Δευτέρα, 6 Σεπτεμβρίου 2010

Αθωότις.



Έχουν περάσει μέρες.Και είπα ότι θα περιμένω να έρθουν τα γενέθλια μου για να γράψω..όμως μόλις άκουσα ένα τραγούδι και δεν άντεξα..Γιατί υπάρχει ένα μέρος πάνω στον κόσμο πού με κάνει ευτυχισμένη.ένα μέρος πού δίνει νόημα στη ζωή μου ένα μέρος πού απ' τη μία με κρατάει πίσω αλλά απ' την άλλη με βοηθάει να κοιτάω μπροστά.ένα μέρος στο οποίο έχου ζήσει τις πιο όμορφες στιγμές της ζωής μου και έχω γνωρίσει κάποιους απ' τους πιο σημαντικούς ανθρώπους της ζωής μου.Ανθρώπους πού ξέρω ότι δε θα χάσω ποτέ.Πού ξέρω ότι θα κοιτάω βαθιά μέσα στα μάτια τους και θα βλέπω για πάντα την αλήθεια.έρχεται μια στιγμή στη ζωή σου(για μένα δεν είναι μόνο μία) πού νιώθεις ότι λυγίζεις πού πνίγεσαι πού νιώθεις ένα κόμπο στο λαιμό δίχως να χεις τη δύναμη να το πολεμήσεις.Νιώθεις να τρελένεσαι νιώθεις να χάνεις τον έλεγχο,κάθεσαι πάνω σ ένα βράχο και θέλεις να κλείσεις τα μάτια και να αφήσεις όλο σου το βάρος να πέσει.έτσι είμαι τώρα πνιγμένη μ' ένα γύψο στο πόδι να με εμποδίζει και με σκέψεις να με περιτριγυρίζουν δίχως να μπορώ να σηκωθώ όρθια και να το ξεπεράσω.'Ομως κλείνω τα μάτια και σκέφτομαι ότι έιμαι εκεί.Στον Αρμενιστή.Μόνο εκεί.Για πάντα εκεί.Σκύβω το κεφάλι και μετράω υπομονετικά τις μέρες για να βρεθώ και πάλι εκεί.Όλο το χρόνο τον περνάω περιμένοντας.Αξίζει άραγε να ζεις περιμένοντας;Ναι.Γιατί εμένα αυτό με κρατάει ζωντανή.Αυτό με κρατάει αληθινή.Αυτό μου δίνει αναπνοή,ελπίδα έμπνευση.Είναι το μόνο συναίσθημα το οποίο δε θα είμαι ποτέ ικανή να περιγράψω,να τραγουδίσω να ζωγραφίσω.Είναι το μόνο συναίσθημα το οποίο μπορώ απλά να το νιώθω και να ονειρεύομαι.Πολλοί το θεωρούν τρελό.Εγώ το λέω μαγικό.Αερικό είσαι..Είναι αυτή η αίσθηση του αέρα να σου φυσάει τα μαλλιά και αυτή η μυρωδιά φρεσκάδας πού σε μελαγχολεί.Αρκεί ένα βλέμμα σ' αυτή τη θάλασσα για να γεμίσω αγάπη για να περάσουν από μπροστά μου στιγμές υπέροχες χρόνια ατελείωτα όλη μου η ζωή.Τα πάντα.Χαρές λύπες δάκρυα και χαμόγελα έρωτες και απογοητεύσεις φίλους και εχθρούς όλα εκεί.Μόνο εκεί.Για πάντα εκεί.Για τη Λετίσια την Κική τη Μελίνα τον Άκη το Μπίλυ το Γιώργο τη Λία τη Λώρα τον Αλέξανδρο τον Κώστα το Νίκο τον Άρη την Έμιλυ το Δημήτρη το Μήτσο το Χρήστο την Κική την Εύα το Στέλιο τη Μαρία τον Τάτο και τη Μπούλα τη Νατάσα και το Γιώργο το Θοδωρή την Ελίνα τη Νίκη το Μιχάλη και όλους αυτούς πού νιώθουν ότι νιώθω.Θα είμαι πάντα εκεί.Και πάντα θα περιμένω.Θα περιμένω τη μέρα πού θα επιστρέψω εκεί.Στον Αρμενιστή.

http://www.youtube.com/watch?v=TuIi8_6SHgo

Ε.

1 σχόλια:

Ο χρήστης Blogger Λυδία ** είπε...

αξίζει να περιμένεις για ότι σε κάνει να χαμογελάς ! να κλείνεις τα μάτια και να ταξιδεύεις εκεί και όλα θα περνάνε με έναν μαγικό τρόπο !! ***

19 Σεπτεμβρίου 2010 - 9:06 π.μ.  

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα