Τρίτη, 1 Νοεμβρίου 2011

Change of plans.


Προσπαθώ μία ώρα να διαλέξω τη χρώμα να έχει η γραμματοσειρά μου και συνειδητοποιώ ότι απλά είμαι τόσο κουρασμένη σωματικά πού απλά έχει παραλύσει ακόμα και το μυαλό μου κοιτάζοντας τα χρώματα χωρίς να σκέφτομαι κάτι κοιτώντας απλά το κενό.Και εκεί πού μέσα απ' την ένταση του χορού και της δύναμης,της πάλης και της οργής μου βγήκε και όλη η ψυχολογική ένταση και ήμουν έτοιμη να αρχίσω πάλι αυτά τα καθόλου καταθλιπτικά και καθόλου απαισιόδοξα κείμενα μου,ένα ζεστό,καυτό για την ακρίβεια μπαμπλμπαθ ήταν αρκετό για να με κάνει να αλλάξω γνώμη.Ναι ναι ξέρω αυτές τις αμερικανιές πού κοροιδεύω,αφρόλουτρο μπανιέρα κεριά κρασί μουσική,ναι αυτό πρώτ φορά εκτίμησα πραγματικά την αξία αυτής της ιεροτελεστίας ειδικά όταν την κάνεις μόνη σου.Άλλη η χάρη.Νιώθεις αυτό το μούδιασμα στο κεφάλι και τα μάτια σου να τρέμουν και αυτή την ηρεμία όπως έτσι ήρεμη και ζεστή είναι η θάλασσα τα βράδια του καλοκαιριού.Αυτό το συναίσθημα της γαλήνης και της διαφυγής από την πραγματικότητα μέσα στο ίδιο σου το σπίτι είναι τόσο ξεχωριστό πού θέλω να το κάνω κάθε μέρα ξανά και ξανά και ξανά.Φωνάζουν όμως όλοι να μην ξοδεύουμε νερό.Αν όμως είναι να νιώθω έτσι ε τότε εγώ θα ξοδεύω.Και απλά να ορίστε θα χω σβηστό το φως δεν θα ξοδεύω ρεύμα.Και πού λες είναι εκείνη η στιγμή πού έχεις το καυτό νερό να σε αγγίζει και προσπαθείς να αδειάσεις απ όλες τις σκέψεις καιιιι τσουπ.Να το.Αυτό πού ήθελες δεν γίνεται ποτέ.Αντί να αδειάζεις γεμίζεις νιώθεις ότι η στάθμητου νερού ανεβαίνει απειλητικά.Δεν είναι όμως το νερό,είναι οι σκέψεις της σημερινής μέρας της χθεσινής του περασμένου μήνα του επόμενου χρόνου.Ποτέ δεν είχα συνειδητοποιήσει πόσα πολλά πράγματα μπορεί να σκεφτεί ένας άνθρωπος μέσα σε μια μπανιέρα.Θα μπορούσα να περάσω ώρες ατελείωτες ακίνητη απλά κοιτώντας το ταβάνι και τον καθρεύτη πού θολώνει όλο και πιο πολύ από τη ζέστη.Ώρες ατελείωτης σκέψης κα ανάμνησης.Θα μου πεις,σήμερα πχ τι είναι αυτό πού σκεφτόμουν.Χμμ σκέφτηκα τα πράγματα πού έχω κάνει τις τελευταίες δέκα μέρες,πώς νιώθω γι αυτά αν έχω μετανιώσει για κάτι από αυτά.Και μετά σκέφτηκα τα πράγματα πού φοβήθηκα να κάνω ή πού δεν έκανα.Προς μεγάλη μου έκπληξη,κι αυτό σημαίνει πώς σιγά σιγά παίρνω τα ηνία του εαυτού μου ,ανακάλυψα ότι περισσότερα ήταν αυτά πού έκανα παρά αυτά πού φοβήθηκα να κάνω.Ακόμα κι αν μετάνιωσα για κάποια από αυτά τουλάχιστον πήρα το ρίσκο βρήκα το θάρρος και το έκανα.Τόλμησα και αυτό δείχνει τη δύναμη πού έχω ενάντια σε όλο τον κόσμο.Γιατί άραγε δεν τολμάς εσύ.Είναι πιο όμορφη η τόλμη όταν προέρχεται από δύο.Δεν θα ανοίξω συζήτηση για σχέσεις και για ζευγάρια για έρωτες και αγάπες για ερωμένες και πουτάνες.Δεν είναι το φόρτε μου και ξέρω ότι αν αρχίσω δεν θα τελειώσω ποτέ γιατί έχω πολύ μα πολύ πίκρα να βγάλω,ναι ακόμα κι ας είμαι μικρή ακόμα.'Αλλωστε το ξαναείπα ''Από μικρό και από τρελό μαθαίνεις την αλήθεια''.Ποια αλήθεια άραγε;Μέσα σ ένα ψέμα ζούμε.Σου λέει σε θέλω και την ίδια μέρα πηδιέται με άλλη,είστε μαζί και στέλνει σε άλλη.Πολλές φορές επιλέγουμε εμείς οι ίδιοι να ζούμε στο ψέμα απλά γιατί δεν θέλουμε να βλέπουμε την αλήθεια.Σταμάτα να είσαι ο τρίτος άνθρωπος αγόρι μου/κοπέλα μου.Δεν το βλέπεις ότι έχει γκόμενα/ο;Τι νομίζεις ότι είσαι γι αυτόν/ην;Ένα πήδημα είσαι ένα διάλειμμα απ τη μίζερη σχέση του/της,ένας τρόπος διαφυγείς για να την/τον κάνεις να νιώσει όμορφη/ος.ΣΟυ αξίζει όλο αυτό;ΌΧΙ.Αυτό πού σου αξίζει δεν είναι να είσαι ο τρίτος άνθρωπος για τη σχέση του/της αλλά ο πρώτος άνθρωπος για τη ζωή του/της.Σταμάτα τώρα.ΑΝ σε θέλει θα σε διεκδικήσει.ΝΑ ΤΟ ΘΥΜΑΣΑΙ ΑΥΤΟ.'Εχω βαρεθεί να λέω τα ίδια και τα ίδια στις φίλες στους φίλους μου σε μένα σε σας.Ένας φαύλος κύκλος είναι.Μια ζωή το παρελθόν εκεί σαν γκεστ σταρ πού ακόμα δεν έχει βγεί στη σύνταξη και κάνει πανυγηρικές εμφανίσεις και συ θες απλά να κλείσεις την τηλεόραση και κοίτα να δεις χάλασε το τηλεκοντρολ.Μην εμπιστεύεσαι κανένα μόνο εσένα στο ξανάπα.Ξέρω έχω γίνει σκληρή,δεν ήμουν έτσι,όμως έτσι όπως με αγκάλιασε πριν το καυτό νερό όχι δεν πιστεύω ότι μπορεί κάποιος να μ αγκαλιάσει έτσι.Έχει αλλάξει ο κόσμος έχει αλλάξει η γενιά,έχει φύγει η αθωότητα.ΞΥΠΝΑ.Σταμάτα να περιμένεις τον πρίγκηπα του παραμυθιού να έρθει να σε σώσει και να σου δώσει αυτό το πολυπόθητο φιλί για να πέσουν τα πυροτεχνήματα.Είναι άδικο.Από μικρούς μας μάθαν να βλέπουμε "όλο το έργο" μέχρι το τέλος γιατί στο τέλος ήταν πάντα η λύτρωση και το φιλί.Τώρα τα πράγματα είναι ανάποδα.Πρώτα είναι το φιλί και μετά εξελίσσονται τα επεισόδια,μιας δραματικής καθημερινής σειράς.Δεν είναι τυχαίο πού τα αποκαλούσαν παραμύθια.Δεν είμαι απαισιόδοξη,κατά βάση τα λέω για να τ ακούσω εγώ πού παραμένω αθεράπευτα ευαίσθητη και ρομαντική δίνοντας τα πάντα και πέρνοντας ένα τίποτα,ή μάλλον χειρότερα από το τίποτα,αυτο πού παίρνεις είναι πόνος.Πάρε τώρα και μια μούντζα και είμαστε εντάξει...Η συνέχεια στο επόμενο επεισόδιο.Ελπίζω να έχει μείνει λίγο φως.

Καλό ξημέρωμα

Ε.

1 σχόλια:

Ο χρήστης Blogger Μπουκλα είπε...

με γαμησες. ειμαι κ σε φαση γαμησε με. ολα υπεροχα!

2 Νοεμβρίου 2011 - 2:30 μ.μ.  

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα