Τρίτη, 12 Οκτωβρίου 2010

Απρόσμενο.

Ναι μία μέρα σαν όλες τι άλλες.Ή μάλλον όχι μία μέρα χειρότερη απ' τις άλλες.Κι αυτοί πού έχεις ανάγκη δεν είναι εδώ.Κάποιοι επειδή δεν μπορούν κάποια επειδή δεν θέλουν και άλλοι επειδή εγώ δε θέλω.Άλλη μια μέρα προσπάθειας για επιβίωση από αυτή τη μιζέρια και τη μαυρίλα πού επικρατεί.Δεν έχω συνηθίσει έτσι εγώ.Εγώ όλη μέρα ήμουν απασχολημένη όλο είχα κάτι να κάνω δεν είχα χρόνο να σκεφτώ πόσο μάλλον χρόνο για να φιλοσοφήσω.Και τώρα τι;Έχω ένα πόδι πού μ έκανε ενάμιση μήνα να σέρνομαι και να σαπίζω να σκέφτομαι τι θέλω και τι όχι.ήρθε και η βροχή και τα κανε χειρότερα.Ήρθαν και κάτι απρόσμενες στιγμές και γέμισαν το μυαλό μου απορία σκέψεις αισθήματα και καρδιοχτύπια.Ποια είμαι τελικά; Και τι είναι αυτό πού θέλω;Τι μου λείπει;Και έχω άραγε μετανειώσει για κάτι πού έκανα ή για κάτι πού δεν έκανα;Ξέρω για ένα πράγμα πού μετανειώνω.Πού εμπιστεύτηκα ανθρώπους πού δεν έπρεπε πού πίστεψα σε ένα αύριο μαζί τους ένα αύριο πού ήδη χθες αποτελούσε παρελθόν.Πονάει να το ζεις αυτό.Πονάει να το βλέπεις,Νιώθεις πώς θα ανοίξει η πόρτα και θα έρθει μια τεράστια αγκαλιά να σε ζεστάνει.Μια αγκαλιά πού δεν έρχεται ποτέ.'Ετσι και γω "μεθάω τις λύπες μου σε άθλιες γιορτές"..Θέλω να φωνάξω.ΔΕΝ ΦΤΑΙΩ ΕΓΩ ΕΣΥ ΦΤΑΙΣ.Θέλω να δείξω την αλήθεια.Δε βαριέσαι τζάμπα χρόνος.Θέλω ένα λόγο για να σηκώνομαι απ το κρεβάτι το πρωί.Ένα λόγο να παίρνω τα μάτια μου από αυτή τη γαμημένη οθόνη.Μου χες πει πριν καιρό πώς δεν σου έχω αφιερώσει κανένα κείμενο μου.Πώς να το κάνω όταν δεν είσαι εδώ;όταν έχεις φύγει εδώ και καιρό;Ζω για το αύριο.Γι αυτό θα σηκωθώ αύριο απ το κρεβάτι.Για να παραλάβω αυτό πού καθυστέρησε σήμερα.Ναι είναι όλα μαύρα.Ναι υπάρχει ένα τεράστιο κενό.Είναι έτοιμο να γεμίσει.Καλό ξημέρωμα.
Ε.

Κυριακή, 3 Οκτωβρίου 2010

I will never be clean again.


Δεν μπορώ να σε δω φιλικά της είπε και διάλεξε το δρόμο της επιστροφής δίχως να κοιτάξει πίσω.Γιατί δεν κοίταξες;Γιατί έφυγες;Γιατί φοβάσαι.Δεν της το πε.Εκείνη το κατάλαβε.Σκατά είναι αυτά σου λέω.Σκατά.Τρόπος για να ξεφύγεις.'Αλλοι φεύγουν επειδή δεν σε βλέπουν πια ερωτικά και άλλοι επειδή δεν σε βλέπουν φιλικά.Ε τότε ποιοι είναι αυτοί πού μένουν;Μόνο αυτοί πού θέλουν να αρπάξουν κάτι από σένα;Εγώ γιατί δίνω δίχως αντάλλαγμα;Φακ γιου.Εσύ τα φταις για όλα.Εσύ φταις πού μου συμβαίνει αυτό.Δεν εμπιστεύομαι κανένα.Φοβάμαι να αγαπήσω φοβάμαι να αγαπηθώ φοβάμαι να κοιμηθώ φοβάμαι να κοιτάξω δεξιά και αριστερά φοβάμαι να ζήσω φοβάμαι να απλώσω το χέρι μου και να πιάσω ένα άλλο.Σε μισώ.'Ισως απλά να σε λατρεύω.Ίσως πάλι να σε μισώ σκέτο.Η ίσως απλά.Σκατά.Δεν έχει απλά.Τίποτα δεν είναι απλό.Όλα μαύρα.Πιες μπας και δεις λίγο χρώμα.Αυτό λέω στον εαυτό μου και όλα πάνε καλά.Υπάρχουν όντως άνθρωποι πού είναι πραγματικά καλά;Μακάρι.Το εύχομαι.Δεν θέλω να τους γνωρίσω.Γιατί θα μουτζουρώσω τις ωραίες ζωγραφιές τους.Ε τώρα δηλαδή τι φάση το παίζω και συγγραφέας;Από πότε;Και γιατί δεν έχουν συνοχή αυτά πού γράφω;Α ναι.Γιατί έχω πιει.Και γιατί έχω πιει;Α ναι.Για να ξεχάσω.Τι να ξεχάσω.Έλα ντε.Ούτως ή άλλως δεν ξέρω ποια είμαι ούτε ποιοι είναι οι γύρω μου.Κάποτε ήμουν σίγουρη για όλους τώρα πια για κανέναν.Πόσο τέλειο είναι όταν βρέχει.Νομίζεις ότι η ζωή σου είναι ταινία κι ότι θα ρθει ο πρίγκιπας να σ αρπάξει και να σε φιλήσει καθώς οι σταγόνες θα βρέχουν τα προσωπά σας.Γιούχου.Φάε μια μούτζα τώρα γιατί αυτά τελείωσαν.Κι αν όμως δεν τελείωσαν;Κι αν απλά δεν έχουν αρχίσει ακόμα;Αυτή η απορία βάζει το ξυπνητήρι το πρωί και σου λέει σήκω είναι μια καινούργια μέρα σήμερα.Κι όμως εσύ δεν είσαι εκεί.Η ζωή περνάει.Και δεν είσαι εκεί.Δεν σε περιμένω δεν σε θέλω.Απλά εσύ δεν είσαι εκεί.Κάποτε.Για ένα κάποτε ζούμε όλοι.Δεν θέλω να μιλάω.Θέλω μόνο να γράφω και να τραγουδάω.ΔΕΝ μπορώ να κάνω αλλιώς ντρέπομαι τα χάνω τρέμω δεν έχω τι να πω.Δέξου το.Μα τι λέω.Δεν ξέρω καν σε ποιο μιλάω.Μάλλον σ αυτόν πού δε μπορεί να με δει φιλικά αυτός βασικά με τσάτισε και γράφω τώρα.Και πού τα γράφω τα διαβάζει κανείς;Και γω στη θέση σου δεν θα τα διάβαζα.Παραείναι μαύρα όλα.Ίσως είναι όμως οι σκέψεις πού φοβάσαι να κάνεις η αλήθεια πού φοβάσαι να δεις.'Οχι δεν θέλω να μαι μόνη.Γι' αυτό και δεν είμαι.Αγκαλιά θέλω όχι κάποιον να μου ζητάει να βγάζω τα ρούχα μου..Είμαι αυτό πού είμαι.Να με θέλεις γι αυτό πού είμαι και όχι γι αυτό πού προσπαθώ να είμαι για σένα.όχι τέλος.Στόμα έχεις μιλιά δεν έχεις.Έτσι είναι όλοι.Ανήμποροι να μιλήσουν.Ανήμποροι να ζητήσουν συγγνώμη να πούν σ' αγαπώ να σου πουν πάμε για μια μπύρα πάμε μια βόλτα να σου πουν ότι σήμερα είσαι πολύ όμορφη να σου πουν έλα εδώ να σε φιλήσω.Ανήμποροι να ζήσουν όπως θέλουν.Είναι οι άνθρωποι περίεργοι ή εγώ τελικά;Κι άραγε υπάρχει κάποιος εκεί έξω πού βλέπει την αλήθεια;Γιατί εγώ είμαι εδώ και τον περιμένω.Να έρθει να τη φανερώσει.
Καλό ξημέρωμα.
Ε.


The Sharp and open
Leave me alone And sleeping less every night As the days become heavier and weighted Waiting In the cold light A noise A scream tears my clothes as the figurines tighten With spiders inside them And dust on the lips of a vision of hell I laughed in the mirror for the first time in a year A hundred other words blind me with your purity Like an old painted doll in the throes of dance I think about tomorrow Please let me sleep As I slip down the window Freshly squashed fly You mean nothing You mean nothing I can lose myself in Chinese art and American girls All the time Lose me in the dark Please do it right Run into the night I will lose myself tomorrow Crimson pain My heart explodes My memory in a fire And someone will listen At least for a short while I can never say no to anyone but you Too many secrets Too many lies Writhing with hatred Too many secrets Please make it good tonight But the same image haunts me In sequence In despair of time I will never be clean again I touched her eyes Pressed my stained face I will never be clean again Touch her eyes Press my stained face I will never be clean again I will never be clean again I will never be clean again I will never be clean again
The cure-The figurehead.