Τετάρτη, 28 Σεπτεμβρίου 2011

Ότι έγινα σε σένα το χρωστάω.


Ωχ।Αυτό δεν είναι σίγουρα καλό.Τι έγινε ?Μόλις χθες απάντησες στον φίλο σου"Δεν γράφω πια γιατί γράφω μόνο όταν δεν είμαι καλά μόνο όταν το χω ανάγκη"।Τι έγινε τώρα?Το χεις ανάγκη?Δεν ξέρω।Μπορεί και να το χω।Μπορεί και όχι।Όμως αυτό εδώ όλο αυτό।Όχι δεν είναι αληθινό।Δεν είναι φυσιολογικό।Είναι τρομακτικό।Είναι επώδυνο।Είναι ψεύτικο।Είναι αναίσθητο।Είναι διαφορετικό।Είναι απαίσιο।Δεν το θέλω।Προσπαθώ।Να καταλάβω।Εμένα।Εσένα।Τους γύρω।Τον κόσμο όλο।Παρατηρώ κι όμως δεν παίρνω απάντηση।Τι είναι αυτό πού συμβαίνει;Για ποιο λόγο είμαστε τελικά εδώ।Γιατί γνωρίζουμε συγκεκριμένους ανθρώπους στη ζωή μας;Είμαστε άραγε προορισμένοι από κάποιον να συναντήσουμε αποκλειστικά αυτούς;Είμαστε αποκλειστικά προορισμένοι για να πονάμε;Για να μαστε το θύμα;Για να ελπίζουμε;Γιατί εγώ δε νιώθω έτσι.Η μάλλον έτσι νιώθω।Μικρά διαλείμματα ευτυχίας।Γνωρίζεις κόσμο।Δένεσαι νιώθεις ότι ζεις κάτι διαφορετικό।Νιώθεις επιτέλους πώς έστω και για μια φορά δεν υπάρχει κακία δεν υπάρχει φθόνος δεν υπάρχει ζήλια δεν υπάρχει εγωισμός δεν υπάρχει αχαριστία δεν υπάρχει απιστία δεν υπάρχει ψέμα δεν υπάρχει πόνος δεν υπάρχει κοροιδία δεν υπάρχουν πισώπλατες μαχαιριές δεν υπάρχουν αρνητικά σχόλια δεν υπάρχουν φήμες δεν υπάρχουν κακοπροαίρετοι άνθρωποι δεν υπάρχει θυμός δεν υπάρχει απώλεια δεν υπάρχει σκοτάδι δεν υπάρχουν στιγμές πού υποφέρεις।Μόνο αέρας।Μόνο ο αέρας πού αναπνέεις και νιώθεις ελεύθερος,νιώθεις ότι για μια φορά μπορείς να είσαι ο εαυτός σου να αγαπήσεις και να αγαπηθείς μέχρι το άπειρο να δώσεις και να πάρεις να πεις αυτά πού νιώθεις να βγάλεις όλη την ειλικρίνια από μέσα σου χωρίς κανείς να σε κρίνει।Να γνωρίσεις ανθρώπους να γεμίσεις εμπειρίες να μην αφήσεις στιγμή να πάει χαμένη।Να νιώσεις ότι να επιτέλους,αξίζω και γω κάτι διαφορετικό ότι ναι επιτέλους βρήκα κάποιον σαν κι εμένα।Να νιώσεις αυτό το περίεργο συναίσθημα της όχι ευτυχίας αλλά αυτό το συναίσθημα ότι είσαι ξεχωριστός για κάποιον,ότι αυτό πού όλοι θεωρούν περίεργο καποιος το θεωρεί απλά όμορφο και μοναδικό।Όπως με μοναδικό τρόπο μπορούν οι άνθρωποι πάντα να καταστρέφουν αυτή τη στιγμή।Γιατί δεν είναι τίποτα παρά μια στιγμή।Μια ελπίδα πού έχασε το παιχνίδι της έτσι άδοξα।Και το μόνο πού μένει είναι το γιατί;Πάντα αυτό το γιατί।ΌΜως στην τελική εγώ θα σε ρωτήσω,γιατί να παλεύεις για τους άλλους;Γιατί να τους αφήνεις να παίρνουν κομμάτια από μεσα σου;Κομμάτια πού ποτέ δεν θα επιστρέψουν πίσω;Γιατί έτσι είναι η ζωή θα σου απαντήσω।Και γω έχω μάθει στη ζωή μου να δίνω τα κομμάτια μου।Γιατί θα έρθει κάποια στιγμή πού για να φτιαχτεί απ την αρχή το παζλ του εαυτού μου θα πρέπει να έρθουν κοντά πολλοί πολλοί άνθρωποι και τότε θα σου πω,"είδες?τελικά έχουν πάρει πολλοί άνθρωποι ένα κομμάτι από μένα,κι αυτό με κάνει χαρούμενη γιατί τουλάχιστον ξέρω ότι ένα κομμάτι μέσα τους είναι διαφορετικό।"Μόνο εσύ।Μόνο εσύ πήρες από μένα ολόκληρο το παζλ και με άφησες εδώ άδεια।Μόνη।Το έκανες κομμάτια και τα κομμάτια τα διέλυσες και τώρα προσπαθώ να τα μαζέψω όμως δεν τα βρίσκω πουθενά।Τι τα έκανες;Τα πέταξες;Ή τα κρατάς σφιχτά κρυμμένα μέσα σου προσπαθώντας με όλη σου τη δύναμη να κρύψεις αυτό πού πραγματικά νιώθεις।Γιατί αν είναι αυτό τότε δεν με νοιάζει।Δεν θα με νοιάζει।Γιατί ξέρω।Γιατί σε ξέρω।Μα τι ηλίθια πού είμαι।Δεν υπάρχει απάντηση "έτσι είναι η ζωή"।ΟΧΙ।Δεν είναι έτσι,εμείς την αφήνουμε έτσι γιατί τα παρατάμε γιατί κουραζόμαστε να προσπαθούμε γιατί κουραζόμαστε να πονάνε।Ναι και γω κουράστηκα।Αλήθεια κουράστηκα।Όμως όταν ο πόνος γυρνάει αυτός ο πόνος είναι αβάσταχτος είναι πιο δυνατός απ το θάνατο είναι πιο δυνατός και πιο έντονος απ' το πιο έντονο βράδυ πού πέρασες κάνοντας έρωτα।Και γω κρατιέμαι,γεμίζω θυμό οργή γεμίζω γιατί γεμίζω εγωισμό και ψάχνω να βρω τη δύναμη για να μη σε ψάξω για να μην έρθω να σε βρω και να σου πω όλα αυτά।Όλα αυτά πού φοβάμαι।Γιατί φοβάμαι?Γιατί με έκανες να φοβάμαι;Γιατί με άφησες μόνη;Γιατί δεν μ αφήνεις επιτέλους;Γιατί είσαι παντού;ΦΥΓΕ।Φύγε μακρία।Φύγε και μην ξαναγυρίσεις।Ξέρεις αν υπ'ηρχε αυτή η μηχανή όπως στην ταινία πού μπορεί να διαγράψει απ' τη μνήμη σου γεγονότα πού συνέβησαν,ξέρεις θα έδινα τα πάντα για να την αγοράσω।Και αφού καθόμουν με ένα τσιγάρο στο χέρι και ακούγοντας αυτή τη μουσική,σκεφτόμενη μία μία όλες τις στιγμές πού περάσαμε μαζί από την πρώτη ως την τελευταία,ξέρεις,μετά θα καθόμουν και θα πατούσα το κουμπί।Και αφού ξυπνούσα όλα θα ταν διαφορετικά।Αλλά θα έπρεπε να κάνεις και συ το ίδιο।Δε σου αξίζει να θυμάσαι όλα όσα σου δωσα।Αλλά σου αξίζει να θυμάσαι τον πόνο πού μου προκάλεσες।Σου αξίζει να νιώσεις απλά για μια στιγμή οπως ένιωσα।Γιατί ότι έγινα σε σένα το χρωστάω।Ναι αυτό το ανθρωπάκι πού κρατιέται απο αλκοόλ από άθλιες γιορτές όπως λέει και ο Θ॥Ναι αυτή την κοπέλα πού φοβάται να αγαπήσει και φοβάται πάνω απ' όλα να αγαπηθεί πού φοβάται να δώσει πού φοβάται να δεθεί πού φοβάται να νιώσει πού φοβάται να ζήσει।Ναι αυτό σε σένα το χρωστάω।Σε ένα κόσμο πού για μένα εσύ ήσουν ο κόσμος και οι άλλοι όλοι απλά περαστικοί,αν εσύ έγινες αυτό πού είσαι τώρα τότε τι νόημα έχουν όλα τα υπόλοιπα;Τότε το κακό μέχρι πού μπορεί να φτάσει;Γιατί;Γιατί;Τι είναι έρωτας;Είναι φιλία;ΤΙ ΕΙΝΑΙ; Δεν ξέρω τι είναι,ξέρω ότι είναι ένα συναίσθημα πού σίγουρα όσο κι αν το τραβήξεις δε θα ξεριζωθεί ποτέ।Έτσι ακριβώς όπως δε θα ξεριζωθεί από μένα αυτό πού είμαι।Δε θα το αφήσω ποτέ να συμβεί ούτε για σένα,ούτε για το αγόρι πού νόμιζα ότι ήταν διαφορετικό και δεν ήταν ούτε γιαολους αυτούς πού τους έδειξα τον πραγματικό μου εαυτό και δεν τον δέχτηκαν,ούτε για όλους αυτούς πού είναι τώρα εδώ αλλά αργά η γρήγορα θα φύγουν,ούτε γι αυτούς πού με πλήγωσαν ούτε γι αυτούς που πλήγωσα ούτε γι αυτούς πού τους έδωσα πολλά και πήρα λίγα ούτε καν για μένα।Για κανένα।Γιατί να προσπαθείς να είσαι κάτι πού δεν είσαι;Είναι σκληρό να λες την αλήθεια και ακόμα πιο σκληρό να την αποδέχεσαι।Και μέχρι τώρα κανένας δεν την έχει αποδεχτεί।Ούτε εγώ।Γιατί ναι πάντα υπάρχει ελπίδα।Και γω πραγμάτικά ελπίζω για μένα,για σένα ,για όλους εσάς।Να έχετε τα μάτια σας και τα αυτιά σας ανοιχτά,το στόμα χαλαρό και την ψυχή ορθάνοιχτη।Γιατί "Σκιές ονείρων είμαστε,σύννεφα πού περνούμε,βάλτε να πιούμε॥"

Ε.