Τετάρτη, 14 Μαρτίου 2012

Απορίες.

Από μικρή φοβόμουν πολλά πράγματα.Ένα από αυτά ήταν το να έχω πάρα πολλά πράγματα να πω,το να θέλω να φωνάξω να ζητήσω βοήθεια και για κάποιο λόγο να μη μπορώ να ανοίξω το στόμα μου.Τώρα πια αυτό πού ζω αυτό πού φοβάμαι,είναι να έχω ανοιχτό το στόμα μου και να μη βρίσκω τίποτα να πω.Περίεργο πού είναι το μυαλό.Τη μια πνίγεσαι μέσα στις σκέψεις παλεύεις με τα κύματα βασανίζεσαι προσπαθώντας να επιλέξεις με μια σειρά θα ξεδιπλώσεις αυτές τις σκέψεις,κι απ την άλλη πιέζεις τον εαυτό σου να σκεφτεί να νιώσει να πει κάτι και το μόνο πού επικρατεί είναι η σιωπή.Η μάλλον κάτι χειρότερο από τη σιωπή.Το κενό.Ένα άυλο πράγμα πού όμως είναι εκεί και σε εμποδίζει να δράσεις,σε εμποδίζει να αντιδράσεις.Όπως τώρα.Κι αυτή η φαγούρα παντού πού δεν περνάει με τίποτα πολύ με εκνευρίζει.Περίεργο πού νιώθω εγώ φυλακισμένη.Σαν να φυλάκισα αυτά τα αισθήματα πού χρονια κουβαλάω και περιμένω να βρεθεί το σωστό κλειδί.Μα ποιος με κλείδωσε εκει μέσα;Μήπως μπήκα μόνη μου σ αυτό το κελί;Και εδώ θα κάνω μία παύση για να αναφέρω το στίχο του αγαπημένου τραγουδοποιού''Αυτοί πού ξέρουν να πετάνε ψηλά κάποιος μου είπε πώς τρικλίζουν στη γη,αν η αγάπη δίνει φτερά πες μου πως βρέθηκα σ αυτό το κλουβί.."Πώς άραγε.Σχέσεις,ανθρώπινες σχέσεις.Πολύπλοκο πράγμα.Ζόρι.Και χαρά.Όλα αυτά μαζί.Δυο άνθρωποι συνοδοιπόροι σε ένα ταξίδι σε άγνωστο προορισμό με άγνωστη διάρκεια πτήσης.Και το τιμόνι;Ποιος το κρατά;Γιατί πιλότος είναι πάντα ένας,οι άλλοι είναι οι βοηθοί.Και άπαξ και είσαι στον αυτόματο εκέι μάλλον έχει ήδη μπει η συνήθεια.Κακό πράγμα η συνήθεια.Και καλό μαζί.Όταν την έχεις δεν τη θες κι όταν χάνεται την αποζητάς.Τι είναι αυτό πού πραγματικά θέλουμε.Από μας,από τον άλλο.Αν εμείς οι ίδιοι δεν ξέρουμε τι είναι αυτό πού θέλουμε τι είναι αυτό πού μας φοβίζει πώς μπορούμε να ζητάμε πράγματα πού εμείς οι ίδιοι δεν μπορούμε να δώσουμε;Γιατί οι ανθρώπινες σχέσεις να είναι μια καθημερινή μάχη;Πού ο καθένας προσπαθεί να προστατέψει τον εαυτό του;Και όχι μια μάχη πού και οι δύο ανήκουν στην ίδια ομάδα και προσπαθούν να πολεμήσουν το κακό;Γιατί να πολεμούν ο ένας τον άλλο;Αφού σε μια μάχη πάντα ένας απ τους δυο χάνει.Εκτός και αν εγκαταλείψει κάποιος τη μάχη,η αν σηκωθεί ηλευκή σημαία.Μια ζωή.Μια ολόκληρη ζωή προσπαθώντας να αποδείξεις ποιος είσαι.Δεν χρειάζεται.Φτάνει να είσαι πάντα αυτό πού είσαι.Και ποτέ να μην προσπαθήσεις να γίνεις αυτό πού θέλουν οι άλλοι να είσαι.Αυτό το κάνουν μόνο οι μαριονέττες,είναι καταδικασμένες να είναι παντα αυτό πού θέλουν οι άλλοι.