Τρίτη, 23 Νοεμβρίου 2010

Ράγισμα.


'Ηταν μεγάλη η αποχή.όμως να πού πάλι οδηγήθηκα πάνω από αυτό το πληκτρολίγιο γεμάτη σκέψεις και ιδέες μα πάνω απόλα γεμάτη με γιατί.Αυτό το γιατί είναι πού φεύγει και έρχεται στη ζωή μου κάθε λίγο.Γιατί δεν είμαι ευτυχισμένη;Γιατί δεν είμαι ερωτευμένη;Γιατί είμαι;Ποιος να ξέρει..χου νοουζ.Και τελικά τι έχει σημασία να ναι οι φίλοι σου κοντά όταν τους χρειαστείς ή να ζουν μαζί σου;Να ζουν μέσα από σενα να ζεις μέσα από αυτούς.Δε με νοιαζει αν θα ναι εκεί όταν τους χρειαστώ μια αδύναμη στιγμή.Αν είναι να απουσιάζουν όλες τις υπόλοιπες.Πόσες πιθανότητες υπάρχουν να κάναμε λάθος με κάποιον άνθρωπο στη ζωή μας;Και πώς μπορούμε να ξέρουμε αν πρέπει να φύγουμε από αυτόν.Και αν φύγαμε και ξαναγυρίσαμε και πάλι θέλουμε να φύγουμε;Απλά φεύγουμε;ΝΑΙ.απλά φεύγουμε έτσι κι αλλιώς δεν θα το προσέξει.Δεν πειράζει αν στο τέλος δυο άνθρωποι αποδειχθεί ότι δεν ταιριάζανε ή ότι δεν ήταν ο ένας για τον άλλο η μία για την άλλη.Είναι αρκετό πού το κατάλαβαν έστω και λίγο αργά.Δεν μπορούμε να πιέσουμε κάτι πού έχει ήδη πετάξει μακριά.Πρέπει απλά να πάρουμε την απόφαση και να το αφήσουμε πίσω όσο κι αν μας πονάει.Γιατί ποτέ δεν βρήκε κανείς νόημα στο να προσπαθεί για μια χαμένη αγάπη για μια χαμένη φιλία.Το μόνο πού κατάφερε είναι να προξενήσει πόνο στον εαυτό του και να απογοητευτεί ακόμα περισσότερο από τον άνθρωπο που αγαπά.Είναι πολύ σκληρό να βλέπεις τους ανθρώπους σου να αλλάζουν.Κι ακόμα σκληρότερο,αυτοί να μη το βλέπουν.Είναι όμως γλυκό να έχεις δίπλα σου άλλους ανθρώπους πού θα σε βοηθήσουν να το ξεπεράσεις.Άραγε οι φίλοι μπορούν να αντικατασταθούν από εφήμερες φιλίες;δΕΝ ξέρω εγώ αυτό βλέπω..Στην αγάπη όμως δεν το λέω αντικατάσταση,το λέω ανάσταση ή επανάσταση.Παίρνω τη ζωή μου στα χέρια και τρέχω να ξεφύγω από ένα παρελθόν πού με κρατάει δεμένη και μόνη..Και απλά εύχομαι..Εύχομαι ότι μια μέρα θα είμαι και πάλι ευτυχισμένη θα είμαι και πάλι ερωτευμένη.Γιατί μου αξίζει.Να πολεμάω και να υποφέρω για φίλους πού με πλήγωσαν και ακόμα με πληγώνουν όχι.Αυτό ΔΕ μου αξίζει.Είναι ωραίο να ενθουσιάζεσαι,να νομίζεις ότι βρήκες το άλλο σου μισό την αδελφή ψυχή σου.Να λες μεγάλα λόγια να κάνεις μεγάλες πράξεις με η χωρίς ανταπόκριση.Και πόσο οδυνηρό είναι να πέφτεις απ' τα σύννεφα.Ελεύθερη πτώση.όχι και τόσο ελεύθερη.Κάποιος άλλος με σπρωξε.Μου έδωσε το χέρι για να κρατηθώ.Μα δεν ήταν αρκετά ζεστό.Δεν ήταν αρκετά δυνατό.Και έπεσα.
Καλό ξημέρωμα. Ε.

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα