Κυριακή, 23 Ιανουαρίου 2011

welcome back.

Και να πού έρχεται η στιγμή πού ενώ περνάνε μέρες εβδομάδες χωρίς να έχεις την ανάγκη να γράψεις εδώ πέρα να κλάψεις και να μελαγχολήσεις να πού έρχεται η μέρα πού πάλι νιώθεις ότι πνίγεσαι νιώθεις ότι στέκεσαι γυμνή στο πάτωμα ότι έχεις παγώσει ότι δεν μπορείς να κουνηθείς ότι δεν μπορείς να ξεχάσεις ότι δεν μπορείς να ονειρευτείς παρά μόνο να ελπίζεις.Να ελπίζεις ότι θα βρεις τον εαυτό σου.Το χαμένο σου εαυτό.Μα τι συμβαίνει;Τι μου λείπει;Μήπως η ερώτηση η σωστή είναι τι δε μου λείπει;όχι..Δεν ξέρω.ΔΕν ξέρω τίποτα.Δεν ξέρω τι θέλω δεν ξέρω τι να περιμένω δεν ξέρω τι να ονειρευτώ δν ξέρω τι νιώθω, ξέρω μόνο τι να ελπίζω.Ελπίζω να μάθω ελπίζω να συνέλθω ελπίζω να βρω το νόημα πού ψάχνω.Γιατί έρχεται μια στιγμή στη ζωή σου πού απλά δεν είσαι αναγκασμένος να σηκωθείς και να πας στη σχολή μες το κρύο,αλλά είσαι ανγκασμένος να σηκωθείς και να πάρεις τη ζωή σου στα χέρια σου,μια στιγμή πού δεν χρειάζεται να κλαις σκεπτόμενη το παρελθόν αλλά πρέπει να χαμογελάς για αυτό(ν) πού έχεις τώρα στη ζωή σου για όλα όσα έχεις για όλους όσους σε έχουν στη δική τους ζωή.Πφφ..μα γιατί ενώ είσαι καλά ξαφνικά πέφτεις πάλι στο κενό;Τι φταίει;Ο καιρός;Η περίοδος;(ναι στη γνωστή αναφέρομαι).Δεν ξέρω τι..Αυτό πού ξέρω ότι όλα ένας φόβος τα δημιουργεί.Ναι αυτή είναι η λέξη πού κρύβεται βαθιά μέσα μου.Φόβος..Γιατι;ΓΙα τα πάντα..Χαμογέλα γαμώτο σύνελθε άνοιξε τα μάτια.Του ματς ντράμα ε;Το ξέρω έτσι είμαι εγώ τι να κάνουμε.Και καταβάθως μου χε λείψει λίγο αυτός ο εαυτός μου.Δεν μου λειψε όμως καθόλου όλο αυτό πού μου προκαλεί αυτό το φόβο.Το σιχαίνομαι και το μισώ.Νυστάζω τόσο πού έχω χάσει τη ροή των λέξεων,δεν μπορώ ούτε σωστή πρόταση να συντάξω..Μόνο ότι φοβάμαι μπορώ να πω.Ναι φοβάμαι..Και θέλω κάποιον να φοβάται μαζί μου.Η μάλλον όχι.Τι λέω.Μαζί σου δεν φοβάμαι κανένα.Μόνο εμένα.
Καλό ξημέρωμα
Ε.

1 σχόλια:

Ο χρήστης Blogger The exiled Hussar είπε...

Εβελίνα, καταλαβαίνω πως νιώθεις. Την τελευταία εβδομάδα κι εγώ έτσι είμαι. Χαμένος, ανήσυχος. Δεν ξέρω τι έχω πάθει. Δεν μου συνέβη τίποτα. Και πάλι δεν μπορώ να γελάσω, να συγκεντρωθώ, να ζήσω στην πραγματικότητα. Νιώθω ένα βάρος, μια σκιά, τον αέρα να αραιώνει και τον κόσμο να χάνεται. Η σιωπή απλώνεται και όσο και αν φωνάξω δεν διαλύεται. Καλή δύναμη, μην σταματάς να ελπίζεις. Είναι το τελευταίο που μας απέμεινε.

24 Ιανουαρίου 2011 - 6:19 π.μ.  

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα