνθρωποι.Ψεύτικοι άνθρωποι.Εγωιστές.Αναίσθητοι.Απότομοι.Επιφανειακοί.Κενοί.Δεν εκτιμάνε.Δεν προσφέρουν.Δεν πονάνε.Μόνο ζητάνε.Κι όμως εσύ παλεύεις για να κρατήσεις αυτούς τους ανθρώπους στη ζωή σου.Όσοι είχα δίπλα μου όσοι αγάπησα φεύγουν.Σαν να μην υπήρξαν ποτέ.Απλά φεύγουν.'Οχι δε θα τους κάνω τη χάρη.Εγώ θα φύγω πρώτη.Και για μια στιγμή στη ζωή τους θα νιώσουν την ανάγκη μου.Άνθρωποι πού δεν μιλάν την ίδια γλώσσα με μένα,δε βλέπουν τα ίδια χρώματα δεν ονειρεύονται τα ίδια όνειρα.Άνθρωποι πού είναι δίπλα μου.Αλλά άμα ψάξεις βαθιά θα βρεις απλώς την όψη τους.Όλη μου τη ζωή θα δινα και τη ζωή μου γιθα κάποιους ανθρώπους.Θα έδινα τα πάντα.Θα έκανα τα πάντα.Θα γκρέμιζα τα πάντα.Θα έχτιζα τα πάντα.Δεν είμαι αδύναμΗ.Είμαι απλά εκεί.Έφτασε η στιγμή πού πρέπει να σηκωθώ και να φύγω από εκεί.Αν δεν παίρνω αυτό πού αξίζω θα ψάξω να το βρω αλλού.Δεν με νοιάζει αν θα πονέσουΝ.εγΏ πονάω καιρό τώρα.Είναι η ευκαιρία τους να ψάξουν κι αυτοί βαθιά να βρούνε την αλήθεια.Εγώ κουράστηκα να ζω μια ζωή για τους άλλους.Κουράστηκα να κουράζομαι.Αυτή τη στιγμή έχω ανάγκη να πάρω και όχι να δώσω.Και θα το κάνω όσο κι αν πονάει θα το κάνω.Γιατί μπορεί κάποιοι τώρα να μην καταλαβαίνουν όταν όμως δεν θα μαι ΕΚΕΙ θα καταλάβουν.The drama queen is back.To pack...

E.

Παρασκευή, 10 Σεπτεμβρίου 2010

May it be.


There are times I wish I was part of a romantic movie of a black and white film of a beautiful poem of a sad song of a bright day part of love.These times I can't think in greek.I can't think at all.I just close my eyes and talk to myself acting as if there's a camera in front of me recording what i'm doing.These times I can speak only english in order to impress the director who's in my thoughts in front of me searching for new talents.Ha you fool.I'm not crazy.You may say I'm a dreamer.But I'm not the only one.I dream about the future.I dream about the past.But most of all I dream right now.I dream how things could have been different or how I could change what has happened.But some things cannot change.Death happens.I can't un-happen it.And for that I feel sorry.There's a moment in your life when you no longer feel powerful you no longer have hope to go on.No longer have the strength to smile to wait to dream.But i should carry on.Whether It's written or not.I want to travel.All around the world.I want to fall in love as i have never been before.Want to meet people i will never see in my life again.I want to run in a valley full of colours listen to the wind sing in the rain drive through the desert swim in the ocean cry on the mountains get kissed in the sea.I want someone to take me my hand and love me.Love me as bad as no one ever has.I want someone to come take me by the hand and convince me that i should never ever stop dreaming.Cause i already have.Life is unfair.I often stare in the clouds in the stars and i wonder.Why it's not me who's on the stage?Why is it not me who's not on the screen.But there are other times when i wonder,why are you taking them away?Why them?Is there really someone up there who choses them?Because if there is.Then there's really no point to dream TO HOPE.Show me.Somehow show me that life is beautiful that we should fight for it.Either for a boy either for a girl either for your parents either for your friends but mostly for yourself.You have to fight.ANd never stop believing.Cause the day you'll stop then there'll be no tomorrow.You are the painter.Life is an empty paper ready to be painted by you.You can always make a mistake but you can always erase it or you can just put another colour on it.Either abstract or something specific this drawing is your life.And how you have imagined it.I know drawings are not alive.It takes only some imagination to light the fire and give them life.Sometimes I wonder.Is it me who's a weirdo or everybody else in this wolrd?I don't know.And maybe i'll never will.All i know is I'm different.Different in my own way.Or at least that's what i think until i get to know another different.The years pass.ANd yet i still have hope that my dreams will come true even if i'm sitting infront of a pc and i'm not doing nothing about it.I still believe.There is time.But you don't have to waste it.Because it's precious.Cause i'd reallylike to be on a plane going to Ireland right now instead of writting these words.It's just that i have a broken leg.Dah i'm funny after all.Oh it's getting late.I have to go and watch it.My life season 22 episode 1.Enjoy!

E.

Δευτέρα, 6 Σεπτεμβρίου 2010

Αθωότις.



Έχουν περάσει μέρες.Και είπα ότι θα περιμένω να έρθουν τα γενέθλια μου για να γράψω..όμως μόλις άκουσα ένα τραγούδι και δεν άντεξα..Γιατί υπάρχει ένα μέρος πάνω στον κόσμο πού με κάνει ευτυχισμένη.ένα μέρος πού δίνει νόημα στη ζωή μου ένα μέρος πού απ' τη μία με κρατάει πίσω αλλά απ' την άλλη με βοηθάει να κοιτάω μπροστά.ένα μέρος στο οποίο έχου ζήσει τις πιο όμορφες στιγμές της ζωής μου και έχω γνωρίσει κάποιους απ' τους πιο σημαντικούς ανθρώπους της ζωής μου.Ανθρώπους πού ξέρω ότι δε θα χάσω ποτέ.Πού ξέρω ότι θα κοιτάω βαθιά μέσα στα μάτια τους και θα βλέπω για πάντα την αλήθεια.έρχεται μια στιγμή στη ζωή σου(για μένα δεν είναι μόνο μία) πού νιώθεις ότι λυγίζεις πού πνίγεσαι πού νιώθεις ένα κόμπο στο λαιμό δίχως να χεις τη δύναμη να το πολεμήσεις.Νιώθεις να τρελένεσαι νιώθεις να χάνεις τον έλεγχο,κάθεσαι πάνω σ ένα βράχο και θέλεις να κλείσεις τα μάτια και να αφήσεις όλο σου το βάρος να πέσει.έτσι είμαι τώρα πνιγμένη μ' ένα γύψο στο πόδι να με εμποδίζει και με σκέψεις να με περιτριγυρίζουν δίχως να μπορώ να σηκωθώ όρθια και να το ξεπεράσω.'Ομως κλείνω τα μάτια και σκέφτομαι ότι έιμαι εκεί.Στον Αρμενιστή.Μόνο εκεί.Για πάντα εκεί.Σκύβω το κεφάλι και μετράω υπομονετικά τις μέρες για να βρεθώ και πάλι εκεί.Όλο το χρόνο τον περνάω περιμένοντας.Αξίζει άραγε να ζεις περιμένοντας;Ναι.Γιατί εμένα αυτό με κρατάει ζωντανή.Αυτό με κρατάει αληθινή.Αυτό μου δίνει αναπνοή,ελπίδα έμπνευση.Είναι το μόνο συναίσθημα το οποίο δε θα είμαι ποτέ ικανή να περιγράψω,να τραγουδίσω να ζωγραφίσω.Είναι το μόνο συναίσθημα το οποίο μπορώ απλά να το νιώθω και να ονειρεύομαι.Πολλοί το θεωρούν τρελό.Εγώ το λέω μαγικό.Αερικό είσαι..Είναι αυτή η αίσθηση του αέρα να σου φυσάει τα μαλλιά και αυτή η μυρωδιά φρεσκάδας πού σε μελαγχολεί.Αρκεί ένα βλέμμα σ' αυτή τη θάλασσα για να γεμίσω αγάπη για να περάσουν από μπροστά μου στιγμές υπέροχες χρόνια ατελείωτα όλη μου η ζωή.Τα πάντα.Χαρές λύπες δάκρυα και χαμόγελα έρωτες και απογοητεύσεις φίλους και εχθρούς όλα εκεί.Μόνο εκεί.Για πάντα εκεί.Για τη Λετίσια την Κική τη Μελίνα τον Άκη το Μπίλυ το Γιώργο τη Λία τη Λώρα τον Αλέξανδρο τον Κώστα το Νίκο τον Άρη την Έμιλυ το Δημήτρη το Μήτσο το Χρήστο την Κική την Εύα το Στέλιο τη Μαρία τον Τάτο και τη Μπούλα τη Νατάσα και το Γιώργο το Θοδωρή την Ελίνα τη Νίκη το Μιχάλη και όλους αυτούς πού νιώθουν ότι νιώθω.Θα είμαι πάντα εκεί.Και πάντα θα περιμένω.Θα περιμένω τη μέρα πού θα επιστρέψω εκεί.Στον Αρμενιστή.

http://www.youtube.com/watch?v=TuIi8_6SHgo

Ε.