Οχι.Κι αν νιώσεις ότι αυτό πού είσαι δεν αρέσει στον άλλο τότε φύγε,ας ψάξει να το βρει αλλού αυτό πού θέλει.Εσύ μείνε αληθινός.Ξέρω είναι δύσκολο.'Ολοι θέλουμε να μαστε αρεστοί,όλοι θέλουμε να κερδίζουμε.Πόσα κερδίζεις όμως όταν δεν κάνεις δεν λες δεν δειχνεις δεν ζεις αυτό πού νιώθεις;Όταν στην προσπάθεια σου να ικανοποιήσεις τον άλλο αφήνεις τον εαυτό σου την απ'εξω και εν τέλη παλεύεις για την ευτυχία του ενός και όχι για τη δική σου.Ακόμα και ας πονάει,σίγουρα κάποια στιγμή θα βρεθεί κάποιος/α πού θα σε θέλει γι αυτό που είσαι και πού οι μικρές γκρίνιες και ατέλειες σου είνα αυτές πού θα τον κάνουν να σε θέλει ακόμα πιο πολύ.Είτε είναι φίλος είτε είναι κάτι παραπάνω όταν συμβεί θα το καταλάβεις.Και όταν δύο άνθρωποι θέλουν αλλά δεν μπορούν να είναι μαζι,ώπα διόρθωση.Δεν έχει δεν μπορώ.Απλά δεν ήταν τόσο δυνατοί για είναι μαζί.Ή απλά δεν το ήθελαν τόσο.Γιατί ότι εμποδία κι αν μπουν ανάμεσα σε δύο ανθρώπους αν αυτό πού νιώθουν τη στιγμή πού κοιτάζονται και αγγίζονται είναι το πιο δυνατό πράγμα πού αισθάνονται μέσα στη μέρα τότε μπορούν να είναι μαζί.Όμως εμείς οι άνθρωποι είμαστε καλοπερασάκιδες εγωιστες βαριόμαστε φοβομαστε θέλουμε την ασφάλεια μας,διαλέγουμε το σίγουρο δρόμο είμαστε απόλυτοι και θέλουμε να ξέρουμε πάντα το τέλος της ταινίας,για την ακρίβεια το ορίζουμε εμείς ανάλογα με το πώς θέλουμ να συνεχίσουμε.Το πιστέυω όμως πώς δεν ήταν πάντα έτσι.Σίγουρα κάποτε θα υπήρχε αυτή η όχι παντοτινή αγάπη αλλά αυτό το αλλοπρόσαλο συναίσθημα της αγωνίας της υπομονής της επιμονής της πάλης για να καταφέρεις να είσαι με αυτόν πού θες.Τώρα πια έχει χαθεί η μαγεία.Και τη θέση της έχουν πάρει τα καθημερινά προβλήματα,η ανεργία η βαρεμάρα η μιζέρια.Κάποτε υπήρχαν άνθρωποι πού όταν ξάπλωναν ο ένας στην αγκαλιά του άλλου ο χρόνος πάγωνε και δεν ξημέρωνε ποτέ.Τώρα υπάρχουν οι άνθρωποι πού ο όταν ο ένας κοιμάται στην αγκαλιά του άλλου ο άλλος σηκώνεται και πάει να δει τηλεόραση.Αθαρέπευτα ρομαντική;Όχι δεν είμαι.Απλά μου αρέσει να ζω έντονα και μου αρέσει να βλέπω κι άλλους να κάνουν το ίδιο.Κουράστηκα να βλέπω φοβισμένους ανθρώπους.Χρειάζεται τρέλα και αρχίδια.Και εκεί πού η λογική δεν δίνει αλλά μόνο παίρνει χρειάζεται μια καρδία να προκαλέσει σεισμό μπας και αρχίσουμε να ταρακουνιόμαστε λιγάκι.Και αύριο πάλι απ' την αρχή.

''Αυτός ο κόσμος πού αλλάζει πώς σου μοιάζει πώς σου μοιάζει
αυτός ο κόσμος πού αλλάζει με τρομάζει με τρομάζει.."

Καλό ξημέρωμα.

Ε.

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα